บทที่ 89 อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบกันสักคน

ในห้องส่วนตัวของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

"ฉันไม่สนว่าพวกแกจะใช้วิธีไหน ถ้าเรื่องสำเร็จ ทั้งหมดนี่ก็เป็นของพวกแก!" ฮวาหานเจียวตบลงบนกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ

"บอสฮวา วางใจได้เลยครับ เรื่องนี้พวกผมจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน!" ชายคนหนึ่งพูดจบก็จ้องกระเป๋าที่ฮวาหานเจียวเปิดให้ดูด้วยสายตาละโมบ

"ดี ฉันจะรอฟังข่าวดี ที่นี่ฉันจ่ายเงินไว้แล้ว พวกแกกินกันไปตามสบายเถอะ!" พอนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะตรงหน้าก็ทำให้ฮวาหานเจียวหมดความอยากอาหาร ตอนนี้เธอแค่อยากกลับวิลล่าไปปลดปล่อยอารมณ์ให้สาแก่ใจ!

ครืด!

ฮวาหานเจียวลุกขึ้นยืน เก้าอี้เลื่อนครูดกับพื้นส่งเสียงบาดหู

"ไม่ต้องกลับแล้ว นายไปเปิดห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตซะ!"

เปลวไฟโทสะในใจของฮวาหานเจียวเวลานี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นไฟราคะที่ลุกโชน เธอมองหนุ่มน้อยหน้าใสข้างกายจนแทบอยากจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว

"ได้ครับที่รัก ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"

หนุ่มน้อยหน้าใสเพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างกายพลันสั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ในเวลาเดียวกัน

ภายในห้องส่วนตัวเมื่อครู่

ชายทั้งสามคนเปิดกระเป๋าออก ข้างในเต็มไปด้วยธนบัตรเป็นปึกๆ ที่วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ พวกเขาสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าเผยความเคลิบเคลิ้มหลงใหล

"แบ่งเลยไหม"

หนึ่งในนั้นกลืนน้ำลายแล้วเอ่ยถาม

"ก็ต้องแบ่งสิ จะเก็บไว้ค้างคืนที่นี่หรือไง!"

ไม่นานเงินในกระเป๋าก็ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนอย่างรวดเร็ว ส่วนอาหารเลิศรสบนโต๊ะถูกพวกเขามองข้ามไปโดยสิ้นเชิง

"จะลงมือยังไง ใช้วิธีเดิมเหรอ"

"วิธีเดิมใช้ไม่ได้หรอก อีกฝ่ายให้มาตั้งหนึ่งล้านเชียวนะ!"

"ใช้ไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ เมื่อกี้ฉันลองหาข้อมูลดูแล้ว ร้านอาหารตระกูลฉินแห่งนี้ดังมาก วิธีการก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้ผลหรอก"

"แล้วพวกนายคิดว่ายังไงล่ะ"

"หึๆ… ขอฉันคิดดูก่อน ยังไงเรื่องพวกนี้พวกเราก็เป็นมืออาชีพอยู่แล้ว ไม่มีอะไรยากเกินไปหรอก เสียเวลาเพิ่มอีกนิด รับรองว่าจัดการได้แน่!"

"ใช่แล้ว ฉันนึกออกแล้ว ขั้นแรกก็เอาแบบนี้…"

หนึ่งในนั้นยกมือขึ้นมาทันที ใบหน้าเผยแววตื่นเต้น ทั้งสามคนจึงยื่นหัวเข้าไปสุมหัวกระซิบกระซาบกัน

…

ห้าโมงเย็น

ชวีเจิ้งผิงจอดรถเรียบร้อย พอเดินมาถึงหน้าร้านอาหาร

"คุณชวี มาหาเถ้าแก่ของเราเหรอคะ"

ตอนนั้นเอง พนักงานต้อนรับคนหนึ่งบังเอิญกวาดสายตามองออกไปนอกถนน พอเห็นว่าเป็นชวีเจิ้งผิงก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ

"เปล่าครับ ผมมากินข้าว!"

ฐานะของเขาในร้านไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป ไม่ว่าพนักงานเก่าหรือพนักงานใหม่ต่างก็รู้ดีว่าร้านอาหารตระกูลฉินยังมีผู้ถือหุ้นอยู่อีกคนหนึ่ง

"มากินข้าวเหรอคะ คุณชวี ตอนนี้ไม่มีห้องส่วนตัวว่างแล้วค่ะ!"

ได้ยินคำพูดของชวีเจิ้งผิง พนักงานต้อนรับก็มีสีหน้าลำบากใจ ปกติคนรู้จักจะมากินข้าวต้องจองล่วงหน้า เวลานี้จะให้จัดหาห้องส่วนตัวให้ว่างสักห้องย่อมเป็นไปไม่ได้แล้ว

"ไม่ต้องใช้ห้องส่วนตัวหรอก ผมกินที่โถงใหญ่ก็ได้ แต่คงต้องรบกวนพวกคุณช่วยจัดโต๊ะให้สักที่นะ" ชวีเจิ้งผิงกวาดตามองแถวที่ต่อคิวอยู่หน้าร้านแล้วกระซิบเสียงเบา เขาไม่อยากให้ลูกค้าพวกนี้ได้ยินเข้า

"ได้ค่ะ คุณชวี รอสักครู่นะคะ ฉันจะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้!"

พนักงานต้อนรับคนหนึ่งหมุนตัวเดินเข้าไปข้างใน ชวีเจิ้งผิงก็ไม่รีบร้อน เอามือไพล่หลังเดินดูโน่นดูนี่อยู่ที่ชั้นหนึ่ง

การปรากฏตัวของเขาทำให้ลูกค้าบางคนในแถวพูดคุยกันด้วยความสงสัย เพราะถึงอย่างไรชวีเจิ้งผิงก็เป็นเพียงผู้ถือหุ้นของร้านอาหาร

"คนนี้ใครน่ะ ท่าทางยังกับเจ้าขุนมูลนาย คนไม่รู้นึกว่าเป็นเถ้าแก่ร้านนะเนี่ย!"

"เถ้าแก่เหรอ อาจจะเป็นไปได้จริงๆ นะ เมื่อกี้พวกคุณก็เห็นท่าทางของพนักงานที่มีต่อเขานี่!"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เถ้าแก่คือเสี่ยวฉินต่างหาก!"

"ไม่ใช่เถ้าแก่ งั้นก็เป็นพ่อเหรอ แต่อายุก็ไม่น่าใช่ หรือว่าเป็นพี่น้อง แต่หน้าตาก็ไม่เห็นจะเหมือนเลยนะ…"

การซุบซิบของลูกค้า ชวีเจิ้งผิงไม่รู้เรื่องเลย หรือต่อให้ได้ยินเขาก็ไม่สนใจ เรื่องงานในตอนนี้เขาไม่อยากแตะต้องสักนิด แค่อยากจะพักผ่อนสบายๆ สักสองสามวันเท่านั้น!

"คุณชวี เชิญตามฉันมาทางนี้ค่ะ!"

ไม่ปล่อยให้ชวีเจิ้งผิงต้องรอนาน หญิงสาวคนหนึ่งก็รีบเดินลงมาจากชั้นสอง

"อื้ม ดีมาก!"

เมื่อมองดูเหลียงจื่อหลานตรงหน้า เขาก็พยักหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าคำว่าดีมากนั้นหมายถึงอะไร

"คุณชวี เถ้าแก่ฉินรู้ไหมคะว่าคุณมา"

ในใจเหลียงจื่อหลานพอจะเดาได้คร่าวๆ แล้ว แต่ก็ยังเอ่ยปากถามออกไป

"ฮ่าๆ… เขาไม่รู้หรอก แล้วเธอก็ไม่ต้องไปบอกน้องฉินเขาล่ะ ฉันแค่เบื่อๆ เลยออกมาเดินเล่นเฉยๆ!"

"รับทราบค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว"

คราวนี้เหลียงจื่อหลานไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเดินนำหน้า พลางมุ่งตรงไปยังโต๊ะหนึ่งบนชั้นสอง

"คุณชวี ฉันช่วยสั่งอาหารให้นะคะ"

"ไม่ต้องหรอก เธอไปทำงานเถอะ เดี๋ยวพวกเราสั่งกันเอง เสี่ยวเจิง อยากกินอะไรก็บอกฉันนะ!" ชวีเจิ้งผิงปฏิเสธความหวังดีของเหลียงจื่อหลาน จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

"ความรู้สึกแบบนี้พิเศษจริงๆ เหมือนได้ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนเลย!"

พอได้ยินเสียงจอแจรอบตัว มือลูบผ่านโต๊ะเบาๆ วินาทีนี้ชวีเจิ้งผิงรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต

"ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

เขาไม่ยอมให้เหลียงจื่อหลานช่วย เพราะไม่อย่างนั้นมันก็หมดความหมาย สู้ติดต่อฉินเซียวเองเลยยังดีกว่า

"ท่านประธาน สั่งเลยครับ!"

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโบกมือปฏิเสธ ไม่ได้หยิบมือถือออกมา

"ให้ตายสิ ตอนนี้ฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ผู้บริหารบริษัทอะไรทั้งนั้น บอกให้สั่งก็สั่งไปเถอะ!"

หลังจากออกจากบริษัท ชวีเจิ้งผิงก็ไม่ได้ให้คนขับรถตามมาด้วย เขาพาเจิงเหวินฮ่าวไปห้างสรรพสินค้าเพียงลำพัง พอออกมาทั้งสองคนก็เปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองสบายๆ

"ครับ ท่านประ…"

"หยุดเลย เมื่อกี้ฉันเพิ่งพูดว่าอะไรนะ"

ชวีเจิ้งผิงยกมือขึ้นมากดลงเบาๆ เป็นเชิงปราม

"พี่… พี่ชวี!"

เจิงเหวินฮ่าวเรียกออกไปอย่างติดๆ ขัดๆ แค่คำเดียวก็ทำให้เขารู้สึกเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"แบบนี้สิถึงจะถูก!"

ชวีเจิ้งผิงพยักหน้าอย่างพอใจ ส่วนสายตาของลูกค้าโต๊ะรอบข้าง เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย เมื่อกี้ตอนที่เจิงเหวินฮ่าวเรียกเขาว่าท่านประธาน ลูกค้าโต๊ะข้างๆ ได้ยินเข้า จึงมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

"พี่ชวี ผมสั่งเสร็จแล้วครับ!"

คำสั่งของท่านประธาน เจิงเหวินฮ่าวไม่กล้าขัด เขาจึงสแกนคิวอาร์โค้ดบนโต๊ะแล้วสั่งผักลวกไปจานหนึ่ง

"เสร็จแล้วเหรอ ผักจานเดียวนี่นะ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันสั่งเองดีกว่า!" คิวอาร์โค้ดสั่งอาหารของแต่ละโต๊ะจะเชื่อมต่อกัน ไม่ว่าจะใช้มือถือสแกนกี่เครื่อง ท้ายที่สุดรายการอาหารที่สั่งก็จะรวมเข้าด้วยกันอยู่ดี

"คงสั่งได้แค่นี้แหละ สั่งมากกว่านี้ก็ไม่มีที่วางแล้ว!"

ชวีเจิ้งผิงมองโต๊ะอาหารรอบหนึ่ง ก่อนจะวางมือถือไว้ด้านข้าง

"พี่ชวี ร้านนี้กิจการดีเกินไปแล้วมั้งครับ!"

หลังจากเรียกไปสองสามครั้ง เจิงเหวินฮ่าวก็ไม่เกร็งอีกต่อไป ตอนนี้พูดออกมาได้อย่างคล่องปาก พอมองดูชั้นสองที่ไม่มีที่นั่งว่างเลยสักโต๊ะ แถมพอนึกถึงแถวที่ยาวเป็นหางว่าวอยู่ชั้นล่าง สีหน้าของเจิงเหวินฮ่าวก็ตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ

"กิจการต้องรุ่งอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นฉันจะมาลงทุนได้ยังไงล่ะ!" โลดแล่นอยู่ในแวดวงธุรกิจมาสิบกว่าปี ชวีเจิ้งผิงพอใจกับการลงทุนครั้งนี้ที่สุด!

"ท่านประ… พี่ชวี ที่นี่พี่ก็มีหุ้นด้วยเหรอครับ"

ธุรกิจของบริษัทชวีเจิ้งผิงครอบคลุมหลายด้าน ทั้งอสังหาริมทรัพย์ การแพทย์ การท่องเที่ยว…

ในสายตาของเจิงเหวินฮ่าว ธุรกิจที่เจ้านายตัวเองเจรจาอยู่ในตอนนี้ล้วนมีมูลค่าหลักหลายสิบล้านขึ้นไปทั้งนั้น ร้านเล็กๆ ร้านนี้ถึงแม้กิจการจะรุ่งโรจน์ แต่เต็มที่ปีหนึ่งก็ได้แค่สิบกว่าล้าน ไม่คุ้มค่าที่ชวีเจิ้งผิงจะมาลงทุนเลยสักนิด เงินที่หาได้ยังไม่พอค่าอาหารไม่กี่มื้อของเขาด้วยซ้ำ

"ทำไม รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อใช่ไหมล่ะ พอนายได้ลิ้มรสชาติอาหารแล้ว นายจะไม่คิดแบบนี้อีกเลย!" ความกังขาของเจิงเหวินฮ่าวไม่ได้ทำให้ชวีเจิ้งผิงเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกอารมณ์ดีเสียด้วยซ้ำ

"ผมไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกครับ!"

ปัง!

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังสนั่นลอยมาจากที่ไม่ไกล มีคนตบโต๊ะอย่างแรงเข้าฉาดใหญ่