บทที่ 88 ภารกิจใหม่ของระบบ

“เถ้าแก่ครับ… ขอโทษด้วยจริงๆ ที่มาทำงานวันแรกก็สร้างเรื่องวุ่นวายให้คุณซะแล้ว”

“ไม่ต้องคิดมากครับพี่เหวินหลิน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดพี่เลย จากนี้ไปก็ตั้งใจทำงานที่นี่ให้สบายใจเถอะ รับรองว่าเจ๊อ้วนนั่นไม่กล้าโผล่มาอีกแล้วล่ะ!” ฉินเซียวตบไหล่เฉินเหวินหลินเบาๆ เป็นเชิงห้ามไม่ให้พูดต่อ

“เอาละ ผมต้องรีบไปผัดอาหารต่อแล้ว ไม่งั้นลูกค้าข้างนอกคงรอจนบ้านแตกแน่!”

“ครับเถ้าแก่ ผมเข้าใจแล้ว!”

มองแผ่นหลังของฉินเซียวที่ห่างออกไป อารมณ์ของเฉินเหวินหลินก็ค่อยๆ สงบลง

‘เห็นทีคงต้องรบกวนพี่ชวีแล้วสิ!’

ขณะเดินกลับเข้าห้องครัว ฉินเซียวก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรหาชวีเจิ้งผิง

ตู๊ด ตู๊ด!

“น้องฉิน จะชวนพี่ไปดื่มเหล้าหรือไงเนี่ย!” สายถูกกดรับทันทีราวกับชวีเจิ้งผิงรอสายอยู่ก่อนแล้ว

“พี่ชวี ผมก็อยากดื่มครับ แต่เอาเป็นว่าช่วยส่งยอดฝีมือมาแทนผมสักคน ให้ผมได้พักบ้างเถอะ!”

“แค่กๆ… น้องฉิน เมื่อกี้พี่พูดอะไรไปนะ พอแก่ตัวลง ความจำก็ชักจะไม่ค่อยดีซะแล้ว!” ปลายสายแสร้งทำเป็นไขสือทันที

“พี่ชวี พี่กำลังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นแท้ๆ ความจำจะเสื่อมได้ยังไงกัน!”

“เอาละ ไม่ล้อเล่นแล้ว น้องฉินมีเรื่องอะไรเหรอ?”

หลังหยอกล้อกันสองสามประโยค น้ำเสียงของชวีเจิ้งผิงก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง เขารู้ดีว่าการที่ฉินเซียวโทรมาในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ ต้องมีธุระสำคัญแน่!

“เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ…”

ฉินเซียวเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอย่างคร่าวๆ

“อะไรนะ! มีคนกล้ามาข่มขู่พวกเรางั้นเหรอ!”

ปลายสายอย่างชวีเจิ้งผิงนิ่งฟังอย่างเงียบๆ พอรู้ต้นสายปลายเหตุ สีหน้าของเขาก็มืดทะมึนลงทันที

“พี่ชวี เรื่องนี้คงต้องพึ่งพี่แล้วล่ะครับ”

คำพูดทิ้งท้ายของฮวาหานเจียวที่ฝากไว้ก่อนไปนั้น ทำให้ฉินเซียวประมาทไม่ได้เลย เขามั่นใจว่ายัยนั่นกลับไปแล้วจะต้องหาทางส่งคนมาสร้างความวุ่นวายให้ร้านอาหารแน่

การเปิดร้านอาหาร สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือพวกมาป่วน คอยหาเรื่องกวนใจไม่ซ้ำหน้าทุกสองสามวัน หากปล่อยไว้แบบนี้จะส่งผลต่อบรรยากาศและรบกวนลูกค้า พอนานวันเข้า ต่อให้อาหารอร่อยแค่ไหน ธุรกิจก็คงได้รับผลกระทบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“น้องชายวางใจเถอะ นายไปถามรุ่นพี่ของนายดู แล้วส่งชื่อยัยอ้วนนั่นมาให้ฉัน ฉันอยากจะรู้นักว่าเป็นใคร ใจกล้าหน้าด้านถึงขนาดกล้ามาข่มขู่คนของฉัน!” ทั้งสองคนคุยต่อกันอีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป

“เรียบร้อย!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉินเซียวคงไม่มีปัญญาทำอะไรแน่ เขาเป็นแค่คนธรรมดา คอนเนกชันอะไรพวกนั้นไม่มีสักอย่างเดียว

ฉินเซียวรู้ดีว่าการตัดสินใจของเขาไม่ผิดเลย ในเมื่อมีระบบคอยช่วยเหลือ โอกาสหาเงินยังมีอีกถมเถ

หน้าที่ของเขามีแค่หาเงิน ส่วนเรื่องน่ารำคาญพวกนี้ ให้ชวีเจิ้งผิงช่วยจัดการไปก็พอ

…

ณ ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง

ตื๊ด… ตื๊ด…

“เข้ามา!”

“ค่ะ ท่านประธาน!”

ชวีเจิ้งผิงวางสายโทรศัพท์ พลางมองดูข้อความสั้นที่มีชื่อหนึ่งปรากฏอยู่บนหน้าจอ

ตึก… ตึก…

เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังแว่วมา เมื่อประตูเปิดออก สาวสวยในชุดพนักงานก็ปรากฏตัวขึ้น รูปร่างหน้าตาจัดว่าอยู่ในระดับท็อป

“ท่านประธานคะ!”

เธอเดินเข้าไปหาชวีเจิ้งผิงแล้วโค้งตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปาก

“ไปสืบเรื่องคนนี้มา!”

เขาเลื่อนมือถือไปข้างหน้า สาวสวยคนนั้นก้มตัวลงมอง เผยให้เห็นความอวบอิ่มภายใต้เสื้อผ้าโดยไม่คิดจะปิดบัง

“รับทราบค่ะท่านประธาน ดิฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

“เดี๋ยวก่อน มีอีกเรื่อง สั่งการลงไป ถ้าใครกล้ายื่นมือมายุ่งกับร้านอาหารตระกูลฉิน ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหน ให้ตัดมือพวกมันทิ้งให้หมด!” ชวีเจิ้งผิงที่เพิ่งมีสีหน้าสงบนิ่งเมื่อครู่ พอพูดถึงตรงนี้นัยน์ตาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและจริงจังทันที

“เอาล่ะ เธอออกไปได้แล้ว ฉันจะพักสักหน่อย!”

ชวีเจิ้งผิงโบกมือ นิ้วชี้กดคลึงที่ขมับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้หักโหมงานหนักเกินไปหรือเปล่า เขาถึงรู้สึกเวียนหัวบ่อยเหลือเกิน

“ช่างเถอะ เงินทองหาเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด ช่วงนี้ไปกินดื่มที่ร้านน้องฉินดีกว่า!” เขาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาดูแวบหนึ่งแล้ววางลง ก่อนจะหยิบมือถือเดินออกไปข้างนอก

“ท่านประธาน จะไปไหนครับ?”

ชวีเจิ้งผิงก้าวออกจากห้องทำงานได้ไม่ทันไร ชายหนุ่มในชุดสูทคนหนึ่งก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

“ไปเกาะฉางโจว เออ จริงสิ หัวหน้าหวัง ช่วงนี้เรื่องงานให้ผู้จัดการซุนดูแลไปก่อน ถ้าไม่มีเรื่องใหญ่อะไรก็ไม่ต้องมารบกวนฉัน!”

หญิงสาววัยสามสิบกว่าคนหนึ่งเพิ่งเดินเข้ามา ชวีเจิ้งผิงก็หันไปสั่งความกับเธอ

“รับทราบค่ะท่านประธาน!”

หลังจากจัดการเรื่องงานเรียบร้อย ชวีเจิ้งผิงก็เดินไปยังลิฟต์ ซึ่งมีพนักงานยืนรออยู่ข้างในแล้ว

“พอแล้ว พวกนายไม่ต้องตามมา ให้เสี่ยวเจิงตามไปคนเดียวก็พอ!”

ชวีเจิ้งผิงเพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ ก็มีคนสองสามคนรีบวิ่งเข้ามาหาทันที

“ท่านประธานครับ…”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันอยากพักผ่อนสักสองสามวัน พวกนายทำงานของตัวเองให้ดีก็พอ ไม่ต้องตามฉัน… เสี่ยวเจิง พวกเราไปกัน!”

เวลานี้ รถยนต์ Audi A8 สีดำคันหนึ่งค่อยๆ เทียบจอดที่หน้าตึกบริษัท คนขับรถเปิดประตูด้านหลังยืนรอเขาอยู่แล้ว

…

…

【ติ๊ง! ศักดิ์ศรีของเทพแห่งการครัวมิอาจลบหลู่ โปรดให้โฮสต์คว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันที่จะถึงนี้!】

เสียงแจ้งเตือนไร้อารมณ์ของระบบดังขึ้นในหัวกะทันหัน ทำให้ฉินเซียวที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทำอาหารชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาโฟกัสกับกระทะตรงหน้าต่อ

“ระบบจู่ๆ ก็ได้เป็นพ่อ!”

เขาพึมพำในใจ แผงหน้าจอสว่างวาบปรากฏขึ้นตรงหน้า สิ่งเหล่านี้ไม่ได้รบกวนฉินเซียวเลยแม้แต่น้อย เขายังคงใช้มือเดียวสะบัดกระทะต่อไปอย่างคล่องแคล่ว

【ภารกิจรอง: ศักดิ์ศรีของเทพแห่งการครัว ได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขัน รางวัล: เงินหนึ่งล้านหยวน, โอกาสสุ่มรางวัลสามครั้ง, หากล้มเหลวจะสูญเสียการรับรสเป็นเวลาหนึ่งเดือน!】

“อะไรนะ!”

สีหน้าของฉินเซียวเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นบทลงโทษหากทำภารกิจไม่สำเร็จ

สำหรับเชฟ ถ้าสูญเสียการรับรสไป ก็ไม่ต้องจินตนาการเลยว่าอาหารที่ทำออกมาจะเละเทะขนาดไหน ต่อให้เขามีสกิลระดับ 'เทพแห่งการครัว' ก็ช่วยไม่ได้หรอก ถึงตอนนั้นจะรักษาฝีมือไว้ให้ได้สักหนึ่งในสามก็ยังยากเลย!

“มันคือการแข่งขันอะไรกันแน่ ให้คำใบ้กันหน่อยสิวะ!”

เมื่อไม่ได้รับข้อมูลตอบกลับจากระบบ คิ้วของฉินเซียวก็ขมวดเข้าหากัน การสูญเสียการรับรสไปหนึ่งเดือน หมายความว่าร้านอาหารของเขาจะต้องปิดกิจการไปหนึ่งเดือนเต็มๆ

กริ๊งๆ!

ในระหว่างที่เขากำลังคิดไม่ตก มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ก็พลันส่งเสียงดังขึ้น

“ใครกัน?”

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า

“ซ่งซินเหล่ย?”

“ที่แท้ก็เธอนี่เอง!”

แววสงสัยแล่นผ่านดวงตาฉินเซียวเพียงครู่เดียว ก่อนวินาทีถัดมาเขาจะนึกออกว่าใครเป็นคนโทรมา

‘การแข่งขันที่ระบบพูดถึง คงไม่เกี่ยวกับเธอหรอกมั้ง?’ ฉินเซียวอดไม่ได้ที่จะโยงสองเรื่องนี้เข้าด้วยกัน เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดรับสาย

“เถ้าแก่ฉิน ขอโทษด้วยนะคะที่โทรมากวนเวลาทำงาน!” เสียงหวานใสของซ่งซินเหล่ยดังขึ้นทันที

“คุณบรรณาธิการซ่ง มีอะไรก็รีบว่ามาเถอะ ตอนนี้ผมไม่ค่อยว่างจริงๆ!”

ฉินเซียวชี้ไปที่กระทะ ส่งสัญญาณให้ลูกศิษย์คนหนึ่งช่วยตักอาหารใส่จาน

“เถ้าแก่ฉิน งั้นฉันขอพูดรวบรัดเลยนะคะ เรื่องที่เคยคุยกับคุณไว้ก่อนหน้านี้มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยค่ะ ในเทศกาลอาหารมีเพิ่มรายการแข่งขันเข้ามา บริษัทของเราอยากเชิญคุณเข้าร่วม ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาว่างไหมคะ?” ซ่งซินเหล่ยเอ่ยอย่างระมัดระวัง เธอหวั่นใจเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธ

“การแข่งขันเหรอ… ได้สิ คุณติดต่อสวีเยว่หลิงได้เลย!” เขาไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่หยุดคิดไปครู่หนึ่งถึงค่อยยอมรับ ก่อนหน้านี้ซ่งซินเหล่ยเคยขอให้เขาช่วยแค่ทำอาหารเลิศรสสองสามจานในเทศกาลอาหารเท่านั้น

“ขอบคุณมากค่ะเถ้าแก่ฉิน! เดี๋ยวฉันรีบติดต่อไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

ตู๊ดๆ!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซ่งซินเหล่ยตื่นเต้นดีใจเกินไปหรือเปล่า เธอจึงชิงกดตัดสายไปก่อน ฉินเซียวไม่ได้ถือสาเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ เขาทำเพียงส่ายหน้าแล้วเก็บมือถือไว้ที่เดิม