บทที่ 87 ฉันเหมือนผู้ชายเกาะผู้หญิงกินงั้นเหรอ?

บ่ายสองโมง

รถหรูคันหนึ่งจอดเทียบข้างทาง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาบาดตาก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ ก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อช่วยประคองหญิงสาวร่างท้วมใหญ่ลงจากรถ

หลังจากทุลักทุเลกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเธอก็พาตัวเองลงมาจากรถหรูได้สำเร็จ

"คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

ทั้งสองมองแถวยาวเหยียดตรงหน้าพลางสงสัยว่าตัวเองมาผิดที่หรือเปล่า

"ที่รักครับ ให้ผมไปถามดูไหม?"

"ไม่ต้องหรอก ร้านนี้นี่แหละ เข้าไปกันเลย!" ฮวาหานเจียวเงยหน้ามองป้ายชื่อร้านด้านบน

"ได้ครับ!"

การปรากฏตัวของคู่ต่างสุดขั้วคู่นี้ดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้หันมามองในทันที

ฮวาหานเจียวไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาประหลาดใจของผู้คน ซ้ำยังยิ่งได้ใจ เธอเชิดหน้าเดินตรงไปข้างหน้า ส่วนหนุ่มเอ๊าะข้างกายกลับมีสีหน้าเรียบเฉย คล้ายชินชากับสายตาทำนองนี้เสียแล้ว

"หยุดก่อนค่ะ!"

ทันทีที่ฮวาหานเจียวเดินมาถึงหน้าร้าน พนักงานต้อนรับก็ก้าวออกมาขวางไว้

"จะทำอะไรน่ะ?"

เห็นผู้มีพระคุณถูกขวาง หนุ่มเอ๊าะก็รีบเสนอหน้าออกมาทันที

"ถ้าจะทานอาหาร รบกวนไปต่อแถวด้านหลังด้วยค่ะ!"

สถานการณ์แบบนี้ พนักงานต้อนรับเจอจนชินตา เธอไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด พลางผายมือชี้ไปทางท้ายแถว

"รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร กล้าให้บอสฮวาไปต่อแถวปนกับพวกกระจอกพวกนี้เหรอ?" หนุ่มน้อยเอ่ยปาก ฮวาหานเจียวได้แต่มองพนักงานต้อนรับด้วยสายตาเย็นชา แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าก็แสดงความรังเกียจเหยียดหยามอย่างชัดเจน

น่าเสียดายที่ไขมันบนหน้าหนาเกินไป คนนอกมองมาจึงเห็นเพียงสีหน้าน่าเกลียดบิดเบี้ยวที่ไม่ต่างจากเดิม

"คุณลูกค้าคะ รบกวนไปต่อแถวด้านหลังด้วยค่ะ!"

ต่อให้อีกฝ่ายจะแสดงกิริยาแย่แค่ไหน พนักงานต้อนรับก็ยังคงยิ้มแย้มตามหน้าที่

"นังแพศยา เรียกเฉินเหวินหลินไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

เมื่อเห็นพนักงานต้อนรับยังคงยืนขวางประตูไม่ยอมให้เข้าไป ฮวาหานเจียวก็รู้สึกเหมือนถูกหยามหน้า จึงแผดเสียงด่าลั่นเข้าไปในร้าน

"เฉินเหวินหลิน?"

พนักงานต้อนรับได้ยินชื่อนั้นก็ทำหน้างุนงง พลางนึกในใจว่ายัยหมูตอนนี่จงใจมาหาเรื่องหรือเปล่า?

"พี่ซินคะ คนที่เธอพูดถึงน่าจะเป็นผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ค่ะ!"

บริกรคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาป้องปากกระซิบข้างหู ขณะเดียวกันก็มีบริกรอีกคนวิ่งตรงไปทางบันได

"ร้านเรามีผู้จัดการทั่วไปแซ่เฉินด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย?" พนักงานต้อนรับยังมีสีหน้าสงสัย

"เพิ่งมาเมื่อเช้า แล้วก็เริ่มงานทันทีเลยค่ะ!"

พนักงานไม่ได้รู้เรื่องการมาของเฉินเหวินหลินกันทุกคน ยังมีอีกหลายคนที่เพิ่งมารู้เอาตอนนี้เหมือนพนักงานต้อนรับ

"หลบไป หมาดีไม่ขวางทาง!"

หนุ่มเอ๊าะรู้ว่าได้จังหวะเอาใจ จึงทำหน้าดูถูกแล้วพุ่งเข้าไปชนพนักงานต้อนรับ

"ว้าย!"

พนักงานต้อนรับไม่ทันระวังตัว เซถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายเสียหลักหงายหลัง หากล้มกระแทกไปแบบนี้ ท้ายทอยต้องฟาดพื้นจังๆ แน่

"ระวังครับ!"

จังหวะนั้นเอง ลูกค้าคนหนึ่งที่กำลังจะเดินออกจากร้านเห็นเข้าพอดี จึงรีบก้าวเข้าไปรับตัวพนักงานที่กำลังจะล้มไว้ได้ทันท่วงที

"ขอบคุณมากนะคะ!"

พนักงานต้อนรับหน้าซีดเผือด ยกมือทาบอก เมื่อทรงตัวได้ก็รีบกล่าวขอบคุณลูกค้าคนนั้น

"ไม่เป็นไรครับ!"

"เฮ้ย พวกคุณสองคนนี่มารยาทแย่จริงๆ นะ น้องเขาก็ทำตามกฎ ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ไปชนเขาทำไมวะ!"

"ใช่แล้ว ร้านอาหารตระกูลฉินไม่ต้อนรับคนแบบพวกแกหรอก!"

"ให้พวกแกเข้ามานั่งกินข้าวในนี้ มีหวังทำระดับร้านเขาตกต่ำหมดพอดี!"

…

ลูกค้าคนอื่นๆ เห็นเหตุการณ์เข้าก็พากันโมโห ชี้หน้าต่อว่าทั้งคู่อย่างดุเดือด ไม่มีใครส่งสายตาเป็นมิตรให้เลยสักคน

"พวกยาจก ไม่ใช่เรื่องของพวกแก หุบปากเน่าๆ ไปซะ!" ถูกรุมประณามเข้า ฮวาหานเจียวกลับยิ่งแผลงฤทธิ์ พ่นคำด่ากราดเกรี้ยว น้ำลายกระเซ็นไปทั่วจนคนรอบข้างต้องรีบถอยหนี

"ยัยอ้วน ปิดก๊อกน้ำแกเดี๋ยวนี้เลยนะ โสโครกชะมัด!"

ลูกค้าสองสามคนที่หลบไม่ทันโดนน้ำลายกระเด็นใส่ ถึงกับต้องรีบควักทิชชูออกมาเช็ดด้วยความขยะแขยงจนหมดอารมณ์กินข้าว

"พวกแกพูดอะไรกัน ระวังปากไว้บ้าง!"

"ไอ้หมอนี่วอนโดนด่าจริงๆ ยังจะสะเออะให้เขาด่าซ้ำอีก เป็นคนดีๆ ไม่ชอบ เสือกอยากไปเป็นหมาให้สัตว์เดรัจฉาน!"

"หน้าตาก็ดี เสียดายชะมัด"

"เดี๋ยวนี้วงการพวกแกแข่งกันเดือดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ถึงขั้นส่งผู้ชายออกมาขายตัวหาเงินกันแล้ว!"

ทั้งคู่จุดชนวนความโกรธแค้นของฝูงชนจนถูกรุมด่าจนเถียงแทบไม่ทัน หากไม่ใช่เพราะกลัวมือจะเปื้อน คงมีลูกค้าบางคนปรี่เข้าไปลงไม้ลงมือแล้ว

ในเวลาเดียวกัน

"มีคนมาหาผม แถมยังระบุชื่อเลยเหรอ?"

เฉินเหวินหลินกำลังตรวจสอบผลการดำเนินงานของร้านในช่วงที่ผ่านมา จู่ๆ บริกรคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา

"ใช่ค่ะผู้จัดการ ยัยหมูตอนนั่นกร่างมากเลยค่ะ!"

บริกรคนนี้ก็มีไหวพริบ ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว ไม่มีทางเป็นเพื่อนของผู้จัดการแน่ๆ สีหน้าจึงแสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"ยัยหมูตอน… เพิ่งผ่านมาไม่เท่าไหร่ก็ตามมาถึงนี่แล้ว จะตัดทางทำมาหากินกันให้ได้เลยใช่ไหม!"

เฉินเหวินหลินคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เมื่อนึกย้อนไปถึงอุปสรรคตอนหางานก่อนหน้านี้ สีหน้าเขาก็พลันดำทะมึนทันที

"หรือว่าเราต้องหนีไปจากเมืองนี้จริงๆ?" เขาไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ฉินเซียว อีกฝ่ายมีน้ำใจหยิบยื่นงานนี้ให้ก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนแท้ๆ

การเปิดร้านค้าขาย สิ่งที่ห้ามที่สุดคือการมีคนมาเอะอะอาละวาดหน้าร้าน ไม่ว่าสุดท้ายใครจะถูกจะผิด คนที่เสียหายที่สุดก็คือเจ้าของร้านอยู่ดี

"ผู้จัดการคะ?"

เห็นเฉินเหวินหลินยืนนิ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายระลอก บริกรสาวจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะเผลอไปสะกิดโทสะเขาเข้า

"อืม รู้แล้วล่ะ เธอไปทำงานต่อเถอะ"

เฉินเหวินหลินวางเอกสารในมือลง ก่อนจะตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติและปรับสีหน้าให้กลับมาสงบนิ่ง

"ไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยไปขอโทษศิษย์น้องฉิน" การเปลี่ยนคำเรียกขานในใจสะท้อนว่าเฉินเหวินหลินเริ่มเตรียมใจที่จะลาออกแล้ว

"ฮวาหานเจียว เธอจะมาบ้าอะไรที่นี่!"

เฉินเหวินหลินยังก้าวลงไปไม่ถึงชั้นหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงหวีดแหลมราวกับหมูโดนเชือดของฮวาหานเจียวดังแว่วมาจากข้างนอก

"เหอะๆ… เฉินเหวินหลิน แกเก่งนักนะ ถึงขนาดบีบให้ฉันต้องถ่อมาหาถึงที่นี่ได้…"

พอเห็นเฉินเหวินหลินปรากฏตัว ฮวาหานเจียวที่กำลังถูกฝูงชนกดดันก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาอีกระลอก เธอเท้าสะเอวข้างหนึ่งพลางชี้หน้าด่าเฉินเหวินหลินไม่ยั้ง!

"เธอมาหาฉันทำไม เรื่องของเรามันจบไปแล้ว ฮวาหานเจียว ถ้าเธอยังไม่หยุดอาละวาด ฉันจะแจ้งตำรวจ!" เฉินเหวินหลินส่งสายตาให้บริกรข้างตัว

"กินของฉัน ใช้เงินของฉัน พอตอนนี้สะบัดก้นบอกว่าไม่เกี่ยวกันแล้วงั้นเหรอ เฉินเหวินหลิน แกคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วคิดว่าฉันไม่มีปัญญาปราบแกรึไง!"

ฮือ!

สิ้นเสียงของฮวาหานเจียว ลูกค้ารอบข้างก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที สายตาที่มองเฉินเหวินหลินเปลี่ยนไป หลายคนเริ่มซุบซิบนินทา

"เธอ…"

"ฉันทำไม เฉินเหวินหลิน ฉันจะบอกอะไรแกให้นะ วันข้างหน้าแกอย่าหวังว่าจะหางานทำได้เลย ฝันไปเถอะ ฉันอยากจะรู้นักว่าใครหน้าไหนมันจะกล้ารับแกเข้าทำงาน!" เห็นสีหน้าของเฉินเหวินหลินมืดมนลง ฮวาหานเจียวก็ยิ่งได้ใจ

"ตอนนี้คุกเข่าลงต่อหน้าฉันซะ แล้วฉันอาจจะใจอ่อน ยอมยกโทษให้แก!"

"เอะอะโวยวายอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นร้านอาหาร แล้วมองอะไร มองคนที่กำลังพูดอยู่นี่แหละ ยัยหมูตอน… พวกนาย ลากตัวยัยนี่ออกไปข้างนอกที แล้วแจ้งตำรวจหรือยัง!"

การปรากฏตัวของเฉินเหวินหลินนอกจากจะไม่ช่วยคลี่คลายปัญหาแล้ว ยังทำให้เรื่องบานปลายขึ้นไปอีก ในจังหวะที่เขากำลังจะแจ้งตำรวจ ฉินเซียวก็เดินออกมาจากห้องครัวและก้าวตรงเข้ามาประจันหน้ากับฮวาหานเจียว

"หน็อย ไอ้หน้าละอ่อน แกด่าใครห๊ะ เชื่อไหมว่าฉันโทรศัพท์แค่กริ๊งเดียว ก็สั่งปิดร้านแกได้แล้ว!" ฮวาหานเจียวไม่สนใจเรื่องรูปร่างตัวเองก็จริง แต่สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือการที่มีคนมาตราหน้าว่า "ยัยหมูตอน"

"ทุกท่านครับ เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิดหรอกนะครับ พอดีรุ่นพี่ของผมคนนี้ดวงไม่ค่อยดี งานเก่าโดนคนใส่ร้ายจนเงินเก็บทั้งหมดต้องเอาไปชดใช้ให้บริษัท ซ้ำร้ายช่วงนั้นคุณแม่ยังมาล้มป่วยต้องเข้าโรงพยาบาลอีก ในภาวะจนตรอกไม่มีทางไป เรื่องราวถึงได้เลยเถิดมาเป็นแบบนี้ครับ!"

สายตาผิดปกติที่ทุกคนใช้มองเฉินเหวินหลินเมื่อครู่ ฉินเซียวสังเกตเห็นหมดแล้ว จึงรีบเอ่ยปากอธิบายให้เข้าใจ เมื่อเขากล่าวจบ สายตาคลางแคลงใจเหล่านั้นก็มลายหายไปจนสิ้น เปลี่ยนเป็นแววตาเห็นอกเห็นใจและยกย่องนับถือแทน

"แม่หมูตอนท่านนี้ เชิญออกไปได้แล้วครับ อย่ามาเกะกะขวางทางทำมาหากินของพวกเรา!" ฉินเซียวเดินเข้ามายืนตรงหน้าฮวาหานเจียว เน้นคำพูดทีละคำชัดถ้อยชัดคำ โดยจงใจกดเสียงหนักตรงคำว่า "หมู"

"ฉัน… ฉันไม่ไป ฉันจะเข้าไปกินข้าว!"

ไม่รู้ทำไม พอสบสายตาของฉินเซียวเข้า ฮวาหานเจียวกลับรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาดื้อๆ

"กินข้าวเหรอ เรื่องนี้คงต้องขออภัยด้วยจริงๆ ร้านอาหารของเราคงรับรองแขก 'รุ่นเฮฟวี่เวต' แบบคุณไม่ไหวหรอกครับ!" คราวนี้ ฉินเซียวไม่คิดจะเก็บซ่อนสีหน้ารังเกียจบนใบหน้าเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

"ดะ…ได้ ไอ้หน้าละอ่อน แกจำใส่กะโหลกไว้เลยนะ ถ้าร้านนี้ยังเปิดต่อไปได้ ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลเดียวกับแกเลย!"

"เปลี่ยนมาใช้นามสกุลเดียวกับผมเหรอ คิดไปไกลแล้วมั้ง ตระกูลฉินของผมคงไม่มีปัญญาให้กำเนิดตัวประหลาดพันธุ์นี้ออกมาหรอกครับ!"

"ทุกท่านครับ ต้องขออภัยด้วยที่ทำให้เสียบรรยากาศ วันนี้ค่าอาหารในร้านลดให้สิบเปอร์เซ็นต์ทุกโต๊ะเลยครับ!"

ฉินเซียวประสานมือคารวะขอโทษลูกค้าหน้าร้าน จากนั้นจึงดันตัวเฉินเหวินหลินให้เดินกลับเข้าไปข้างใน โดยไม่คิดจะชายตามองฮวาหานเจียวอีก

"รุ่นพี่ครับ ผมขาวมากเลยเหรอ ยัยหมูตอนนั่นถึงได้เรียกผมว่าไอ้หน้าละอ่อน?"

"แค่กๆ… ก็ ขาวจริงๆ นั่นแหละ!" เมื่อได้ยินคำถามของฉินเซียว เฉินเหวินหลินก็กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพยักหน้ายอมรับ

"สงสัยวันหลังคงต้องไปเดินตากแดดบ่อยๆ ซะแล้ว!"

ผิวพรรณของฉินเซียวเป็นสิ่งที่หลายคนต่างพากันอิจฉา ขอแค่ช่วงไหนไม่ได้โดนแดดสักพัก ผิวก็จะกลับมาขาวผ่องเนียนตาขึ้นมาทันที