บทที่ 86 แม่มีเงินจะกลัวอะไร

“ผู้จัดการเหลียง ผู้จัดการสวี นี่คือผู้จัดการใหญ่เฉินครับ!”

“ผู้จัดการเหลียง สวัสดีครับ!”

“ผู้จัดการสวี สวัสดีครับ!”

เฉินเหวินหลินยื่นมือออกไปจับทักทายกับทั้งสองคนเบาๆ

“ผู้จัดการเฉิน สวัสดีค่ะ!”

“ผู้จัดการใหญ่ สวัสดีค่ะ!”

ตอนที่ฉินเซียวแนะนำทั้งสองฝ่าย เหลียงจื่อหลานกับสวีเยว่หลิงมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน

แววตาของเหลียงจื่อหลานฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง ตลอดครึ่งเดือนมานี้ เธอพยายามแสดงฝีมือเต็มที่เพื่อปูทางเลื่อนตำแหน่งในอนาคต

การเตรียมเปิดสาขาใหญ่ของร้านอาหารตระกูลฉินทำให้เหลียงจื่อหลานมองเห็นโอกาสเติบโต เธอเชื่อมั่นว่าหากผ่านการเคี่ยวกรำไปอีกสักครึ่งปี ตัวเองต้องรับหน้าที่นี้ได้อย่างแน่นอน

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฉินเซียวจะจัดสรรคนไว้ล่วงหน้าแล้ว

“เฮ้อ!”

ส่วนสวีเยว่หลิงกลับมีท่าทีต่างออกไป เธอแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เดิมทีเธอรู้สึกกดดันจากเหลียงจื่อหลานอยู่ไม่น้อย แต่ก็ประเมินตัวเองตามจริงว่าทักษะด้านการบริหารยังสู้ไม่ได้

“พวกเธอสองคนช่วยแนะนำสถานการณ์ในร้านให้ผู้จัดการเฉินฟังหน่อยนะ ฉันขอตัวไปยุ่งต่อก่อนล่ะ!” ฉินเซียวพูดจบก็หันหลังเดินกลับไป

“ได้ค่ะ เถ้าแก่!”

…

เมื่อมองตามแผ่นหลังของฉินเซียว เฉินเหวินหลินก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดีว่ารุ่นน้องของตัวเองคนนี้จะเป็นเสาหลักของร้าน หรือก็คือหัวหน้าเชฟตัวจริง!

“ผู้จัดการใหญ่คะ!”

“ผู้จัดการใหญ่คะ!”

ทั้งสองคนเรียกเฉินเหวินหลินอยู่สองครั้ง แต่เห็นเขายังคงนิ่งเงียบ ไม่ตอบสนอง และยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่พูดไม่จา

ครู่หนึ่งต่อมา

“ขอโทษด้วยนะครับทั้งสองคน เมื่อกี้มัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย!”

หลังจากแผ่นหลังของฉินเซียวลับสายตาไป เฉินเหวินหลินจึงดึงสายตากลับมา พอเห็นว่าทั้งคู่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่ก็เข้าใจทันที

“ไม่เป็นไรค่ะผู้จัดการใหญ่ แล้วเรื่องงานจะจัดแจงยังไงต่อดีคะ”

“ตอนนี้ยังเป็นช่วงเวลาติ่มซำอยู่ ผมขอทำความคุ้นเคยกับผู้จัดการสวีก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยมารบกวนผู้จัดการเหลียงนะครับ!”

“ได้ค่ะผู้จัดการใหญ่ เชิญทางนี้เลยค่ะ!”

สวีเยว่หลิงส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะเดินนำไป

‘เฮ้อ ดูท่าตำแหน่งผู้จัดการใหญ่นี้คงไม่มีส่วนของฉันแล้วสินะ!’

แม้จะได้พูดคุยกับเฉินเหวินหลินเพียงไม่กี่นาที แต่เหลียงจื่อหลานก็พอมองออกว่าความสามารถของตัวเองยังเทียบเขาไม่ได้

‘จะคิดมากไปทำไมกัน ตอนนี้สวัสดิการก็ดีออก ไม่ต้องเสียค่าเช่าห้อง แถมมีอาหารอร่อยให้กินทุกวัน เป็นคนเราอย่าโลภมากเกินไปเลย!’ เมื่อครู่ในใจยังหม่นหมองอยู่บ้าง ทว่าวินาทีถัดมามุมปากของเหลียงจื่อหลานก็ยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ

…

ณ หมู่บ้านวิลล่าหรูแห่งหนึ่ง

เพล้ง!

เสียงแก้วน้ำถูกฟาดแตกกระจายดังก้องมาจากในวิลล่า

หญิงร่างมหึมาคนหนึ่งจมตัวอยู่บนโซฟา ใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง ชี้นิ้วด่ากราดใส่ชายตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด

“แกว่าไงนะ เฉินเหวินหลินหางานได้แล้วเหรอ เงินที่แม่จ่ายไปมันสูญเปล่ารึไง!”

“บอสฮวาครับ งานที่ไอ้เด็กนั่นหามันอยู่นอกเหนือขอบเขตที่เราจะคุมได้จริงๆ ครับ!”

“ไม่ได้เรื่อง! นั่นมันปัญหาของพวกแก ฉันจ่ายเงิน พวกแกก็ต้องทำงานให้เรียบร้อยสิ!”

ปัง!

ฮวาหานเจียวฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าด้วยความโมโห แก้วน้ำที่วางเรียงอยู่ถึงกับกระดอนล้มระเนระนาด

“บอสฮวา วางใจเถอะครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งสั่งการลงไป ภายในวันนี้เฉินเหวินหลินจะต้องคลานกลับมาหาคุณแน่ๆ ครับ!” ชายคนนั้นก้มหน้าลง แววตาฉายประกายเคียดแค้น

“ขอให้จริงเถอะ คืนนี้ถ้าฉันไม่เห็นหัวเฉินเหวินหลิน แกก็ไม่ต้องทำงานนี้อีกต่อไป แม่มีเงินเยอะแยะ!”

“ครับๆ บอสฮวา ผมจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอนครับ!”

กริ๊งๆ!

พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเขาก็ดังขึ้น

“บอสฮวา ผมขอรับโทรศัพท์สักครู่นะครับ?”

ชายคนนั้นหยิบมือถือออกมา ชี้ไปที่เบอร์บนหน้าจอแล้วเอ่ยขึ้น

“น่าจะเป็นเรื่องนั้นนะครับ?”

เมื่อเห็นฮวาหานเจียวไม่ตอบ เขาก็พูดต่ออย่างระมัดระวัง

“รับสิ!”

“ได้ครับ บอสฮวา!”

ต่อหน้าฮวาหานเจียว ชายคนนี้ดูกระจอกงอกง่อยและต่ำต้อยอย่างยิ่ง

“เปิดลำโพงด้วย!”

“เอ่อ…”

“ทำไม มีอะไรที่ฉันฟังไม่ได้รึไง?”

“ไม่มีครับ ผมจะเปิดลำโพงเดี๋ยวนี้แหละครับ!”

“พี่ย่าง แย่แล้วครับ งานพังไม่เป็นท่าเลย!”

ทันทีที่ต่อสายติด เสียงหอบเหนื่อยก็ดังแทรกเข้ามาตามสาย

“อะไรนะ พังเหรอ แกไม่ได้บอกอีกฝ่ายไปชัดๆ รึไงว่าพวกเราคือบริษัทอะไร?”

“บอกแล้วครับ แต่อีกฝ่ายบอกให้ไสหัวไปให้พ้นๆ แล้วก็ตัดสายทิ้งเลย พอผมโทรกลับไปอีกรอบ มันก็…”

“มันก็อะไร พูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยสิ!”

ชายคนนั้นมองฮวาหานเจียวด้วยสีหน้ากระวนกระวาย พลางยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก แม้ในห้องโถงของวิลล่าจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่เหงื่อกาฬก็ยังผุดซึมเต็มหน้าผากเขา

“โทรไม่ติดแล้วครับ อีกฝ่ายบล็อกเบอร์ผมไปแล้ว!”

“บล็อกเบอร์ แกก็เปลี่ยนเบอร์โทรสิวะ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ!”

“พี่ย่าง ผมเปลี่ยนแล้วครับ! ตอนแรกก็โทรติดอยู่หรอก แต่หลังจากนั้นก็โทรไม่ติดเลย ผมเปลี่ยนไปอีกตั้งสามเบอร์ สภาพก็เป็นเหมือนเดิมหมดเลยครับ!”

“สวะ สวะกันทั้งฝูง!”

โครม!

ฮวาหานเจียวที่หน้าบูดบึ้งมาตลอด ยกขาอันล่ำสันเตะโต๊ะน้ำชาคว่ำไปในทันที

“โอ๊ยยย!”

ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าหลบไม่ทัน เท้าจึงถูกโต๊ะน้ำชาหล่นทับเข้าอย่างจัง วินาทีถัดมาเขาก็ทรุดลงไปนั่งกอดเท้าส่งเสียงร้องโอดโอย

“จะแหกปากร้องทำไม งานก็ทำไม่สำเร็จ รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าแม่เดี๋ยวนี้!” ฮวาหานเจียวไม่รู้ควักปึกธนบัตรมาจากไหน โยนกระแทกใส่ร่างของชายคนนั้นเต็มแรง

“ฮู่… ขอบ… ขอบคุณครับบอสฮวา ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ!”

เพียงไม่นาน เท้าของเขาก็บวมเป่งขึ้นมา ชายคนนั้นเก็บเงินยัดใส่กระเป๋า แล้วกัดฟันทนความเจ็บปวดกะเผลกๆ เดินออกไป

“หึๆ ร้านอาหารตระกูลฉินเหรอ ถือโอกาสนี้แม่จะแวะไปดูหน้าเสียหน่อย!”

ปัจจุบันฮวาหานเจียวมีทรัพย์สินเป็นพันล้าน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นมรดกตกทอดมาจากสามีที่ตายไปแล้วของเธอ

สามีคนนั้นคงใช้โชคชะตาช่วงครึ่งแรกของชีวิตไปจนหมดเกลี้ยง พอกิจการประสบความสำเร็จได้ไม่ทันไร ยังไม่ทันได้เสวยสุขก็ดันมานอนตายคาเตียงเสียก่อน

ข้อสรุปที่โรงพยาบาลระบุไว้คือ ร่างกายถูกใช้งานหักโหมจนเกินขีดจำกัด หัวใจวายเฉียบพลัน!

โชคหล่นทับใส่ฮวาหานเจียวเต็มๆ สามีของเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพี่น้องและไม่มีลูก มรดกมหาศาลจึงตกเป็นของเธอทั้งหมดโดยไม่มีข้อกังขา

บางคนก็แอบสงสัยว่า สาเหตุการตายของสามีก็มาจากตัวฮวาหานเจียวเองนั่นแหละ ผู้หญิงคนนี้ตัณหาราคะสูงเกินไป สูบพลังผู้ชายจนแห้งตายคาอก

ข้อสันนิษฐานของคนนอกนั้นไม่ผิดเลย พอสามีตายได้ไม่นาน ข้างกายเธอก็มีหนุ่มหน้าใสแวะเวียนมาไม่ขาดสาย เปลี่ยนหน้าใหม่แทบจะทุกครึ่งเดือน

ส่วนเรื่องที่ทำไมรูปร่างถึงได้เผละขนาดนี้ ก็เพราะฮวาหานเจียวคิดว่าตัวเองรวยแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องทนเหนื่อยดูแลรักษารูปร่างเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูคอลัมน์แนะนำอาหารเด็ดของหยางเฉิง ในช่วงนี้ทุกสื่อต่างพากันโปรโมตร้านอาหารแห่งหนึ่ง นั่นก็คือ ร้านอาหารตระกูลฉิน

ช่วงก่อนหน้านี้ฮวาหานเจียวก็คิดจะแวะไปลองอยู่เหมือนกัน แต่ติดธุระอื่นจนเลื่อนมาถึงตอนนี้

“ฮึ! ถ้ารสชาติไม่ได้เรื่องล่ะก็ จะได้ถือโอกาสเช็กบิลไปพร้อมกันเลย!” ฮวาหานเจียวพ่นลมหายใจเสียงดังคล้ายหมูตัวเมีย ออกแรงกระเสือกกระสนอยู่นานกว่าจะดึงตัวเองลุกขึ้นมาจากโซฟาได้

“ที่รัก จะไปไหนเหรอครับ?”

ทันใดนั้น หนุ่มหน้าใสคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องด้านใน ทั่วร่างมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกาย ผิวพรรณดูซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำ เมื่อเห็นว่าฮวาหานเจียวกำลังอารมณ์เสีย เขาก็เดินเข้ามาคว้ามือของเธอไปวางทาบไว้บนตัวของตัวเอง

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อย!”

ฮวาหานเจียวล้วงมือเข้าไปในผ้าขนหนู ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอลงน้ำหนักมือแรงเกินไปหรือไม่ คิ้วของหนุ่มน้อยถึงได้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

‘บ้าเอ๊ย พอกลับมาเมื่อไหร่ ถ้าไม่รีดแกจนแห้งเหี่ยวล่ะก็ อย่ามาเรียกฉันว่าฮวาหานเจียวเลย!’ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยชั้นไขมันหนาเตอะ ต่อให้เธอพยายามเบิกตากว้างแค่ไหน ในสายตาคนนอก มันก็ยังดูเป็นแค่รอยขีดเส้นเดียวอยู่ดี

“ที่รัก เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

หนุ่มน้อยหันหลังเดินกลับเข้าห้องไป หากสังเกตดูให้ดี จะพบว่าร่างกายของเขากำลังสั่นเทาอยู่เล็กน้อย