บทที่ 85 ลูกค้าจะเยอะเกินไปหรือเปล่า

เช้าวันรุ่งขึ้น

ณ วิลล่าในหมู่บ้านหรูแห่งหนึ่ง

เกิดความวุ่นวายขึ้น เมื่อหญิงสาวร่างท้วมใหญ่ยืนเท้าสะเอวพลางชี้นิ้วด่าทอชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสาดเสียเทเสีย

"เฉินเหวินหลิน ถ้าแน่จริงก็ก้าวเท้าออกจากประตูนี้ไปเลยนะ!"

"หึ! กล้าดียังไงถึงมาเมินฉัน!"

"ยัยอ้วน! ของทั้งหมดที่เธอซื้อมาอยู่ตรงนี้ ต่อไปนี้ฉันไม่รับใช้แล้วโว้ย!"

เฉินเหวินหลินวางข้าวของในมือลงแล้วหันหลังเดินจากไป ราวกับว่าหากขืนอยู่ต่อนานกว่านี้อีกเพียงวินาทีเดียว เขาคงต้องขาดใจตายแน่

"ได้! กล้าด่าฉันเหรอ เฉินเหวินหลิน แกตายแน่! ถ้าแกยังหางานทำในหยางเฉิงได้ล่ะก็ ให้ฉันไปยกกระโถนให้แกเลยก็ได้ คอยดู!"

เมื่อเห็นเฉินเหวินหลินเดินดุ่มๆ จากไป หญิงร่างยักษ์ยังคงสบถด่าไล่หลังมาไม่หยุด เธอไม่สนสายตาของคนแถวนั้นแม้แต่น้อย เพราะสำหรับเธอแล้ว เรื่องแค่นี้ถือเป็นเรื่องปกติวิสัย

"หางานทำไม่ได้หรือไง?"

ฝีเท้าของเฉินเหวินหลินชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติแล้วก้าวเดินต่อ เขาโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่งที่ริมถนน

"พี่คนขับครับ ไปเกาะฉางโจว ร้านอาหารตระกูลฉินครับ!"

หลังจากขึ้นรถ เฉินเหวินหลินก็หลับตาลง ภาพเหตุการณ์ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาฉายย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์

"ร้านอาหารตระกูลฉินเหรอพ่อหนุ่ม? ไปป่านนี้ไม่ทันแล้วมั้ง!" พอได้ยินชื่อร้าน ตาของคนขับก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ไม่รอให้เฉินเหวินหลินตอบรับ เขาก็เริ่มพล่ามไม่หยุด

"เถ้าแก่ร้านนี้นี่สุดยอดจริงๆ เปิดมาไม่ถึงเดือนก็ดังกระฉ่อนไปทั้งหยางเฉิง ช่วงนี้มีผู้โดยสารเรียกรถไปที่นั่นเกือบทุกวันเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าอร่อยขนาดนั้นจริงเหรอ ยอมเสียเวลาทั้งวันเพื่อไปต่อคิวแลกกับข้าวแค่มื้อเดียวเนี่ยนะ…"

บรรยากาศในรถดูแปลกตา คนขับพูดพึมพำไปเรื่อยเปื่อยขณะที่เฉินเหวินหลินได้แต่นั่งหลับตาพิงเบาะอยู่อย่างนั้น

"ถ้าไม่ติดว่าต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัว ผมก็อยากลองไปกินเหมือนกัน เห็นผู้โดยสารคนอื่นเล่าว่าอาหารร้านนี้ไม่แพงเลย จ่ายแค่ไม่กี่ร้อยหยวนก็ได้ลิ้มรสระดับโรงแรมหรูแล้ว เถ้าแก่ก็ยังเป็นหนุ่มอยู่เลย แซ่ฉินอะไรสักอย่าง… อ้อ ใช่ ฉินเซียว อายุน้อยแท้ๆ แต่ความสามารถล้นเหลือจริงๆ สุดยอดไปเลย!"

"ฉินเซียว? เรื่องจริงเหรอเนี่ย!"

เฉินเหวินหลินที่หลับตาอยู่ตลอดจู่ๆ ก็ลืมตาโพลงแล้วยืดตัวตรงทันที

เมื่อคืนหลังจากได้รับข้อความจากฉินเซียว เขาก็ลองค้นหาข้อมูลในเน็ตดู ถ้าไม่ค้นก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่พอเห็นแล้วกลับตกใจจนตาค้าง

ถ้าบอกว่ายังมีใครในหยางเฉิงที่ไม่รู้จักร้านอาหารตระกูลฉิน เฉินเหวินหลินก็คงเป็นหนึ่งในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

มรสุมชีวิตที่ถาโถมเข้ามาทำให้เขาหมดความสนใจในสิ่งรอบข้างไปโดยปริยาย จะมีก็แต่เรื่องส่งใบสมัครหางานเท่านั้นที่เขาให้ความสนใจ

เขากดค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องบนมือถือไม่หยุด จนท้ายที่สุดก็เริ่มมึนงงไปหมด เฉินเหวินหลินนึกไม่ถึงเลยว่าร้านอาหารตระกูลฉินจะโด่งดังขนาดนี้ในหยางเฉิง แถมรุ่นน้องของเขายังเป็นเจ้าของร้านอีกด้วย

"พี่คนขับครับ ร้านอาหารตระกูลฉินนี่มีเจ้าของคนเดียวเหรอครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ นี่แหละคือจุดที่ผมยอมรับนับถือเลย พอนึกย้อนไปตอนผมอายุเท่าเขานะ แค่หาข้าวกินให้รอดไปวันๆ ยังยากเลย แต่นี่เขากลับประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้ว เฮ้อ คนเรานี่มันเปรียบเทียบกันไม่ได้จริงๆ!"

"มีเถ้าแก่แค่คนเดียวงั้นเหรอ… แสดงว่าที่ผมเดาไว้ก่อนหน้านี้ก็ผิดน่ะสิ?"

เฉินเหวินหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาเข้าใจไปเองว่าฉินเซียวคงโชคดี ได้รู้จักกับลูกคนรวยสักคนจนได้เข้ามาถือหุ้นส่วนเล็กๆ น้อยๆ ในร้านอาหารตระกูลฉินเสียอีก

"ฉินเซียว… ตระกูลฉิน ทำไมผมถึงนึกไม่ถึงเรื่องนี้มาก่อนนะ!"

พอลองเอาชื่อของรุ่นน้องไปเทียบกับชื่อร้านดู เฉินเหวินหลินถึงได้รู้ตัวว่าเขาละเลยจุดนี้ไปเสียสนิท

"พ่อหนุ่ม ลุงขอเตือนไว้หน่อยนะ เธอไปตอนนี้ต่อคิวไม่ทันแล้วล่ะ นอกจากว่าเธอจะยอมควักกระเป๋าซื้อคิวเอา แต่ถ้าไม่อยากเสียเงิน พรุ่งนี้ก็รีบมาต่อคิวตั้งแต่เช้ามืด ทางที่ดีมาก่อนเจ็ดโมงเช้าถึงจะมีลุ้น ถ้ามาหลังแปดโมงไปแล้วนี่ต้องพึ่งดวงล้วนๆ เลยล่ะ!" คนขับแท็กซี่ร่ายยาวเหยียด ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยความหวังดี

"ขอบคุณมากครับพี่ แต่ผมไม่ได้ไปกินข้าวหรอก พอดีไปหาคนน่ะครับ แต่ฟังพี่พูดแบบนี้แล้ว ถ้ามีโอกาสผมต้องหาทางไปลองชิมดูสักครั้งให้ได้!" เมื่อเห็นอีกฝ่ายหวังดีแนะนำ เฉินเหวินหลินจึงตอบกลับไปตามมารยาท

"ดูท่าทางแล้ว พ่อหนุ่มก็น่าจะมีฐานะดีอยู่เหมือนกันนะ ถ้าว่างก็ลองไปชิมให้ได้ล่ะ!"

"ครับ!"

เฉินเหวินหลินหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้จิตใจของเขากลับไม่สงบนิ่งเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

"ฟู่… นี่แหละโอกาสทองของผม!"

ถ้าร้านอาหารตระกูลฉินเป็นอย่างที่ชาวเน็ตว่ากันจริงๆ อนาคตของเขาคงไม่ต้องพูดถึงเลย

"ติดหนี้บุญคุณก้อนใหญ่เข้าให้แล้วสิเรา!"

ตอนแรกเขายังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คิดว่าฉินเซียวคงอยากหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ เลยเสนอเงินเดือนสูงลิ่วให้เสียอีก เพราะถ้าเป็นร้านอาหารที่เพิ่งเปิดใหม่ทั่วไป จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายเงินเดือนแพงขนาดนี้กัน

"จะคิดมากไปทำไมกันล่ะ เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองแหละ!" ยิ่งคิดในหัวก็ยิ่งฟุ้งซ่าน เฉินเหวินหลินจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติให้สงบลง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

"ของจริงแฮะ!"

ทันทีที่ก้าวลงจากรถแท็กซี่ เฉินเหวินหลินก็ยืนอึ้ง มองแถวยาวเหยียดหน้าร้านราวกับมังกร สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ข้อความในเน็ตที่เคยเห็น เทียบไม่ได้เลยกับการได้มาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้!

ในความทรงจำของเขา ภาพแบบนี้จะมีให้เห็นก็แค่ตอนแย่งกันต่อคิวซื้อตั๋วรถไฟช่วงเทศกาลตรุษจีนเท่านั้น

"แปลกแฮะ ทำไมมีสองร้านล่ะ?"

เฉินเหวินหลินเงยหน้าขึ้นมองป้ายด้านบน พอเปรียบเทียบดูแล้วก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที

"พ่อหนุ่ม ถ้าจะมากินข้าวก็ไปต่อคิวด้านหลังโน่น ตรงนี้ห้ามแซงคิวนะ!"

เมื่อมาถึงหน้าร้านอาหารตระกูลฉิน เฉินเหวินหลินยังไม่โทรหาฉินเซียวในทันที แต่ตั้งใจจะยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านนอกสักพัก ทว่าการกระทำของเขากลับทำให้ลูกค้าที่กำลังต่อแถวอยู่เข้าใจผิด

"ผมไม่ได้มากินข้าวครับ แค่แวะมาดูเฉยๆ ทุกคนอย่าเข้าใจผิดนะครับ!"

พอได้ยินว่าอาจมีคนมาแซงคิว สายตาหลายคู่ในแถวก็พุ่งเป้ามาที่เฉินเหวินหลินราวกับคมมีด จนเขาเริ่มหวั่นใจว่าถ้าไม่อธิบายให้ชัดเจน คนพวกนี้อาจจะพุ่งเข้ามารุมซ้อมเขาเอาได้

"งั้นเหรอ ก็ดีแล้ว!"

"พวกเธอไม่ต้องห่วงหรอก ถ้ามีคนกล้าแซงคิวจริงๆ แล้วเถ้าแก่ฉินรู้เข้า คนคนนั้นจะโดนแบนติดแบล็กลิสต์ทันที เมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้ว!"

"แบล็กลิสต์เลยเหรอ? เถ้าแก่ร้านนี้ใจกล้าขนาดนั้นเชียว ไม่กลัวทำให้ลูกค้าขุ่นเคืองรึไง?"

"เหอะๆ… กลัวลูกค้าขุ่นเคืองงั้นเหรอ? มันก็ต้องดูด้วยว่าเป็นร้านประเภทไหน พวกเธอลองมองไปรอบๆ ดูสิ ร้านอาหารตระกูลฉินน่ะ สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือลูกค้า!"

…

เฉินเหวินหลินเดินวนเวียนอยู่แถวนั้นอีกสักพัก เมื่อพวกลูกค้าเห็นว่าเขาไม่ได้จะมาแซงคิวจริงๆ จึงเลิกสนใจและคิดไปว่านี่คงเป็นนิสัยแปลกๆ ส่วนตัวของเขา

"น่าสะพรึงกลัวอะไรขนาดนี้!"

หลังจากใช้เวลาครึ่งชั่วโมงรวบรวมข้อมูลจากบรรดาลูกค้า เฉินเหวินหลินก็ได้ข้อสรุปเช่นนี้

ลูกค้าทุกคนรอบตัวต่างเอ่ยปากชมร้านอาหารตระกูลฉินไปในทิศทางเดียวกันหมด หากจะมีข้อติอยู่บ้าง ก็คงมีแค่เรื่องที่ร้านอาหารหลังนี้คับแคบเกินไป จนไม่อาจรองรับคนได้มากกว่านี้เท่านั้น

ตู๊ด… ตู๊ด!

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เฉินเหวินหลินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาฉินเซียว

"ไม่รับแฮะ!"

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังต่อเนื่องจนตัดสายไป ฉินเซียวก็ยังไม่รับ

"ลองโทรอีกรอบแล้วกัน"

เมื่อเห็นบรรยากาศที่คึกคักดุเดือดหน้าร้าน เฉินเหวินหลินก็เข้าใจได้ทันที คงเป็นเพราะกิจการในร้านดีเกินไปจนฉินเซียวไม่มีเวลาปลีกตัวมารับโทรศัพท์เป็นแน่

ตู๊ด… ตู๊ด!

"พี่เฉิน มาถึงแล้วเหรอครับ!"

คราวนี้เฉินเหวินหลินไม่ต้องรอนาน เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ของฉินเซียว

"ใช่แล้ว ฉันอยู่หน้าร้านนายนี่เอง"

"โอเคครับ ผมทราบแล้ว รบกวนพี่เฉินรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมออกไปหาเดี๋ยวนี้เลย!"