บทที่ 84 ได้ตัวผู้จัดการทั่วไปแล้ว

เวลาห้าทุ่มครึ่ง

“เอ๊ะ ใครโทรมานะ?”

หลังเลิกงานฉินเซียวมักจะอาบน้ำก่อน แล้วทิ้งมือถือไว้ที่หัวเตียง พอเขาหยิบมันขึ้นมาดูถึงได้เห็นว่ามีสายเรียกเข้าที่ไม่ได้กดรับ

“รุ่นพี่เฉิน… แย่แล้วสิ ลืมสนิทเลยเรา!”

ฉินเซียวรีบเปิดดูประวัติการโทร พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับอยู่หลายสาย สายที่อยู่บนสุดคือเฉินเหวินหลิน ซึ่งโทรเข้ามาทั้งหมดสามครั้ง ครั้งล่าสุดคือเมื่อห้านาทีก่อนนี้เอง

เขาทำท่าจะตบต้นขาตัวเองแรงๆ แต่พอหันไปเห็นลูกสาวทั้งสองนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงก็รีบชะงักมือไว้ทันควัน

ตู๊ด… ตู๊ด!

ฉินเซียวรีบกดโทรออกหาเฉินเหวินหลินแล้วเดินเลี่ยงไปที่ห้องนั่งเล่น

เสียงสัญญาณดังอยู่สองสามครั้งปลายสายก็กดรับ เฉินเหวินหลินไม่พูดอะไร ทว่าฉินเซียวได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายชัดเจน

“รุ่นพี่เฉิน ขอโทษด้วยครับ วันนี้ยุ่งจริงๆ โทรศัพท์ไม่ได้อยู่ติดตัวเลย”

ฉินเซียวชิงพูดขึ้นก่อนเพื่อทำลายความเงียบ

“ไม่… ไม่เป็นไร เรื่องงานสำคัญกว่า”

เฉินเหวินหลินที่อยู่อีกฟากของสายสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูไร้ชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด

“รุ่นพี่เฉิน ช่วงนี้พี่เจอปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ? พูดออกมาได้เลยนะ ลองดูว่ารุ่นน้องอย่างผมพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหม”

เมื่อนึกถึงน้ำใจที่เฉินเหวินหลินเคยมีให้ในอดีต ฉินเซียวก็ไม่ลังเลเลยสักนิด เขาชิงเปิดประเด็นถึงจุดประสงค์ที่อีกฝ่ายโทรมาทันที

“ฉัน…”

เสียงของเฉินเหวินหลินตอบกลับมาอย่างอึกอัก ในใจเขามีคำถามมากมาย ก่อนจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เขาอยากรู้ความเป็นอยู่ช่วงนี้ของฉินเซียวเสียก่อน

เฉินเหวินหลินยังจำได้แม่นว่าครั้งล่าสุดที่เจอฉินเซียวคือเมื่อเดือนก่อน ตอนนั้นรุ่นน้องคนนี้ยังวิ่งวุ่นหางานทำไปทั่ว แถมตอนนั้นเขายังเคยเอ่ยปากถามด้วยซ้ำว่าจะให้ช่วยหางานให้ไหม

‘เวลาแค่เดือนเดียวก็ซื้อรถหรูคันละหลายล้านได้แล้ว… หรือว่าหมอนี่จะตกอยู่ในสภาพเดียวกับเรา?’

เมื่อนึกขึ้นได้ว่ารูปร่างหน้าตาของฉินเซียวก็ไม่ได้ต่างจากตนเท่าไร ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเฉินเหวินหลินทันที

‘คงไม่ใช่หรอกมั้ง!’

เฉินเหวินหลินส่ายหน้าปัดความคิดนั้นทิ้งไป ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อ น้ำเสียงราบเรียบของฉินเซียวก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“รุ่นพี่เฉินครับ?”

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ฉินเซียวจึงเอ่ยถามต่อ

“อื้ม ฉันฟังอยู่”

“รุ่นพี่เฉิน ตอนนี้ผมเปิดร้านอาหารอยู่ร้านหนึ่ง พอกำลังไปได้สวยเลยครับ ถ้ารุ่นพี่มีปัญหาเดือดร้อนจริงๆ ก็เล่าให้ฟังเถอะครับ ดูว่าผมจะช่วยอะไรได้บ้าง”

ฉินเซียวคิดเพียงแวบเดียวก็เข้าใจความกังวลของอีกฝ่าย

อย่าว่าแต่เพื่อนฝูงรอบตัวเลย ต่อให้เป็นพ่อแม่ญาติพี่น้อง ถ้าจู่ๆ เดินไปบอกพวกเขาว่าตอนนี้ตนเองเริ่มลืมตาอ้าปากได้แล้ว ก็คงไม่มีใครยอมเชื่อหรอก

‘รุ่นพี่เฉินคงกังวลเรื่องนี้อยู่สินะ’ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเห็นเขาถอยรถหรูมากับตา แค่ลองอธิบายเพิ่มอีกนิด เฉินเหวินหลินก็น่าจะเชื่อใจว่าเขามีศักยภาพที่จะช่วยเหลือได้จริงๆ

“ก็ได้ครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้…”

เฉินเหวินหลินเงียบไปสิบกว่าวินาที ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วค่อยยอมเอ่ยปากเล่าเรื่องราวทั้งหมดตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาให้ฟัง

ตลอดเวลาที่ฟัง ฉินเซียวไม่ได้ขัดจังหวะเลยแม้แต่คำเดียว เขาทำเพียงรับฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าเปลี่ยนไปตามสิ่งที่ได้ยิน

“เฮ้อ… ทำให้รุ่นน้องฉินต้องมาเห็นเรื่องน่าสมเพชซะแล้ว!”

หลังจากได้ระบายเรื่องราวทั้งหมดออกมา เฉินเหวินหลินก็รู้สึกเหมือนโซ่ตรวนที่กดทับร่างกายได้มลายหายไป

“ค่ารักษาพยาบาลของคุณป้าเดือนละหมื่นกว่าหยวนเลยเหรอครับ?”

จากที่เฉินเหวินหลินเล่ามา ทำให้ฉินเซียวรู้ว่าแม่ของเขากำลังป่วยหนักจนต้องนอนโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายต่อเดือนสูงถึงเกือบสองหมื่นหยวน

หากเป็นเมื่อก่อน เฉินเหวินหลินคงไม่มีทางกดดันอะไรขนาดนี้ เขาเป็นรุ่นพี่ฉินเซียวสี่ปี ตอนนั้นเงินเดือนของเขาแตะหลักสามหมื่นกว่าหยวน แถมยังมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง

ทว่าคนเราพอถึงคราวซวย แม้แต่น้ำเปล่าก็ยังสำลัก ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ งานของเขากลับเกิดปัญหาขึ้นมา

บริษัทมีการปรับเปลี่ยนตำแหน่งงานภายใน ตำแหน่งผู้จัดการว่างลง คู่แข่งจึงขุดหลุมพรางดักเขาไว้ และด้วยความที่แม่ป่วยหนักจนต้องนอนโรงพยาบาล ทำให้เขาเผลอเลินเล่อก้าวพลาดตกลงไปในหลุมนั้น จนสร้างความเสียหายใหญ่หลวงให้แก่บริษัท

เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เรื่องเลื่อนตำแหน่งย่อมไม่มีทางเป็นของเขาอยู่แล้ว มิหนำซ้ำเขายังถูกไล่ออก แถมต้องชดใช้ค่าเสียหายให้บริษัทอีกต่างหาก

เรื่องราวหลังจากนั้น แม้เฉินเหวินหลินจะไม่เล่าออกมา ฉินเซียวก็เดาได้เกือบทั้งหมด

ตกงาน เงินเก็บที่มีอยู่เพียงน้อยนิดก็ต้องเอาไปชดใช้ให้บริษัท ในสถานการณ์เช่นนี้ เพื่อหาเงินมารักษาแม่ ขอเพียงแค่ได้เงินมา ไม่ว่าอะไรเฉินเหวินหลินก็ยอมทำทั้งนั้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาต้องยอมให้สาวใหญ่ผู้ร่ำรวยเลี้ยงดู!

“รุ่นพี่เฉิน ร้านอาหารของผมกำลังขาดคนพอดี ถ้ารุ่นพี่ไม่รังเกียจ มาช่วยงานผมไหมครับ!” เมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เฉินเหวินหลินเผชิญมา ฉินเซียวไม่ได้ตอบตกลงช่วยเรื่องเงินในทันที แต่ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปาก

“รุ่นน้อง… คือค่ารักษาพยาบาลของแม่ฉัน…”

เฉินเหวินหลินที่ปลายสายอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าฉินเซียวจะพูดแบบนี้ วันนี้เห็นอีกฝ่ายยอมควักเงินหลายล้านซื้อรถหรู ที่เขาโทรมาสายนี้ก็เพราะตั้งใจจะเอ่ยปากขอยืมเงินแท้ๆ

หลังจากกลับไปเมื่อกลางวัน เฉินเหวินหลินคิดทบทวนดูอย่างจริงจังแล้วรู้สึกว่าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหว การปรากฏตัวของฉินเซียวทำให้เขาพอมองเห็นโอกาส

“รุ่นพี่ครับ ร้านผมกำลังขาดผู้จัดการอยู่พอดี เดือนละสองหมื่น รุ่นพี่โอเคไหมครับ!”

เมื่อชวีเจิ้งผิงเข้ามาร่วมถือหุ้นแล้ว ก้าวการเติบโตของร้านอาหารย่อมรวดเร็วขึ้นมาก ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องคนต่างหาก

ความสามารถของเฉินเหวินหลินเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน ให้เขาคุมร้านอาหารสักสองสามสาขาก็ไม่มีปัญหา ฉินเซียวจะมัวพึ่งพาแค่สวีเยว่หลิงตลอดไปไม่ได้ ส่วนเหลียงจื่อหลานยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะเธอเป็นคนของชวีเจิ้งผิง เขาไม่มีทางวางใจให้มารับตำแหน่งสำคัญขนาดนั้นแน่นอน

ก่อนหน้านี้ ฉินเซียวก็มีความคิดอยู่แล้วว่าร้านอาหารตระกูลฉินจำเป็นต้องมีผู้จัดการใหญ่สักคน

พอได้คุยกับเฉินเหวินหลินในตอนนี้ ภายในใจของเขาก็ตัดสินใจได้ทันที

“เดือนละสองหมื่นเหรอ?”

ได้ยินถึงตรงนี้ เฉินเหวินหลินนึกว่าหูตัวเองฝาดไปหรือเปล่า เดือนละสองหมื่น ในหยางเฉิงนับว่าดีมากแล้ว งานก่อนหน้านี้ของเขาเงินเดือนแค่สามหมื่น แถมยังเป็นตำแหน่งหัวหน้างานในบริษัทข้ามชาติระดับโลกอีกด้วย

“ใช่ครับ เดือนละสองหมื่น ถ้ารุ่นพี่เฉินไม่รังเกียจว่าร้านผมเป็นแค่ร้านเล็กๆ ตำแหน่งผู้จัดการใหญ่นี้ผมจะเก็บไว้ให้พี่เลย!” ถึงต่อให้ไม่ให้ตำแหน่งนี้กับเฉินเหวินหลิน พอสร้างร้านสาขาหลักเสร็จ เขาก็ต้องไปหาคนจากตลาดแรงงานอยู่ดี ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงมากที่คนคนนั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับชวีเจิ้งผิง

“นายพูดจริงเหรอ?”

เวลานี้ เฉินเหวินหลินไม่อาจเก็บความนิ่งสงบไว้ได้อีกต่อไป เสียงหายใจของเขาเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นมา หากได้เงินเดือนสองหมื่นจริงๆ ความยากลำบากของเขาก็จะได้รับการคลี่คลาย ไม่ต้องคอยเอาใจยัยอ้วนคนนั้นทั้งวันทั้งคืนอีกต่อไป… แค่คิดถึงตรงนี้ ขนทั่วร่างของเขาก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

“เรื่องจริงสิครับ ผมจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อรุ่นพี่เล่นได้ยังไงกัน ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว คืนนี้ก็มาเซ็นสัญญากันได้เลยด้วยซ้ำ!” บนใบหน้าของฉินเซียวปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เขามั่นใจได้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน

“ฟู่… ฟู่…”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของเฉินเหวินหลินที่ดังแว่วมา ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้เอ่ยปาก

“รุ่นน้องฉิน ขอบใจนายมากจริงๆ นะ!”

“รุ่นพี่เฉิน ระหว่างพวกเราไม่ต้องเกรงใจกันหรอกครับ เดี๋ยวผมส่งโลเคชันไปให้ พอพี่มาถึงค่อยโทรหาผม พรุ่งนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

“ไม่มี พรุ่งนี้ฉันจะรีบไปเลย!” ปลายสายตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้นและรอไม่ไหวอีกต่อไป

“ได้ครับ งั้นผมไม่รบกวนเวลานอนของรุ่นพี่แล้วนะ!”

หลังจากฉินเซียวพูดจบ ก็กดวางสาย แล้ววางมือถือไว้บนหัวเตียง

ติ๊งต่อง!

หลังจากวางสาย เฉินเหวินหลินก็เอาแต่จ้องหน้าจอมือถือไม่วางตา เขากลัวเหลือเกินว่าจะพลาดข้อความที่เพิ่งส่งมา

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น เขารีบแตะเปิดดูทันที

“ร้านอาหารตระกูลฉิน… ฟู่… ฟู่…”

พอเห็นชื่อร้านอาหารที่ตนเองกำลังจะได้ไปทำงาน เฉินเหวินหลินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นลมหายใจก็เริ่มหอบถี่ขึ้นมา บนใบหน้าเผยสีหน้าดีใจสุดขีดออกมาอย่างปิดไม่มิด