บทที่ 83 ลูกค้าเริ่มร้อนใจกันแล้ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

โชว์รูมแห่งนี้ให้บริการรวดเร็วทันใจจริงๆ ไม่ปล่อยให้ฉินเซียวต้องเสียเวลาเลยสักนิด ขณะที่เขานั่งเล่นกับลูกสาวทั้งสองอยู่ในห้องรับรองวีไอพี พนักงานขายสาวก็จัดการธุระส่วนที่เหลือให้จนเสร็จสรรพ จะเหลือก็เพียงแค่ขั้นตอนการเซ็นชื่อเท่านั้น

“คุณฉินคะ นี่นามบัตรของฉันค่ะ ถ้าวันข้างหน้าสนใจอยากได้รถอีก ติดต่อมาได้เลยนะคะ ฉันจะทำส่วนลดพิเศษที่สุดให้เลยค่ะ!”

หลังจากเซ็นสัญญาซื้อขายรถเรียบร้อย เซลส์สาวก็ยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้ฉินเซียว ก่อนจะผายมือเดินนำทางไปส่ง

“ขอบคุณครับ!”

ฉินเซียวเก็บนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเดินตามพนักงานสาวไปเพื่อเอารถหรูคันใหม่กลับบ้าน

“คิกๆ… ป๊ะป๋า เรากัมลังจะไปไหนกันเหยอคะ?”

ก่อนหน้านี้ในห้องรับรองวีไอพี สองตัวน้อยเล่นกันอย่างสนุกสนาน เพราะมีป๊ะป๋าคอยอยู่เล่นด้วยตลอดเวลา

“ก็ไปขับรถกลับบ้านไงครับ!”

“กลับเย็วจังเยย?”

พอได้ยินว่าจะต้องกลับ พี่ใหญ่ก็ทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที

“ป๊ะป๋าต้องทำงานนะครับ ตอนนี้เรามีรถแล้ว วันข้างหน้าอยากไปเที่ยวไหนก็สะดวกสบายไปหมด จริงไหมน้องสอง?”

“อื้อ! ป๊ะป๋าพูดถูกค่า!”

น้องสองเท้าสะเอวพลางพยักหน้าหงึกหงัก ท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวจิ๋วไม่มีผิด

“น้องสอง พี่ไม่เล่นด้วยแล้ว!”

พี่ใหญ่ได้ยินแบบนั้นก็เบะปากใส่ นึกว่าน้องสองจะเข้าข้างตัวเองซะอีก

“คุณฉินคะ นี่กุญแจรถค่ะ!”

เซลส์สาวนำทางทุกคนมาที่ข้างรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ บิ๊กจีคันงาม ก่อนจะยื่นกุญแจรถให้ฉินเซียว

“ขอบคุณครับ”

ฉินเซียวรับกุญแจมา ก่อนจะเปิดประตูหลังแล้วอุ้มลูกสาวทั้งสองเข้าไปนั่ง

“นั่งดีๆ นะลูก กลับถึงบ้านป๊ะป๋าจะทำของอร่อยให้กิน!”

คราวนี้แก้มยุ้ยๆ ของพี่ใหญ่ป่องขึ้นทันที ทำท่าทางเหมือนน้อยใจเต็มแก่

“อาร่อยเหยอ ป๊ะป๋า ต้าเป่าอยากกินปีกไก่ย่าง!”

“ได้เลย ปีกไก่ย่างนะ!”

“ป๊ะป๋า เอ้อร์เป่าก็ขอกินด้วยอันนึง!”

น้องสองขยับเข้ามาใกล้ๆ พลางชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“ไม่ให้หรอก น้องสองเป็นเด็กไม่ดี อันนี้ป๊ะป๋าทำให้ต้าเป่าคนเดียวน้า…”

…

เจ้าตัวน้อยทั้งสองเริ่มเปิดฉากเถียงกันขรมอยู่ที่เบาะหลัง ฉินเซียวเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะปิดประตูรถฝั่งนั้นลง

ปัง!

ฉินเซียวเดินอ้อมไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ปิดประตู แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์

ขณะค่อยๆ ขับเจ้าบิ๊กจีออกไป เสียงเครื่องยนต์คำรามชวนให้เลือดสูบฉีดก็ดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วจริงๆ ว่าทำไมใครต่อใครถึงชอบรถหรูกัน ความรู้สึกมันต่างกันลิบลับเลย!

“รุ่นพี่เฉิน!”

ทันใดนั้น ฉินเซียวก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาอยู่เบื้องหน้า พอขับรถเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฉินเหวินหลิน เขาจึงตั้งใจจะแวะทักทายสักหน่อยก่อนกลับ

“รุ่นน้องฉิน!”

เมื่อเห็นฉินเซียวขับรถเบนซ์คันโตมา เฉินเหวินหลินถึงกับยืนอึ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เฉินเหวินหลิน ไสหัวมานี่เดี๋ยวนี้!”

เสียงผู้หญิงที่ฟังแล้วน่าหงุดหงิดดังแว่วมาอีกครั้ง ฉินเซียวขมวดคิ้วมุ่นทันที

“พี่…”

ฉินเซียวชะลอความเร็วรถลง ยกมือซ้ายแตะข้างหูทำท่าทางบอกให้โทรคุยกันแทน

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจนจบ เฉินเหวินหลินก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันซอมซ่อให้ฉินเซียวมองตาม

“เอาเถอะ!”

เห็นแบบนั้น ฉินเซียวจึงเหยียบคันเร่ง ความเร็วของรถพุ่งทะยานขึ้นทันที และในจังหวะที่แล่นผ่านถังขยะใบหนึ่ง นามบัตรใบหนึ่งก็ปลิวว่อนออกมาจากหน้าต่างรถ ก่อนจะตกลงบนฝาถังขยะอย่างพอดิบพอดี ในเวลานั้น รถเบนซ์บิ๊กจีสีดำก็แล่นหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

“สิบโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย!”

เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาขนาดนี้ ฉินเซียวก็พอนึกภาพสถานการณ์ที่ร้านอาหารออกเลย

“คงต้องทำแบบนี้แล้วล่ะ!”

ฝีมือการขับรถของฉินเซียวไม่ได้เซียนนัก จึงไม่กล้าเหยียบคันเร่งไปมากกว่านี้ ตั้งแต่สอบใบขับขี่มาได้ เขาก็เพิ่งจะได้จับรถจริงจังแค่ไม่กี่ครั้งนี่เอง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาเหลียงจื่อหลาน

ตื๊ด… ตื๊ด…

“เถ้าแก่!”

ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เสียงอันร้อนรนของเหลียงจื่อหลานก็ดังแทรกเข้ามา

“ฉันอาจจะไปช้าสักยี่สิบนาที เธอช่วยปลอบอารมณ์ลูกค้าไว้ก่อนนะ!”

ตื๊ด!

พูดจบ ฉินเซียวก็วางสายทันที แล้วหันมามีสมาธิกับการขับรถอย่างเต็มที่

ทางด้านปลายสาย

เหลียงจื่อหลานกำโทรศัพท์แน่น คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ

“อีกตั้งยี่สิบนาทีเหรอเนี่ย!”

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ชั้นสอง เห็นลูกค้านั่งเต็มทุกโต๊ะกำลังสั่งอาหารกันอย่างตื่นเต้น ไหนจะแถวยาวเหยียดเป็นหางว่าวด้านนอกนั่นอีก เหลียงจื่อหลานรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมาที่ขมับจนต้องรีบนวดคลึงเบาๆ

“เถ้าแก่ไม่อยู่ ก็มีแต่ฉันที่ต้องออกหน้ารับแทนแล้วล่ะ โดนด่าสักสองสามคำก็ช่างมัน!” คิดได้ดังนั้น เหลียงจื่อหลานจึงตัดสินใจว่าจะต้องไปชี้แจงสถานการณ์ให้ลูกค้าทราบ

เธอสาวเท้าก้าวตรงไปยังชั้นสาม ท่ามกลางลูกค้าทั้งหมดนี้ ลูกค้าระดับวีไอพีย่อมต้องได้รับการดูแลก่อนเป็นอันดับแรก

…

สิบกว่านาทีต่อมา

“เฮ้อ เกือบหัวใจวาย!”

แค่ไปอธิบายสถานการณ์ให้ลูกค้าเข้าใจ เหลียงจื่อหลานก็ต้องเปลืองแรงไปไม่ใช่น้อย

ลูกค้าที่เข้ามานั่งในร้านแล้วต่างไม่ได้มีปัญหาอะไร บางคนยังใจกว้างบอกว่า ให้เถ้าแก่ฉินขับรถระวังๆ ปลอดภัยไว้ก่อน มาช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร

แต่คนที่มีปัญหาก็คือลูกค้าที่กำลังยืนต่อคิวอยู่ต่างหาก โดยเฉพาะพวกที่อยู่ท้ายๆ แถว

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ลูกค้าบางคนก็เริ่มจับทางได้แล้ว พอจะกะเก็งได้คร่าวๆ ว่าคิวในแถวจะรันไปถึงใครเป็นคนสุดท้าย

ตอนนี้เวลาเลื่อนออกไปยี่สิบนาที ลองคำนวณดูแล้วลูกค้าแถวหลังอีกตั้งหลายคนวันนี้คงหมดสิทธิ์ได้กินแน่นอน

“ทำไมฉันถึงได้ซวยขนาดนี้นะ อุตส่าห์หาเวลาออกมาได้แท้ๆ ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง ตอนนี้กลับต่อคิวไม่ทันซะงั้น!”

“พี่ชาย ผมซวยกว่าอีก วันนี้ถึงกับลางานมาเลยนะ ดูท่าอาหารเลิศรสคงไม่ได้คู่ควรกับพวกเราจริงๆ แล้วล่ะ!” ลูกค้ารายนี้พูดจบก็ก้าวถอยออกจากแถวไป

เวลานี้ร้านอาหารตระกูลฉินโด่งดังไปทั่วเมืองหยางเฉิง แทบไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่ว่าเด็ก คนแก่ หรือคนหนุ่มสาว ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเมื่อไม่นานมานี้คอลัมน์อาหารชื่อดังของหยางเฉิงเพิ่งจะทำสกู๊ปข่าวรายงานไปชุดใหญ่

ใช้ชีวิตอยู่ในหยางเฉิง คุณอาจไม่รู้ว่าประธานาธิบดีอเมริกาคือใครก็ได้ แต่ถ้าคุณบอกว่าไม่รู้จักร้านอาหารตระกูลฉินล่ะก็ ทุกคนจะต้องมองคุณด้วยสายตาเหยียดหยามแน่นอน!

“กลับตอนนี้ คราวหน้าก็ต้องมาใหม่อยู่ดี งั้นคิดซะว่าให้รางวัลตัวเองพักผ่อนสักสองวันแล้วกัน!” ลูกค้าคนที่บอกว่าขับรถมาจากต่างเมืองเดินออกจากแถวเช่นกัน แต่เขายังไม่กลับทันที เลือกที่จะเที่ยวเล่นบนเกาะฉางโจวต่อ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยมาต่อคิวใหม่แต่เช้าตรู่

“เฮ้อ พวกเราก็ไปกันเถอะ!”

“เถ้าแก่ร้านนี้แกงกันชัดๆ!”

…

ลูกค้าที่อยู่ท้ายแถวส่วนใหญ่พากันเดินคอตกจากไปด้วยความผิดหวัง มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังไม่ยอมถอดใจและเลือกที่จะยืนปักหลักรอต่อไป

“พวกเราก็ไปกันเถอะนะ!”

คู่รักคู่หนึ่งในแถว เมื่อเห็นลูกค้าที่ยืนอยู่ข้างหน้าพากันเดินออกไปหมดแล้ว ฝ่ายชายก็ทำหน้าเจื่อนพลางเกลี้ยกล่อมแฟนสาว

“ไม่ไป วันนี้ฉันต้องได้กิน!”

“ที่รัก เมื่อกี้เธอก็ได้ยินแล้วนี่ นับจากข้างหน้าไปอีกไม่กี่สิบคน คนที่ต่อคิวข้างหลังก็ไม่มีลุ้นแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมากันใหม่เถอะนะ!”

“วันนี้ก็คือวันนี้ พรุ่งนี้ก็คือพรุ่งนี้สิ! ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะใช้วิธีไหน วันนี้ฉันต้องได้กินให้ได้!” หญิงสาววัยรุ่นยืนปักหลักนิ่งไม่ยอมขยับไปไหน

“ให้ฉันหาวิธีเหรอ?”

ได้ยินคำพูดของแฟนสาว ชายหนุ่มก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไรดี

“จริงๆ มันก็พอมีวิธีอยู่นะ ถ้าพวกคุณยอมจ่ายเงิน ก็เดินไปข้างหน้าแล้วลองขอซื้อคิวจากคนที่อยู่ต้นๆ แถวดูสิ!”

บทสนทนาของคู่รักคู่นี้ทำให้ลูกค้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหน้าได้ยินเข้า จึงเอ่ยปากแนะนำอย่างหวังดี

“ใช้เงินเหรอคะพี่ชาย หมายความว่าตำแหน่งแถวหน้าพวกนั้นซื้อได้เหรอคะ?” หญิงสาววัยรุ่นได้ยินดังนั้น แววตาก็เป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความหวังขึ้นมาทันที

“ถูกแล้วล่ะ ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จำเป็นต้องกินให้ได้ในวันนี้ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เคยมากินกันมาหลายรอบ ยอมอดกินสักมื้อแล้วได้เงินติดกระเป๋า มันก็ต้องมีคนยอมอยู่แล้วล่ะ!” ลูกค้าคนนี้พูดตรงๆ ขาดแค่ไม่ได้บอกออกไปว่าตัวเองก็พร้อมจะขายคิวให้ ติดอยู่ตรงที่ตำแหน่งของเขามันสุ่มเสี่ยงเกินไป ต่อให้ได้กินก็คงเป็นลูกค้ารอบสุดท้ายแล้ว

“นี่ ได้ยินแล้วใช่ไหมล่ะ เราใช้เงินซื้อคิวเอาก็ได้ เงินที่เธอเติมเกมไปทุกเดือนตั้งหลายพัน แค่เงินแค่นี้ไม่ยอมจ่ายให้ฉันเหรอ!”

“ก็ได้ๆ เดี๋ยวเราลองไปถามดู ถ้ามันแพงเกินไป พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ!” ชายหนุ่มนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันตอบตกลง