บทที่ 82 ไอ้พวกยาจก หมอบลงไปแทบเท้าฉันเดี๋ยวนี้

“เฉินเหวินหลิน! ถ้าแกไม่อยากได้เงิน ก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!”

เสียงของหญิงคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฉินเซียวต้องหันไปมอง เขาเห็นผู้หญิงร่างใหญ่คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาดราวกับเอาผ้าลายดอกผืนใหญ่มาพันตัวไว้ ที่สำคัญคือตามเนื้อตัวของเธอเต็มไปด้วยเครื่องประดับทองเส้นโต ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าเธอรวย ตอนนี้เธอกำลังยืนชี้นิ้วด่าทอใส่เฉินเหวินหลินอย่างไม่เกรงใจใคร

ส่วนเฉินเหวินหลินทำเพียงก้มหน้ายืนนิ่ง ไม่โต้ตอบอะไรทั้งสิ้น

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”

ฉินเซียวขมวดคิ้วแน่น ยังไม่ทันที่เขาจะหาคำตอบได้ ผู้หญิงคนนั้นก็แผดเสียงขึ้นมาอีกรอบอย่างไม่ไว้หน้าเฉินเหวินหลินเลยแม้แต่น้อย

“เหอะ! ฉันให้เงินแก ก็เพื่อให้แกมาคอยรับใช้ฉัน หน้าตาดี มีความสามารถแล้วไง สุดท้ายก็ต้องมาเลียฝ่าเท้าฉันอยู่ดี ขอเตือนไว้เป็นครั้งสุดท้ายนะ ถ้ามีเรื่องผิดพลาดแบบนี้อีก วันหลังก็อย่าหวังจะได้เงินจากฉันแม้แต่แดงเดียว แม่ที่ใกล้ตายของแก ก็นอนรอความตายอยู่ที่โรงพยาบาลไปเถอะ!”

หากมีใครสังเกตเห็น ก็จะพบว่าเฉินเหวินหลินที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ พอได้ยินประโยคสุดท้าย มือทั้งสองข้างของเขาก็กำแน่นจนสั่นสะท้าน ขบกรามแน่นจนแทบแตก

“ครับ…”

เฉินเหวินหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สภาพเช่นนี้ในสายตาคนนอก ดูแล้วช่างน่าเวทนาและบีบคั้นหัวใจยิ่งนัก

“ดีมาก! ถ้าแกทำตัวดีละก็ คราวหน้าฉันจะซื้อรถให้แกสักคัน!”

หญิงร่างยักษ์หมุนตัวกลับอย่างลำพองใจ กวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับนางพญาที่กำลังประกาศศักดา

“บ้าเอ๊ย!”

พอเห็นใบหน้าของหญิงคนนั้นชัดๆ ฉินเซียวถึงกับหลุดสบถออกมาเป็นภาษารัสเซีย รูปร่างของเธอว่าใหญ่โตมโหฬารแล้ว ยิ่งมาเจอหน้าตาอันสุดจะบรรยายนี้เข้าไปอีก เขาไม่อยากจะมองซ้ำเป็นรอบที่สองเลยจริงๆ

“รุ่นพี่เฉินต้องเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้วแน่ๆ!”

เฉินเหวินหลินเป็นคนหน้าตาดี ในความทรงจำของฉินเซียว รอบกายรุ่นพี่มักจะมีสาวสวยรายล้อมไม่ขาดสาย จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ยังครองตัวเป็นโสดอยู่

“ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยโทรไปถามแล้วกัน!”

ตอนนี้ฉินเซียวไม่ได้เดินเข้าไปหา เพราะถ้าขืนเข้าไปตอนนี้ มีแต่จะทำให้เฉินเหวินหลินยิ่งอึดอัดใจเปล่าๆ รอให้ผู้หญิงคนนั้นไปก่อนค่อยทักจะดีกว่า

ตลอดสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย งานพาร์ตไทม์ส่วนใหญ่ที่เขาได้ทำล้วนเป็นเฉินเหวินหลินที่คอยช่วยเหลือมาตลอด เขาไม่ใช่คนลืมบุญคุณคน ตอนนี้ในเมื่อเขาพอมีกำลังแล้ว หากอีกฝ่ายต้องการความช่วยเหลือ ฉินเซียวไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

“คุณลูกค้าคะ!”

พนักงานขายสาวเห็นลูกค้าไม่ได้เดินตามมา จึงรีบหันหลังกลับมาเรียก

“ป๊ะป๋า พวกเราซื้อรถคันนี้ได้ไหมคะ?”

น้องสองเดินวนรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ประตูหน้ารถ พลางทำท่าจะปีนขึ้นไป

“ได้สิ!”

ฉินเซียวเดินเข้าไป อุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้ววางไว้ที่เบาะข้างคนขับ จากนั้นเขาก็เดินอ้อมไปอีกฝั่ง เปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งเช่นกัน

“ป๊ะป๋า พี่ใหญ่ก็จะขึ้นไปด้วย!”

รอบรถเบนซ์ จี-คลาสคันนั้นมีลูกค้ามุงดูอยู่ไม่น้อย แต่ละคนทำได้เพียงยืนมองจากภายนอก ไม่มีใครเหมือนฉินเซียวที่พอมาถึงก็ก้าวขึ้นไปบนรถทันที

“หนูน้อย เดี๋ยวพี่สาวอุ้มขึ้นไปให้นะคะ!”

พนักงานขายสาวรีบก้าวเข้ามาหาต้าเป่า

“คิกๆ… ขอบคุณค่ะพี่สาว!”

ต้าเป่าขึ้นไปบนรถแล้วก็ไม่ได้นั่งลง แต่กลับยืนขึ้นแล้วชะโงกศีรษะเล็กๆ ไปดูที่นั่งคนขับ

“คุณลูกค้าคะ เบนซ์ จี-คลาสคันนี้ถือเป็นหนึ่งในรถออฟโรดขับเคลื่อนสี่ล้อที่ทรงพลังที่สุดในโลกเลยค่ะ มันผสมผสานทั้งความนุ่มนวลในการขับขี่และสมรรถนะการลุยแบบออฟโรดได้อย่างลงตัว อีกทั้งยังมาพร้อมเครื่องยนต์ดีเซลที่ทรงพลังที่สุดรุ่นหนึ่งของโลกสำหรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลเลยนะคะ…” เมื่อเห็นลูกค้าชื่นชอบรถหรูคันนี้ พนักงานขายสาวจึงรีบคว้าโอกาสร่ายคารมแนะนำข้อมูลให้ฟังอย่างคล่องแคล่ว

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ฉินเซียวก็เอ่ยแทรกขึ้นมาตรงๆ “รุ่นนี้มีรถพร้อมส่งมอบเลยไหมครับ? ถ้าผมซื้อตอนนี้ สามารถขับกลับไปได้เลยหรือเปล่า?”

ตอนที่ฉินเซียวมาถึง เขาตัดสินใจไว้แล้วว่าจะซื้อแล้วขับกลับไปเลย เวลาของเขามีค่ามาก!

“คะ… อะไรนะคะ?”

พนักงานขายสาวตกตะลึงจนอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าลูกค้าจะเด็ดขาดขนาดนี้ เพิ่งขึ้นมานั่งบนรถได้ไม่กี่นาทีก็ตัดสินใจจะซื้อแล้ว

ตอนนี้พนักงานสาวเลิกสงสัยไปเลยว่าอีกฝ่ายจะมาล้อเล่น เมื่อนึกถึงคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองคนเมื่อครู่ เธอก็รู้สึกว่าลูกค้ารายนี้คงเป็นพวกเศรษฐีติดดินที่ชอบทำตัวเรียบง่าย ไม่เหมือนยัยป้าอ้วนอวดรวยที่อยู่ไม่ไกลนั่น แค่จะซื้อรถคันเดียวยังต้องมาคอยกดขี่ดูถูกคนอื่น!

“ไม่ได้เหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไร”

แววตาของฉินเซียวฉายแววเสียดายเล็กน้อย พลางขยับตัวเตรียมจะก้าวลงจากรถ

“ได้ค่ะ! ได้แน่นอนค่ะคุณลูกค้า! ที่โชว์รูมของเรามีรถพร้อมส่งมอบเลยค่ะ เรื่องขั้นตอนเอกสารต่างๆ คุณลูกค้าไม่ต้องกังวลเลย แค่นั่งดื่มชาสบายๆ ทางเราจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในหนึ่งชั่วโมงค่ะ!” พนักงานขายสาวรีบพูดรัวเร็วด้วยความร้อนรน กลัวว่าหากช้าไปแม้แต่วินาทีเดียวลูกค้าจะเปลี่ยนใจ

“หนึ่งชั่วโมงเสร็จนะ งั้นผมเอาคันนี้ครับ!”

ฉินเซียวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลง

“คุณลูกค้าคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ หนูน้อย เดี๋ยวพี่สาวอุ้มไปนะจ๊ะ!”

พนักงานขายสาวดูออกแล้วว่าลูกค้ารายนี้รีบร้อนจะซื้อรถ เธอจึงรีบอุ้มต้าเป่าขึ้นมาแล้วเดินนำหน้าไปทันที

“อะไรกันน่ะ? เพิ่งดูไปแป๊บเดียวก็ตัดสินใจซื้อแล้วเหรอ? ขนาดไปซื้อผักที่ตลาดยังต้องเดินเทียบราคาตั้งสามเจ้าเลยนะ!”

“ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าพนักงานพวกนั้นโดนหลอก นี่มันรถหรูคันละหลายล้านนะ จะเป็นไปได้ยังไง!”

“นั่นสิ ผู้ชายคนนี้น่าเกลียดชะมัด พาลูกสาวมาด้วยตั้งสองคนยังคิดจะมาจีบพนักงานขายสวยๆ อีก”

“เชี่ยเอ๊ย ทำไมกูถึงคิดไม่ถึงมุกนี้บ้างวะ!”

…

การตัดสินใจอันรวดเร็วของฉินเซียว ทำให้หลังจากที่เขาเดินจากไป ลูกค้าแถวนั้นต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ยกใหญ่ ไม่มีใครเชื่อว่าฉินเซียวจะซื้อรถจริงๆ ต่างคิดว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือต้องการจีบพนักงานขายสาวเสียมากกว่า

“แปลกแฮะ รุ่นน้องฉินจะซื้อรถจริงๆ งั้นเหรอ?”

เฉินเหวินหลินที่อยู่ห่างออกไปคอยลอบสังเกตการณ์เป็นระยะ เมื่อเห็นพนักงานขายสาวเดินนำทางตรงดิ่งไปยังห้องรับรองวีไอพี

หากเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น นั่นหมายความว่าลูกค้ามีความตั้งใจจะซื้อรถจริงๆ และกำลังจะเข้าไปเซ็นสัญญาซื้อขาย

“คงไม่ใช่ว่าจะซื้อเจ้าจี-คลาสคันนั้นหรอกนะ?”

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเฉินเหวินหลิน จนตัวเขาเองยังตกใจ รีบส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้นทันควัน ขนาดตัวเขาในตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องยังไม่กล้าฝันถึงเลย แล้วฉินเซียวจะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อ

เฉินเหวินหลินรู้ดีแก่ใจว่าฐานะทางบ้านของฉินเซียวเป็นอย่างไร ต่อให้อีกฝ่ายจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางหาเงินได้หลายล้านภายในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้หรอก เว้นเสียแต่ว่าจะถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่!

“ถูกหวยงั้นเหรอ… เฮอะ!”

“เฉินเหวินหลิน แกอยากตายรึไง มายืนยิ้มอะไรอยู่ตรงนี้!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเหวินหลินถูกหญิงที่มาด้วยกันเหลือบมาเห็นเข้า เธอจึงเดินตรงเข้ามาด่าทอกดขี่เขาอีกรอบ

ณ ห้องรับรองระดับวีไอพี

“คุณฉินคะ จะรับเครื่องดื่มหรือน้ำชาดีคะ?”

“ป๊ะป๋า น้องสองหิวน้ำแล้วค่ะ!”

“พี่ใหญ่ก็อยากดื่มน้ำ!”

ฉินเซียวที่ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ก็ถูกลูกสาวทั้งสองคนเข้ามากอดขาออดอ้อนเสียก่อน

“ผมรับอะไรก็ได้ครับ รบกวนขอน้ำส้มให้ลูกสาวสองคนของผมหน่อยแล้วกัน”

ฉินเซียวกวาดสายตามองรอบห้องรับรองวีไอพี เห็นตู้เย็นบานกระจกใสใบหนึ่ง ด้านในมีเครื่องดื่มหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่

“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ!”

ในวินาทีนั้น พนักงานขายสาวมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกฝ่ายต้องซื้อรถแน่ๆ ก่อนหน้านี้เธอคงสังเกตไม่ละเอียด ท่วงท่าและราศีของคุณฉินคนนี้ดูไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เธอผ่านการต้อนรับคนมีฐานะมาก็เยอะ ไม่มีทางมองคนพลาดแน่นอน

“คิกๆ ต่อไปนี้น้องสองจะมีรถแล้ว!”

“ฮึ! นั่นป๊ะป๋าซื้อให้พี่ใหญ่ต่างหากล่ะ!”

“ป๊ะป๋า พี่ใหญ่แกล้งน้องสองอีกแล้ว ป๊ะป๋าตีตูดพี่ใหญ่เลยนะ…”

เมื่อรอบข้างไม่มีคนอื่น เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็เริ่มเปิดศึกเถียงกันอีกรอบ

“เอาล่ะๆ ถ้าพวกหนูยังเป็นแบบนี้อีก วันหลังป๊ะป๋าจะไม่พาออกมาข้างนอกแล้วนะ!” ฉินเซียวเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มของลูกสาวทั้งสองคนเบาๆ

“ฮึ!”

“ฮึ!”

สองตัวเล็กตั้งท่าจะเถียงกันต่อ พอเห็นพนักงานขายเดินกลับมา ต่างฝ่ายต่างก็ค้อนขวับใส่กันแล้วสะบัดหน้าหนีไปคนละทาง

“เด็กๆ จ๊ะ พี่ให้นะ!”

“คิกๆ… ขอบคุณค่ะพี่สาว!”

“ขอบคุณค่ะพี่สาวคนสวย!”

ต้าเป่ากับน้องสองที่เมื่อกี้ยังทำหน้ามุ่ย พอได้รับน้ำผลไม้ไป ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส

“คุณฉินคะ รบกวนรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปเตรียมสัญญาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” พนักงานขายสาวยื่นโค้กกระป๋องหนึ่งให้ฉินเซียว

“ครับ!”

ฉินเซียววางกระป๋องโค้กลงบนโต๊ะ แล้วช่วยบิดเปิดฝาขวดน้ำผลไม้ให้ลูกสาวทั้งสองคน