บทที่ 81 ลูกผู้ชายตัวจริงต้องขับซูเปอร์คาร์มือเดียว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

“ป๊ะป๋า ไม่ได้จะไปซื้อของอร่อยๆ เหรอคะ?”

“ป๊ะป๋า ที่นี่ไม่มีสวนสนุกสักหน่อย!”

เมื่อถึงเขตเมืองมหาวิทยาลัย ฉินเซียวก็พาลูกสาวลงจากรถเมล์แล้วต่อแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังโชว์รูมรถที่ใกล้ที่สุดทันที

“ป๊ะป๋าพามาซื้อรถต่างหาก ไม่ใช่ที่พวกหนูคิดหรอกนะ!”

เขาใช้นิ้วเขี่ยจมูกลูกสาวทั้งสองเบาๆ ก่อนจะจูงมือพาเดินเข้าไปในโชว์รูม

“ซื้อรถเหรอคะ!”

ใบหน้าของต้าเป่าฉายแววผิดหวัง ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างแล้วถามขึ้น “ป๊ะป๋า ถ้าซื้อรถแล้ว วันหลังจะพาต้าเป่าไปเที่ยวใช่ไหมคะ!”

เมื่อนึกถึงตอนที่หม่าม้าเคยขับรถพาออกไปเที่ยว ดวงตาของต้าเป่าก็ยิ้มจนโค้งเป็นเส้นตรง

“ใช่แล้ว แถมจะพาน้องสองไปกินของอร่อยๆ ด้วยนะ!”

“คิกๆ… ป๊ะป๋า ต้องสัญญานะคะ!”

เอ้อร์เป่ารีบยื่นนิ้วก้อยออกมาทันที

“ได้เลยครับ… ป๊ะป๋าสัญญา!”

ฉินเซียวรู้ดีว่าถ้าไม่ยอมรับปากแบบนี้ วันนี้ทั้งวันคงไม่ต้องทำอะไรกันพอดี

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ยินดีต้อนรับนะคะ!”

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูโชว์รูม พนักงานขายสาวรูปร่างเพรียวบางคนหนึ่งก็เดินนวยนาดเข้ามา เธอคลี่ยิ้มหวานหยดย้อยแล้วตรงเข้ามาทักทายฉินเซียว

“ครับ”

ฉินเซียวตอบรับคำหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องโถง

“คุณลูกค้าเล็งรถรุ่นไหนไว้เป็นพิเศษไหมคะ?”

พนักงานสาวกวาดสายตามองสำรวจฉินเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแวบหนึ่ง แต่ด้วยมารยาทวิชาชีพอันดีเยี่ยม เธอจึงรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

ฉินเซียวไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าแวบนั้นของอีกฝ่ายเลย แม้ตอนนี้เขาจะมีทรัพย์สินในบัญชีหลายสิบล้านหยวน แต่การแต่งตัวก็ไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อนมากนัก เสื้อผ้าทั้งตัวรวมกันยังไม่ถึงพันหยวนด้วยซ้ำ

พนักงานขายรถยนต์ล้วนมีสายตาอันเฉียบคม แค่เห็นลูกค้าก้าวเข้ามา ก็สามารถประเมินฐานะได้แทบจะทันที

ตอนแรกสายตาของเซลส์สาวถูกดึงดูดด้วยความน่ารักของเด็กแฝด แต่พอเดินเข้ามาใกล้จนเห็นการแต่งตัวของฉินเซียวเข้า ก็สายเกินกว่าจะถอยหลังกลับเสียแล้ว

“ผมขอเดินดูก่อนนะครับ”

ฉินเซียวไม่ได้มีความรู้เรื่องรถยนต์มากนัก เคยสอบใบขับขี่ได้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย หลังจากนั้นก็แค่เคยหาข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ตอยู่ไม่กี่ครั้ง แต่เพราะฐานะการเงินในตอนนั้น เขาจึงไม่ได้สนใจมันอย่างจริงจัง

หากจะให้เขาบอกชื่อรุ่นรถเป๊ะๆ คงทำไม่ได้ สิ่งที่ฉินเซียวรู้จักก็มีแค่โลโก้ของบีเอ็มดับเบิลยู เบนซ์ และเฟอร์รารี่เท่านั้น

“คุณลูกค้าคะ อยากได้รถไว้ขับไปทำงาน หรือว่าจะเอาไว้ให้ครอบครัวนั่งไปเที่ยวด้วยกันล่ะคะ?” เซลส์สาวไม่ได้ทำเพียงแค่เดินตามอย่างที่บอกไว้ เดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็เริ่มเอ่ยปากถามต่อ

“ทั้งสองอย่างเลยครับ”

ฉินเซียวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก้มมองลูกสาวทั้งสองคนแวบหนึ่ง แล้วจึงตอบออกไป

“ถ้าอย่างนั้น คุณลูกค้าลองไปดูที่โซนนั้นก่อนไหมคะ!” เซลส์สาวรีบคว้าโอกาสไว้พลางผายมือไปยังจุดที่ไม่ไกลนัก บริเวณนั้นมีป้ายติดไว้ชัดเจนว่าเป็นโซนบี

“ตรงนั้นเหรอครับ ดีเลย!”

ฉินเซียวมองตามไป ดวงตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นรถหรูคันหนึ่ง นั่นเป็นรถที่เขาเคยฝันว่าสักวันหนึ่งหากร่ำรวยขึ้นมา จะต้องซื้อมาขับให้ได้สักคัน

“ป๊ะป๋า รถของหม่าม้าอยู่ตรงนู้นแหนะ!”

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโชว์รูม ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็นั่งสงบเสงี่ยมมาตลอด หัวกลมๆ เล็กๆ หันมองสำรวจไปทั่ว แต่แล้วจังหวะนั้นเอง เอ้อร์เป่าก็ดึงแขนเสื้อฉินเซียวแล้วชี้นิ้วบอกทันที

“หนูน้อยจ๊ะ นั่นไม่ใช่รถของคุณแม่หนูหรอกนะ”

เซลส์สาวที่เดินนำอยู่ข้างหน้าหันกลับมามองตามทางที่เด็กน้อยชี้ แวบหนึ่งในใจเธอเกิดความสงสัย ก่อนจะหันมาประเมินฉินเซียวใหม่อีกครั้ง

บริเวณที่เอ้อร์เป่าชี้ไปเป็นโซนรถสปอร์ต รุ่นเริ่มต้นก็ราคาห้าแสนหยวนขึ้นไปแล้ว เธอแอบคิดในใจ ‘หรือว่าเราจะดูคนผิดไปนะ?’

เห็นเด็กเล็กๆ ดูมีความมั่นใจ เซลส์สาวจึงลองแหย่เอ้อร์เป่าดู

“ไม่ใช่เหยอ แต่ว่าเหมือนรถของหม่าม้ามากเยยนะ พี่ใหญ่… คันสีแดงคันนั้นน่ะ ไม่ใช่ของหม่าม้าจริงเหยอ?” เอ้อร์เป่ายู่ปากเล็กๆ อย่างสงสัยก่อนจะหันไปถามพี่สาว

“น้องสองนี่คนทึ่ม รถของหม่าม้ามีตัวเลขอยู่ตรงป้ายทะเบียนข้างหลัง แต่อันนี้ไม่มีซะหน่อย!” ต้าเป่ากรอกตาโตๆ ไปมา ก่อนจะเชิดหน้าน้อยๆ อย่างภาคภูมิใจที่ตัวเองฉลาดกว่าน้องสาว

“จริงด้วย อันนี้ไม่มี… ฮึ! พี่ใหญ่นั่นแหละคนทึ่ม คนทึ่มตัวโต!” พอรู้ตัวว่าโดนพี่สาวว่า เอ้อร์เป่าก็เบะปากยื่นจนแทบจะแขวนกาน้ำมันได้อยู่แล้ว

“เฟอร์รารี่ 296 สามล้านกว่าหยวน!”

พอได้ยินเด็กๆ พูดถึงเรื่องสี พนักงานขายก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่รถสปอร์ตสีแดงคันหนึ่งเข้าพอดี

“เฟอร์รารี่ 296… สมรรถนะจัดจ้าน ความเร็วสูงสุดอยู่ที่ 330 กิโลเมตรต่อชั่วโมง อัตราเร่ง 0-100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใช้เวลาแค่ 2.9 วินาที ส่วน 0-200 ก็แค่ 7.3 วินาทีเท่านั้น!” ข้อมูลสเปกรถหลั่งไหลเข้ามาในหัวของพนักงานสาว ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันคิดอะไรต่อ เสียงของฉินเซียวก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“คุณครับ… ยืนเหม่ออะไรอยู่หรือเปล่า?”

ฉินเซียวที่เพิ่งเจอรถในฝันก็เดินนำไปข้างหน้าได้สองสามก้าว ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าพนักงานขายยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม

“อ๊ะ… ขอโทษค่ะคุณลูกค้า!”

หากฉินเซียวสังเกตดีๆ จะเห็นว่าท่าทีของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง

“คุณลูกค้าสนใจรถคันไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”

พนักงานสาวรีบก้าวตามมา เธอสังเกตเห็นมาสักพักแล้วว่าสายตาของลูกค้าหนุ่มคนนี้จดจ้องไปทางเดียวตลอดทาง ไม่แม้แต่จะชายตามองคันอื่นเลย สถานการณ์แบบนี้มีคำตอบเดียว นั่นคือเขาต้องมีเป้าหมายในใจไว้แล้วแน่ๆ

“ครับ”

ฉินเซียวพยักหน้า ก่อนจะจูงมือลูกสาวทั้งสองเดินตรงไปข้างหน้าต่อ

“ต้าเป่า เอ้อร์เป่า… ชอบคันนี้ไหมลูก?”

เมื่อเดินมาหยุดหน้าเบนซ์จีวากอนสีดำคันใหญ่ ฉินเซียวก็ลูบหัวลูกสาวทั้งสองอย่างอ่อนโยน

“ว้าว รถคันนี้สูงจังเลย!”

เอ้อร์เป่าปล่อยมือจากป๊ะป๋าแล้ววิ่งวนรอบรถอย่างตื่นเต้น ดีใจราวกับเจอของเล่นถูกใจ

“ป๊ะป๋า!”

ต้าเป่ายังไม่วิ่งตามไป เธอเงยหน้าดวงตากลมโตขึ้นมาถามก่อน

“ไปวิ่งเล่นได้เลยลูก!”

“คิกๆ!”

เมื่อได้ยินว่าป๊ะป๋าอนุญาตแล้ว ต้าเป่าก็รีบวิ่งตามน้องไปทันที

“หนูน้อย ระวังหน่อยจ้า!”

ขณะที่ต้าเป่าวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็เกือบจะพุ่งชนคนเข้า ทำเอาเซลส์สาวที่ยืนอยู่แถวนั้นตกใจจนต้องร้องเตือน

“ไอ้บ้าตัวไหนวะ…”

ลูกค้าคนที่โดนชนสบถออกมาตามสัญชาตญาณ ทว่าพอก้มลงมองก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักกำลังเงยหน้ามองเขา ตาใสแจ๋วเริ่มมีน้ำตารื้น

“หนูน้อย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!”

ชายคนนั้นรีบประคองต้าเป่าไว้ กวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยไม่เป็นอะไร สีหน้าที่ตึงเครียดเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลง

“คุณลุง ต้าเป่าไม่เจ็บค่ะ!”

ต้าเป่าผละจากอ้อมแขนของชายคนนั้น คราวนี้หนูน้อยรู้ความขึ้นมาก ไม่วิ่งซุกซนเปะปะเหมือนเมื่อครู่อีก

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับพี่ชาย เด็กกำลังซน สร้างความรำคาญให้คุณแล้ว” ฉินเซียวละสายตาจากรถ รีบเข้ามาเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายทันที

“ไม่เป็นไรครับ… เอ๊ะ นายคือฉินเซียวหรือเปล่า”

ชายคนนั้นโบกมือพลางเงยหน้าขึ้นมองฉินเซียวด้วยความแปลกใจ

“พี่เฉิน!”

ฉินเซียวคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอคนรู้จักที่นี่ แถมยังเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยซึ่งเรียนจบไปก่อนเขาไม่กี่รุ่นอีกต่างหาก

“เฉินเหวินหลิน! แกมุดหัวอยู่ไหนยะ รีบไสหัวมาหากูเดี๋ยวนี้!”

ทั้งสองยังไม่ทันได้คุยอะไรกัน เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา เฉินเหวินหลินมีสีหน้ากระอักกระอ่วน รีบพูดขึ้นว่า “น้องฉิน ขอโทษทีนะ ไว้มีเวลาค่อยคุยกัน!”

เฉินเหวินหลินทำท่าเหมือนจะโทรคุย แล้วรีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวจากไป

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย…”

ฉินเซียวมองตามแผ่นหลังของเฉินเหวินหลินไปพลางอดสงสัยไม่ได้ สภาพของพี่เขาในตอนนี้ต่างจากที่เขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง แทบไม่เหลือเค้าลางของรุ่นพี่ผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจและไฟแรงคนเดิมเลยแม้แต่น้อย!