บทที่ 80 ทักษะนี้ไม่เลวเลยนะ

【ปรมาจารย์ด้านภาษา: เชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศแปดภาษา เมื่อครอบครองทักษะนี้ โฮสต์สามารถเลือกภาษาของแปดประเทศได้ หลังจากหลอมรวมแล้ว การเรียนรู้ภาษาอื่นๆ ก็จะเห็นผลสำเร็จอย่างง่ายดายยิ่งขึ้น!】

“หลอกลวงสิ้นดี! ระบบ แกเปลี่ยนชื่อเป็น ‘ระบบหลอกลวง’ ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ!”

ฉินเซียวเห็นสิ่งที่สุ่มได้ก็ทั้งดีใจทั้งกลัดกลุ้ม ตัวเองก็เรียนจบก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาตั้งนานแล้ว จะเอาภาษาพวกนี้ไปทำประโยชน์อะไรได้ อย่าบอกนะว่าจะให้ไปเป็นล่าม?

“ล่ามมันจะหาเงินได้เยอะเท่าที่ฉันทำอยู่ตอนนี้เรอะ?”

【ขอให้โฮสต์เลือกภาษา หากครบกำหนดสิบนาทีจะทำการสุ่มเลือกให้โดยอัตโนมัติ!】

ระบบไม่สนใจคำบ่นของฉินเซียว เสียงแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงกลไกดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

“เชี่ย!”

ไม่ให้เวลาคิดกันบ้างเลย ฉินเซียวอดไม่ได้ที่จะสบถคำทักทายของมิตรสหายชาวต่างชาติออกมาหนึ่งคำ

“เลือกอะไรดีล่ะเนี่ย?”

ฉินเซียวไม่ลังเลอีกต่อไป เพราะเวลาที่เหลือให้เขามีไม่มากแล้ว

“ภาษาอังกฤษ อันนี้ใช้ประโยชน์ได้กว้างขวาง ขาดไม่ได้เด็ดขาด!”

“ส่วนภาษาญี่ปุ่นเหรอ หึๆ…” ฉินเซียวส่งเสียงหัวเราะชวนขนลุกออกมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดแผนการอะไรอยู่ในหัว

“ภาษารัสเซีย!”

“ภาษาเยอรมัน!”

…

ก่อนจะหมดเวลาที่ระบบกำหนดไว้สองนาที เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【โฮสต์ยืนยันการเลือกหรือไม่!】

“ยืนยัน!”

ฉินเซียวสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ตัวเขาไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านภาษา สอบวัดระดับภาษาอังกฤษสมัยมหาวิทยาลัยยังแค่พอถูๆ ไถๆ ให้ผ่าน คิดไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่ง ตัวเองจะเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศถึงแปดภาษา

“นี่มันสกิลเอาไว้ใช้อวดเท่ชัดๆ!”

พอคิดว่าต่อไปในอนาคต ตัวเองจะคอยพูดภาษาต่างชาติต่างๆ ต่อหน้าคนรู้จักเป็นระยะ แล้วเห็นสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของพวกเขา ฉินเซียวก็ตื่นเต้นจนอยากจะตะโกนออกมาดังๆ ยังดีที่เขายังยับยั้งชั่งใจได้ ไม่อย่างนั้นพวกเพื่อนบ้านแถวนั้นคงรวมตัวกันมาร้องเรียนเรื่องส่งเสียงดังรบกวนแน่!

“小さな日子島に行って国のために光を争わなければならない！”

ความคิดเพิ่งผุดขึ้นมาในหัว ปากของฉินเซียวก็พ่นภาษาต่างด้าวออกมาประโยคหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

“Hergestellt in Deutschland！”

“сотовый телефон！”

…

ภาษาทั้งแปดประเทศ ฉินเซียวลองพูดดูทีละภาษา จากนั้นถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขารู้สึกว่าเวลาพูดออกมา มันไม่ได้ต่างอะไรกับภาษาแม่ของตัวเองเลย ราวกับเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด!

“ระบบนี่มันสุดยอดจริงๆ!”

การหลอมรวมทักษะปรมาจารย์ด้านภาษาใช้เวลาตั้งแต่ต้นจนจบไม่ถึงหนึ่งนาที ขั้นตอนค่อนข้างเจ็บปวดอยู่บ้าง อาการปวดจี๊ดในหัวเหมือนครั้งก่อนเกิดขึ้นอีกแล้ว คราวนี้กินเวลายาวนานถึงสามวินาทีเต็มๆ เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผากของฉินเซียว พอตอนที่เขาคิดว่าจะทนไม่ไหวแล้ว มันก็พลันหายวับไปทันที

เมื่อเทียบกับภาษาทั้งแปดที่ได้รับมา ฉินเซียวรู้สึกว่าความเจ็บปวดแค่นี้ถือว่าคุ้มค่าเกินคุ้ม ต่อให้เป็นอัจฉริยะหัวกะทิที่ไหน ถ้าอยากจะเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศถึงแปดภาษาก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย นับประสาอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป ชั่วชีวิตนี้แค่เชี่ยวชาญได้สักภาษาหนึ่งก็ถือว่าเก่งมากแล้ว!

“ไม่ได้การ ต้องนอนแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องยุ่งอีกทั้งวัน ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะทนไหวไปได้อีกกี่วัน!”

พอดูเวลาบนหน้าจอมือถือก็พบว่าปาเข้าไปเที่ยงคืนครึ่งแล้ว เขาจึงกดล็อกหน้าจอแล้ววางมือถือไว้ข้างๆ

ปัจจุบันเวลาพักผ่อนของฉินเซียวในแต่ละวันไม่มีทางเกินห้าชั่วโมง อาศัยแค่อายุยังน้อยและร่างกายยังแข็งแรงดีอยู่เท่านั้นแหละถึงทนไหว

เรื่องทางร้านน้ำชาก็ยังไม่วางใจที่จะปล่อยให้พวกเจิ้งหมิงหล่างดูแลทั้งหมด ฝีมือพวกเขายังห่างจากมาตรฐานที่เขาต้องการอยู่อีกมาก เขาไม่อยากทำลายชื่อเสียงของร้านอาหารตระกูลฉินเพียงเพราะอยากจะพักผ่อนหรอกนะ

“ทนอีกสักเดือน ก็น่าจะเข้าที่เข้าทางแล้ว!”

…

“เฮ้อ…”

ฉินเซียวหลับตาลง ความเหนื่อยล้าทั่วทั้งร่างก็พลันมลายหายไป เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราลึก พร้อมส่งเสียงกรนเบาๆ ออกมา

วันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมงเช้า

“ป๊ะป๋า จะพาพวกหนูออกไปเที่ยวเหรอคะ?”

หลังจากวุ่นวายมาตลอดทั้งเช้า ทางฝั่งร้านน้ำชาก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีปัญหาอะไรติดขัด

ส่วนทางด้านร้านอาหาร ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ กว่าลูกค้าจะเริ่มเข้ามา อาศัยจังหวะที่พอมีเวลาว่าง ฉินเซียวจึงเตรียมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นประตู เอ้อร์เป่าก็เห็นเข้าเสียก่อน จึงรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาทันที

“ใช่แล้วจ้ะ เอ้อร์เป่าอยากออกไปด้วยเหรอ?”

เขาดึงทิชชู่ออกมาสองสามแผ่น เช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้ลูกสาว ภายในร้านอาหารเปิดแอร์ไว้ตลอดเวลายังมีเหงื่อออกได้ขนาดนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวเล็กสองคนนี้แอบไปซนอะไรกันมา

“เถ้าแก่คะ ขอโทษด้วยนะคะ!”

ตอนนั้นเอง ป้าหลิวก็เดินออกมาจากด้านใน พอเห็นฉินเซียวก็รีบเอ่ยปากขอโทษทันที

“ไม่เป็นไรครับ ป้าหลิวไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย จะพาพวกแกสองคนไปด้วยครับ!” เมื่อเห็นต้าเป่าวิ่งตามมา ฉินเซียวก็ส่ายหน้า แล้วเช็ดเหงื่อให้เธอเช่นกัน

“ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมคะ?”

“ไม่ต้องหรอกครับ ผมรีบ!”

ฉินเซียวพินิจดูลูกสาวทั้งสองคนอย่างละเอียด นอกจากมีเหงื่ออยู่นิดหน่อย เสื้อผ้าก็ยังสะอาดสะอ้านดี

“ได้ค่ะ เถ้าแก่!”

เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่ไม่ได้ว่าอะไร ป้าหลิวก็แอบโล่งอก จนกระทั่งฉินเซียวเดินพ้นประตูร้านไป เธอถึงได้เดินเลี่ยงออกไป

“คิกๆ… ป๊ะป๋า พวกเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอคะ?”

ต้าเป่าจับแขนของฉินเซียวเอาไว้พลางแกว่งไปมา ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ต้าเป่า อยากไปเที่ยวที่ไหนล่ะลูก?”

เขาจูงมือลูกสาวไว้คนละข้าง พลางเดินมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ใกล้ๆ

“ไปที่ไหนเหรอ? ต้าเป่าไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”

ต้าเป่าวางนิ้วชี้ไว้บนริมฝีปาก กัดเล็บเบาๆ พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

“ป๊ะป๋า เอ้อร์เป่ารู้ค่ะ!”

ตอนนั้นเอง เอ้อร์เป่าก็ยกมือขึ้นโพลงขึ้นมาด้วยความดีใจ

“เอ้อร์เป่ารู้ด้วยเหรอจ๊ะ?”

“อื้อ! ป๊ะป๋าจะพาเอ้อร์เป่าไปซื้อของอร่อยๆ กินไงคะ!” ดวงตากลมโตของเอ้อร์เป่ากลอกไปมาพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง

“ยัยเด็กตะกละ รู้จักแต่กินจริงๆ เลยนะ!”

“คิกๆ!”

เอ้อร์เป่านึกว่าตัวเองทายถูก รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเบ่งบานสดใสขึ้นไปอีก

“ฮึ เอ้อร์เป่า ไม่ได้ไปซื้อของอร่อยสักหน่อย ป๊ะป๋าจะพาพวกเราไปเที่ยวต่างหาก!” ฉินเซียวมองเจ้าตัวเล็กทั้งสองแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว ในสายตาเขา เด็กคนหนึ่งชอบเที่ยว อีกคนชอบกินมันช่างแปลกดีแท้ เอ้อร์เป่าเป็นเด็กซุกซนมีชีวิตชีวาควรจะชอบเที่ยวเล่นสิ แต่กลับกลายเป็นว่าชอบของอร่อยมากกว่า ส่วนต้าเป่ากลับตรงกันข้ามเสียอย่างนั้น

“ฮึ ไปซื้อของอร่อย!”

“ไปเที่ยว!”

“ของอร่อย!”

…

ระหว่างที่กำลังรอรถเมล์อยู่นั้น เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็เริ่มเถียงกันยกใหญ่ ต่างคนต่างคิดว่าตัวเองถูก

“เอาละ รถมาแล้ว พวกหนูยังจะเถียงกันอยู่อีกเหรอ!”

ฉินเซียวถือว่าโชคดีไม่น้อย รอเพียงไม่กี่นาที รถเมล์สายที่เขาต้องขึ้นก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าพอดี

“ฮึ!”

“ฮึ!”

พอได้ยินว่าจะไม่ได้ไปเที่ยว เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็รีบหุบปากฉับทันควัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ลืมที่จะหันไปค้อนใส่กันอีกคนละที

“ฮ่าๆ… ฝาแฝดน่ารักจังเลย!”

“คาวาอี้สุดๆ!”

“พ่อหนุ่มคนนี้โชคดีจริงๆ มีลูกสาวฝาแฝดน่ารักขนาดนี้!”

…

ชาวบ้านที่ยืนรอรถอยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์นี้เข้า ต่างก็พากันหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู สายตาที่พวกเขามองมายังฉินเซียวฉายแววอิจฉาอย่างปิดไม่มิด

“ไม่ได้การละ ต่อไปฉันต้องมีลูกแบบนี้ให้ได้สักคน!”

เมื่อก้าวขึ้นมาบนรถ ภายในห้องโดยสารที่เงียบสงบพลันมีเสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้น สายตาของผู้โดยสารต่างพากันจับจ้องมาที่ฉินเซียว หญิงสาวคนหนึ่งในนั้นถึงกับยกสองมือกุมคางไว้ ดวงตาที่มองต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเป็นประกายวิบวับ

พรืด!

ผู้โดยสารที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินคำพูดนั้น ก็หันไปมองหญิงสาวคนดังกล่าว แล้วในที่สุดก็กลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่จนหลุดขำออกมา

“นี่ หัวเราะอะไรของนายยะ ถ้าไม่อธิบายให้เคลียร์ล่ะก็ นางฟ้าคนนี้จะถ่ายคลิปนายลงเน็ต ให้ชาวเน็ตช่วยตัดสินเลยคอยดู!”

“เปล่าครับ ขอโทษทีครับ พอดีเมื่อกี้ดื่มน้ำแล้วสำลักน่ะครับ!” ชายหนุ่มรีบชูขวดน้ำแร่ในมือขึ้นมาแก้ตัวเป็นพัลวัน

“ฮึ ให้มันจริงเถอะ!”

ผู้โดยสารคนอื่นๆ พอเห็นแบบนั้น ต่างก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ทันที เพราะกลัวว่าถ้าเผลอหัวเราะออกมาแล้วจะทำให้แม่คุณเขาเข้าใจผิด

“นางฟ้าหน้าตาสะสวยขนาดนี้ ลูกสาวที่จะเกิดมาในอนาคต ก็ต้องน่ารักแบบนี้แน่นอนอยู่แล้ว!” หญิงสาวลูบหน้าตัวเองพลางแสดงสีหน้าหลงตัวเองออกมาเต็มที่

“ป๊ะป๋า คุณป้าอ้วนคนนั้นดุจังเลยค่ะ!”

“แม่คุณทูนหัว อย่าพูดเชียวนะ!”

คำพูดซื่อๆ ของเอ้อร์เป่าทำเอาฉินเซียวถึงกับสะดุ้ง เขาพุ่งตัวไปปิดปากลูกสาวแทบไม่ทัน พลางลอบชำเลืองมองหญิงสาวคนนั้นแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเธอไม่ได้ยินอะไร เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก