บทที่ 54 พฤติกรรมเศรษฐีใหม่

“ติ๊ง แอปจื้อฟู่เป่ามียอดเงินเข้า สองสิบล้านหยวนถ้วน!”

เมื่อได้ยินเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ ฉินเซียวก็ไม่อาจสะกดกลั้นความดีใจขั้นสุดไว้ได้อีกต่อไป มือขวาที่ถือมือถือเริ่มสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ

นี่มันเงินยี่สิบล้านหยวนเชียวนะ ต่อจากนี้ไปมันจะเป็นของเขาคนเดียว ก่อนหน้าที่ยังไม่ได้ระบบมา หากเขาอยากจะหาเงินก้อนโตขนาดนี้ ต่อให้เกิดใหม่อีกกี่ชาติก็ไม่มีทางทำได้ ทว่าตอนนี้เพียงแค่เซ็นสัญญาฉบับเดียวก็ได้มาแล้ว ชื่อของเขา ฉินเซียว มีค่าถึงยี่สิบล้านหยวนเชียวหรือนี่

“เถ้าแก่ บอสชวีเรียกแน่ะ!”

เมื่อเห็นฉินเซียวยืนเหม่อ ชวีเจิ้งผิงเรียกไปหลายคำก็ไม่ตอบ สวีเยว่หลิงจึงรีบสะกิดเตือนเขา

“พี่ชวี ขอโทษทีครับ เมื่อกี้ผมใจลอยไปหน่อย พี่ว่าอะไรนะครับ”

“น้องฉิน ที่บริษัทยังมีธุระอีกเยอะ พี่คงอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ต้องรีบกลับแล้วล่ะ ไว้วันหลังว่างๆ จะแวะมาใหม่ หวังว่าจะไม่รำคาญที่มารบกวนนะ!” ชวีเจิ้งผิงยื่นมือออกมา ทั้งสองคนจับมือกันแน่น

“พี่ชวี พูดจาเกรงใจเกินไปแล้วครับ ไว้วันหลังแวะมาได้ตลอดเลย เหล้าดีกับข้าวอร่อยๆ น้องคนนี้จะเตรียมไว้รอท่าเลยครับ!”

“ฮ่าๆ… น้องฉิน นายพูดเองนะ พี่จำไว้แล้วล่ะ!”

ฉินเซียวเดินไปส่งอีกฝ่ายจนถึงหน้าร้าน เวลานี้มีรถหรูหลายคันจอดอยู่ด้านนอก ล้วนเป็นรุ่นที่เขาเคยเห็นแต่ในเน็ต แต่ละคันราคาไม่ต่ำกว่าล้านหยวนทั้งนั้น

“น้องฉิน เรื่องสร้างร้านสาขาใหญ่ ไว้ถึงตอนนั้นทางนี้จะติดต่อผ่านเหลียงจื่อหลานไปนะ ไม่ปล่อยให้นายรอนานหรอก อย่างมากก็ครึ่งเดือน!”

ก่อนจะไป ชวีเจิ้งผิงก็ยังไม่ลืมเรื่องนี้ ตัวเขาลงทุนไปตั้งหลายสิบล้าน ยังรอให้สร้างเสร็จเร็วๆ เพื่อจะได้รับเงินปันผลอยู่เหมือนกัน

“ได้ครับ เรื่องนี้คงต้องรบกวนพี่ชวีแล้ว!”

สิ่งที่เขาขาดที่สุดในตอนนี้ก็คือคอนเนกชัน หากชวีเจิ้งผิงเป็นคนออกหน้าให้ ก็จะช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก ตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องสร้างชื่อเสียงออกไปให้ได้ พอร้านสาขาใหญ่สร้างเสร็จ รายได้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวก็ไม่ใช่เรื่องยาก กอบโกยเงินทองไหลมาเทมาได้ทุกวัน!

“เถ้าแก่ เจอกันพรุ่งนี้เที่ยงนะคะ!”

เหลียงจื่อหลานเดินตามหลังมาแล้วขึ้นรถหรูไปคันหนึ่ง เธอยังต้องกลับไปเก็บข้าวของเพื่อย้ายมาอยู่ที่ฝั่งเมืองมหาวิทยาลัย โชคดีที่ห้องพักหลายห้องของเจ้านายล้วนตกแต่งไว้อย่างดีเยี่ยม สามารถหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที

ถึงจะเป็นอย่างนั้น พรุ่งนี้เธอก็ยังต้องใช้เวลาจัดห้องใหม่อยู่ดี จึงเอ่ยปากขอลาครึ่งวันกับฉินเซียว

“ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ!”

ฉินเซียวมองส่งรถหรูหลายคันแล่นจากไป จากนั้นจึงหันหลังเดินกลับเข้ามาในร้าน ใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

“เถ้าแก่ นี่มันเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่เลยนะ คุณจะไม่แสดงน้ำใจอะไรหน่อยเหรอ”

เมื่อเห็นฉินเซียวอารมณ์ดี สวีเยว่หลิงก็รู้ว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว จึงรีบวิ่งตามเข้าไปทันที

“เธออยากได้อะไรล่ะ”

“คิกๆ… วันนี้ฉันถามเหลียงจื่อหลานมา เรื่องเงินเดือนของเธอ…”

“ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง ฉันกำลังจะบอกเธออยู่พอดี ต่อไปนี้เงินเดือนเธอปรับเป็นหนึ่งหมื่นหยวนนะ!” ยังไม่ทันที่สวีเยว่หลิงจะพูดจบ ฉินเซียวก็ชิงตัดบทขึ้นมาก่อน เขาขึ้นเงินเดือนให้อีกฝ่ายสองพันหยวน พลางคิดในใจว่าเถ้าแก่แบบเขานี่ช่างแสนดีกับลูกน้องจริงๆ เปิดร้านมายังไม่ถึงเดือน ก็ปรับขึ้นเงินเดือนให้ตั้งหลายรอบแล้ว

“หนึ่งหมื่นเองเหรอ ขึ้นให้แค่สองพันเนี่ยนะ!”

สวีเยว่หลิงยังอยากจะบอกเรื่องเงินเดือนของเหลียงจื่อหลานออกมาอยู่ ต่อให้ไม่ได้สูงเท่าอีกฝ่าย เถ้าแก่ก็คงไม่ให้น้อยเกินไปหรอก อย่างน้อยก็น่าจะได้สักครึ่งหนึ่ง แต่ก็น่าเสียดายที่ฉินเซียวไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดต่อ

“ทำไม รังเกียจว่าน้อยไปเหรอ”

“เปล่าค่ะ สองพันก็สองพัน ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ ฉันเลิกงานแล้วนะ!” กลัวว่าฉินเซียวจะเปลี่ยนใจ สวีเยว่หลิงพูดจบก็รีบหันหลังเดินออกไปทันที

“หนึ่งหมื่นนี่มันน้อยไปเหรอ”

สีหน้าผิดหวังของสวีเยว่หลิงเมื่อครู่ เขาเองก็มองเห็น เพียงแต่ไม่ได้ทักออกมาเท่านั้น

“ช่างเถอะ ถ้าน้อยไปจริงๆ ไว้วันหลังค่อยขึ้นให้อีก ตอนนี้ร้านยังเล็กแค่นี้ เพิ่มให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว!”

“ฮ่าๆ… ตอนนี้มีเงินสองสิบล้านหยวนแล้ว ต้องวางแผนให้ดีๆ ว่าจะใช้เงินก้อนโตนี้ยังไงดี!”

เรื่องเมื่อครู่นี้ถูกปัดตกไปในพริบตา ฉินเซียวหยิบมือถือขึ้นมา มองดูยอดเงินคงเหลือในแอปจื้อฟู่เป่าแล้วก็เผลอหัวเราะแหะๆ ออกมาคนเดียว

“เวลาก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยโอนเงินกลับไปให้ที่บ้านดีกว่า”

กว่าฉินเซียวจะจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสี่ทุ่มแล้ว ลูกสาวทั้งสองคนผล็อยหลับไปนานแล้ว

【ภารกิจหลัก: ทำเงินให้ได้หนึ่งล้านหยวนภายในเวลาหนึ่งเดือน】

【ความคืบหน้า: 280,124 / 1,000,000, 20 วัน 08:41:14】

“น่าเสียดายชะมัด เงินก้อนนี้ระบบดันไม่นับรวมเข้าไปด้วย ไม่อย่างนั้นภารกิจก็คงสำเร็จไปแล้ว!”

เมื่อมองแผงหน้าจอโปร่งแสงลอยอยู่ตรงหน้า สีหน้าของฉินเซียวก็ฉายแววเสียดายขึ้นมาวูบหนึ่ง

“ตอนนี้มีเงินแล้ว เช่าตึกสามชั้นนั่นให้หมดแล้วรีโนเวตใหม่ไปเลย ถึงตอนนั้นตรงนี้ก็ขายพวกอาหารเช้า ส่วนฝั่งนู้นก็เน้นมื้อหลักเป็นหลัก!”

พอนึกถึงคำพูดที่ชวีเจิ้งผิงคุยกับตน ฉินเซียวก็เห็นพ้องด้วย

สัญญาที่ทั้งสองคนเซ็นร่วมกัน ระบุไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรว่า เงินปันผลของชวีเจิ้งผิงจะเริ่มนับตั้งแต่วันที่ร้านสาขาใหญ่เปิดให้บริการเป็นต้นไป ก่อนหน้านั้น เงินที่หามาได้ทั้งหมดล้วนเป็นของฉินเซียว

“พนักงานคนอื่นๆ พี่ชวีคงจัดการให้ได้ แต่พ่อครัวนี่สิที่จัดการยาก!”

ลูกค้าทุกคนต่างก็มุ่งหน้ามาเพราะรสมือของเขาทั้งนั้น หากขยายขอบเขตกิจการขึ้นมา เขาก็คงแยกร่างไม่ไหว ดูแลไม่ทั่วถึงแน่

“ระบบนี้เรียบง่ายเกินไป สงสัยคงต้องพึ่งพาตัวเองแล้ว สอนสองคนก็คือสอน สอนสิบคนก็คือสอน ตอนนี้ไม่ขัดสนเรื่องเงินแล้ว พรุ่งนี้เริ่มรับสมัครเด็กฝึกงานเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า ขอคนที่รักงานสายนี้จริงๆ จะดีที่สุด!”

สำหรับเด็กสองคนในตอนนี้ ฉินเซียวรู้สึกพอใจมาก พวกเขามาถึงตั้งแต่เช้าตรู่ทุกวัน และกลับเป็นคนสุดท้ายเสมอ

เขาไม่อยากได้พนักงานที่พอเรียนไปได้ครึ่งๆ กลางๆ แล้วรู้สึกว่าเหนื่อยเกินไปจนลาออก แบบนั้นมันจะทำให้เขาเสียเวลาเปล่า

ฉินเซียวเป็นพวกคิดแล้วต้องลงมือทำ นึกได้ดังนั้นก็ลุกขึ้นมานั่งทันที หยิบมือถือออกมาเตรียมโพสต์ประกาศรับสมัครงานบนเน็ต

“เน็ตมือถือเครื่องนี้ช้าชะมัด สงสัยต้องซื้อเครื่องใหม่สักเครื่องแล้วล่ะ!”

เมื่อเห็นหน้าจอมือถือหมุนติ้วๆ อยู่หลายวินาทีกว่าจะโหลดเสร็จ ฉินเซียวก็ส่ายหัว

“ไม่ใช่แค่ซื้อโทรศัพท์ แต่ต้องซื้อพวกเฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้าเพิ่มด้วย!”

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง มันโล่งโจ้งมาก นอกจากโต๊ะหนึ่งตัวกับตู้เสื้อผ้าหนึ่งหลังแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีกเลย

ในเมื่อมีเงินก้อนโตตั้งยี่สิบล้านหยวนอยู่ในมือ ฉินเซียวจึงกดสั่งของในมือถือรัวๆ ไม่หยุด

ตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือ ซื้อ ซื้อ แล้วก็ซื้อ!

มือถือ ซื้อ!

แบรนด์หัวเว่ย ต้องอุดหนุนของในประเทศสิ!

ทีวี ซื้อ!

คอมพิวเตอร์ ซื้อ!

ตู้เย็น ซื้อ!

โซฟา ซื้อ!

…

“ตุ๊กตา!”

หลังจากกดซื้อของไปพะเนินเทินทึก ฉินเซียวถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ลูกสาวทั้งสองคนยังไม่มีของเล่นดีๆ สักชิ้นเลย เขายื่นมือออกไปลูบเส้นผมนุ่มสลวยของลูกสาวที่กำลังหลับปุ๋ยเบาๆ

“ตัวละ 368 หยวน ซื้อ!”

“666 หยวน ซื้อ!”

ตอนนี้ฉินเซียวไม่ต่างอะไรกับพวกเศรษฐีใหม่ป้ายแดงเลย เห็นของที่ถูกใจก็ไม่แม้แต่จะมองราคา โดยเฉพาะของที่ซื้อให้ลูกสาว

ถ้าเป็นเวลาปกติ ตุ๊กตาตัวละหลายร้อยหยวนแบบนี้ เขาไม่มีทางซื้อแน่นอน

“จิ๊กซอว์เสริมทักษะ แค่ไม่กี่สิบหยวนเอง ซื้อ!”

“บ้านเจ้าหญิงของเล่นเด็กผู้หญิง ซื้อ!”

เขากดเลือกต่ออีกไม่กี่นาที

“ซื้อต่อไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นในห้องจะไม่มีที่ให้วางเอา!”

เมื่อมองดูสิ่งของที่ตนเองกดซื้อไป ทั้งหมดคิดเป็นเงินถึงเจ็ดหมื่นกว่าหยวน ฉินเซียวก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

“มิน่าล่ะใครๆ ถึงชอบช็อปปิ้งกัน ที่แท้ความสุขมันอยู่ตรงนี้นี่เอง!”

พอจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เขาก็พิมพ์ข้อความต่อเพื่อโพสต์ประกาศรับสมัครงาน ตรวจทานดูรอบสุดท้ายอย่างละเอียด เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้วจึงค่อยวางมือถือลง

“ซื้อของมาเยอะขนาดนี้ พรุ่งนี้คงต้องรบกวนพนักงานในร้านช่วยยกแล้วสิ!”

“เอาละ นอนได้แล้ว ขืนนอนดึกเหมือนเมื่อคืน พรุ่งนี้คงไม่มีกะจิตกะใจทำงานกันพอดี!”

ฉินเซียวหลับตาลง พยายามทำใจให้สงบ ไม่คิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป

…

ตลอดทั้งคืนหลับรวดเดียว ไร้ซึ่งความฝันกวนใจ!