บทที่ 55 สายจากพ่อแม่ที่บ้านเกิด

“กริ๊ง! กริ๊ง!”

…

เสียงเรียกเข้าดังต่อเนื่องสิบกว่าวินาทีก่อนจะตัดไป

“กริ๊ง! กริ๊ง!”

…

ไม่กี่วินาทีต่อมา มันก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ทว่าฉินเซียวที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัวกลับเหมือนไม่ได้ยินเสียง เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาผสมไส้ซาลาเปาต่อไป

ลูกศิษย์ทั้งสองคนขยันขันแข็งมาก พอได้ฉินเซียวคอยชี้แนะ ฝีมือการนวดแป้งของพวกเขาก็พัฒนาขึ้นจนใกล้เคียงกับเขาถึงหนึ่งในสามแล้ว ประกอบกับไส้ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ซาลาเปาที่ทำออกมาจึงแทบไม่ต่างจากฝีมือของเขาเลย

เขาต้องเตรียมไส้ของวันนี้ให้เรียบร้อยแล้วมอบหมายให้ทั้งสองคนรับผิดชอบ ตัวเขาจะได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับอาหารมื้อหลักได้อย่างเต็มที่

“อาจารย์ครับ มีสายเข้าครับ!”

ลูกศิษย์ทั้งสองได้ยินเสียงเรียกตั้งแต่รอบแรกแล้ว พวกเขาเห็นอาจารย์ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับก็นึกว่าเขาไม่อยากรับสายจึงไม่ได้ทักท้วง

ทว่าเสียงเรียกเข้ากลับดังต่อเนื่องไม่หยุด ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีธุระด่วนและต้องติดต่อฉินเซียวให้ได้ ทั้งสองสังเกตดูอยู่ครู่หนึ่งจึงพบว่าอาจารย์ไม่ได้เมินเฉย แต่จดจ่อจนไม่ได้ยินเสียงข้างนอกเลยต่างหาก

ในจังหวะนี้ ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเลื่อมใส ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยได้ยินมาว่า คนที่มีฝีมือการทำอาหารขั้นสูงเวลาจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจะตัดขาดจากเรื่องราวภายนอกทั้งหมด

หนึ่งในนั้นเดินเข้าไป ชำเลืองมองชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอ แล้วรีบหยิบมือถือขึ้นมาทันที

“ใครโทรมาเหรอครับ?”

เสียงที่ดังขึ้นข้างหูทำให้ฉินเซียวได้สติ เขามองเห็นเจิ้งหมิงหล่างกำลังถือมือถือของตนอยู่ ขณะนี้เสียงเรียกเข้าก็ยังคงดังไม่หยุด

“อาจารย์ครับ มือถือครับ!”

เจิ้งหมิงหล่างรีบยื่นมือถือให้

“ขอบใจนะ”

ฉินเซียวชำเลืองมองชื่อสายเรียกเข้าก่อนจะกดรับทันที

“พ่อครับ ได้รับเงินแล้วใช่ไหมครับ!”

ใช่แล้ว คนที่โทรหาฉินเซียวก็คือพ่อที่อยู่บ้านเกิดนั่นเอง มีเพียงคนในครอบครัวที่สนิทที่สุดเท่านั้นที่จะเป็นแบบนี้ ยิ่งเขาไม่รับสาย พ่อก็ยิ่งร้อนใจ

“ได้รับแล้วลูก ทำไมคราวนี้โอนมาเยอะขนาดนี้ล่ะ? ตัวแกอยู่เมืองใหญ่ก็ต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอ แถมเพิ่งจะได้งานทำแท้ๆ มีภาระต้องใช้จ่ายอีกเยอะแยะนะ!”

ไม่เปิดโอกาสให้ฉินเซียวได้พูด อีกฝ่ายก็รัวคำพูดออกมาเป็นชุด จากนั้นเสียงปลายสายก็เปลี่ยนเป็นเสียงของผู้หญิง

“ถอยไปเลย ให้แม่คุยกับลูกบ้าง”

“แม่ครับ!”

พอได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของฉินเซียวก็อดที่จะผุดรอยยิ้มขึ้นมาไม่ได้

“ลูก… เงินหนึ่งหมื่นมันเยอะเกินไปนะ เดี๋ยวแม่ให้น้องสาวโอนคืนไปให้ เราเก็บไว้แค่ครึ่งเดียวก็พอ!”

“แม่ครับ พ่อกับแม่เก็บไว้เถอะครับ พี่รองกับไอ้สามยังเหลือเวลาอีกปีกว่าจะถึงช่วงสอบเกาเข่า ต้องบำรุงเยอะๆ นะ สบายใจได้เลยครับ ผมมีเงินสำรองติดตัวไว้อีกก้อน อ้อ! แล้วก็มีข่าวดีจะบอก ตอนนี้ผมได้งานที่เงินเดือนสูงแล้วนะ ได้ตั้งหมื่นกว่าหยวนแน่ะ แต่มันค่อนข้างยุ่ง เลยโทรกลับไปหาบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้น่ะครับ”

พอได้ยินฉินเซียวพูด ปลายสายก็เงียบกริบไปชั่วขณะเหมือนกำลังตั้งใจฟัง มีเพียงเสียงลมหายใจแว่วมาเท่านั้น

“หมื่นกว่าหยวนเลยเหรอลูก? แกไม่ได้หลอกแม่ใช่ไหม?” น้ำเสียงของเฝิงฮ่าวลี่แหลมสูงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“เปล่าครับ ผมจะกล้าหลอกแม่ได้ยังไงกัน!” ฉินเซียวสูดหายใจเข้าลึก เขารู้ดีว่าตัวเองคิดไม่ผิดจริงๆ นี่แค่โอนเงินกลับบ้านไปหมื่นเดียว พ่อแม่ยังตกใจขนาดนี้ ถ้าโอนไปเป็นแสนเป็นล้าน สองคนนั้นคงตกใจจนซื้อตั๋วรถไฟนั่งรถด่วนมาหยางเฉิงตั้งแต่วันนี้แน่ๆ

“แม่ว่าแล้วเชียวว่าพี่ใหญ่ต้องทำได้ ฮ่าๆ… เพิ่งเริ่มงานก็ได้เงินเดือนเป็นหมื่นแล้ว แกต้องตั้งใจทำงานดีๆ นะ เถ้าแก่เขาอุตส่าห์ให้เงินเดือนสูงขนาดนี้!” มุมมองของพ่อแม่ยังจำกัดอยู่แค่อำเภอเล็กๆ ในสายตาพวกเขา เงินเดือนหลักหมื่นถือว่าสูงมาก ต้องรู้ก่อนว่าพ่อกับแม่รับจ้างทั่วไปอยู่ที่บ้าน เหนื่อยสายตัวแทบขาดทั้งวันยังได้แค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้นเอง

“ครับ ผมรู้แล้วครับ!” ฉินเซียวพยักหน้าเงียบๆ ขอบตาเริ่มมีม่านน้ำตารื้นขึ้นมา เขาจึงรีบยกมือขึ้นเช็ดออก

“ลูกเอ๊ย แกก็อย่ามัวแต่ประหยัดเงินนะ อะไรที่ควรใช้ก็ใช้ไป อย่าโหมงานจนร่างกายพังเพียงเพราะอยากเก็บเงินล่ะ พอได้เงินหมื่นนี้มา แม่กับพ่อเหนื่อยต่ออีกปี ก็น่าจะเก็บค่าเทอมปีแรกให้น้องชายกับน้องสาวได้แล้ว เอาล่ะ แม่ไม่กวนเวลาทำงานแกแล้ว!”

ตู๊ด… ตู๊ด…

ยังไม่ทันให้ฉินเซียวได้เอ่ยปาก เฝิงฮ่าวลี่ก็กดวางสายทันที ฉินอวี้ซานที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับรีบแย้ง มองภรรยาด้วยสีหน้าตัดพ้อ “คุณวางสายทำไมล่ะ? ผมยังคุยกับลูกไม่จบเลยนะ”

“คุยเหรอ… คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับลูกนักหนา? ลูกกำลังทำงานยุ่งจะตาย นี่มันเวลาทำงานนะ ขืนเถ้าแก่เขามาเห็นเข้า ลูกก็ซวยพอดี ไม่เท่ากับเราไปสร้างปัญหาให้ลูกหรอกเหรอ! เอาล่ะ วันนี้อารมณ์ดี ฉันจะไปจ่ายตลาดซื้อกับข้าวสักหน่อย ตอนบ่ายคุณน่ะไปรับลูกคนที่สองกับคนที่สามกลับจากโรงเรียนด้วยนะ!”

“ก็ได้!”

ภายใต้สายตาจ้องเขม็งของเฝิงฮ่าวลี่ ฉินอวี้ซานจำต้องยอมจำนน แต่เขาก็ยังไม่วายหาจังหวะต่อรอง ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ้อนๆ ออกมาทันที “คืนนี้… ขอผมดื่มเหล้าสักหน่อยได้ไหม?”

“ดื่มได้ แต่ได้แค่แก้วเดียวนะ!”

“แก้วเดียวเองเหรอ… เอาเถอะ มีก็ยังดีกว่าไม่มี!”

แววตาของฉินอวี้ซานวูบไหวไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าถ้ายังเซ้าซี้ต่อ แม้แต่แก้วเดียวนี้ก็คงไม่ได้แตะ

“จริงสิ เมื่อกี้ลูกคุยอะไรกับเธอเหรอ ถึงได้ดีใจขนาดนี้” ฉินอวี้ซานรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“ลูกได้งานทำแล้ว เงินเดือนตั้งหมื่นกว่าเชียว ส่วนจะได้เท่าไหร่แน่ฉันไม่ได้ถามต่อ!”

“หมื่นกว่า เก่งกว่าพวกเราอีก โชคดีแล้วที่ไม่กลับมา ค่าตอบแทนต่างกันตั้งสามเท่าตัวเลยนะ!” แววตาของฉินอวี้ซานฉายความรู้สึกซับซ้อนออกมา ทั้งอยากให้ลูกชายกลับมาทำงานที่บ้านเกิด แต่ก็อยากให้อยู่เมืองใหญ่ต่อ เพราะอย่างไรโอกาสเติบโตก็มีมากกว่า

“เสียดายก็แต่ เงินก้อนนั้นจ่ายออกไปแล้ว คงขอคืนไม่ได้แล้วล่ะ!”

เฝิงฮ่าวลี่ทำหน้าเสียดายเงินขึ้นมา ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังนึกถึงอะไรอยู่

“ขอคืนไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ อีกอย่างเงินก็จ่ายไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ช่วยเสียหน่อย!” ที่แท้ตอนที่ได้ยินว่าฉินเซียวจะกลับมา สองสามีภรรยาคู่นี้ก็ได้ควักเงินที่เก็บหอมรอมริบไว้ไปเลี้ยงข้าววิ่งเต้นเส้นสาย เพื่อหางานเงินเดือนสามพันหยวนให้ลูกชายของพวกเขา

อย่าดูถูกงานนี้เชียว ในเมืองเล็กๆ แบบนี้มีคนแย่งกันให้ควั่ก ดีที่คนรู้จักของฉินอวี้ซานยอมช่วย แต่เรื่องเงินย่อมขาดไม่ได้ รวมๆ แล้วหมดไปตั้งห้าพันหยวนแน่ะ

พอนึกย้อนกลับมาตอนนี้ ทั้งสองคนก็รู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดอก เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระยะ เงินก้อนนี้พวกเขาต้องตรากตรำทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดถึงสองเดือนเต็มกว่าจะเก็บออมมาได้

“เอาเถอะ เรื่องนี้เธอห้ามบอกให้พี่ใหญ่รู้เด็ดขาด ปากเธอน่ะพอเผลอพูดเมื่อไรเป็นไม่ได้เก็บความลับไม่อยู่ทุกที!” ฉินอวี้ซานจ้องภรรยาเขม็ง ในความคิดของทั้งคู่แล้ว อะไรที่ไม่เพิ่มภาระให้ลูกชายได้ก็ต้องเลี่ยงไว้ก่อน!

“รู้แล้วน่า รู้แล้ว รีบไปต้มน้ำเร็วเข้า เดี๋ยวฉันจะไปเชือดไก่มาตุ๋นซุปสักตัว!” ไล่ฉินอวี้ซานไปได้ เฝิงฮ่าวลี่ก็ยังไม่ลืมคำพูดของลูกชาย ที่บอกให้บำรุงร่างกายให้ดี

“ชีวิตครอบครัวเรา ต่อไปต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่!”

เฝิงฮ่าวลี่แหงนหน้ามองท้องฟ้า ในฐานะพ่อแม่ย่อมเป็นห่วงลูกในทุกเรื่องอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเรื่องที่สำคัญที่สุดก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง

การเรียน การงาน และการสร้างครอบครัว!

ตอนนี้ลูกชายคนโตเรียนจบมหาวิทยาลัย แถมยังได้งานที่ดีอีกด้วย เฝิงฮ่าวลี่จึงพลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แผนการขั้นต่อไปของพวกเขาก็คือต้องหาทางให้ลูกชายได้แต่งงานมีครอบครัว จะได้อุ้มหลานไวๆ

“ทนลำบากอีกสักสองสามปี พอน้องสองกับน้องสามเรียนจบมีงานทำ ฉันก็จะได้เหมือนคนอื่นเขาบ้าง ตกเย็นจะได้ออกไปเดินเล่นผ่อนคลาย!”

“ยายแก่ ไหนบอกจะไปเชือดไก่ไง ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้นล่ะ!”

ฉินอวี้ซานเดินเข้าไปในครัว ติดเตาต้มน้ำ พอเดินออกมาก็เห็นเฝิงฮ่าวลี่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“อ้อ… ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ!”