บทที่ 56 สองตัวแสบยอดนักรื้อบ้าน

“อาจารย์ มีอะไรให้ช่วยเหรอครับ”

เจิ้งหมิงหล่างเห็นฉินเซียวกวักมือเรียก จึงรีบเดินเข้ามาหา

“วันนี้ถ้ามีเบอร์แปลกโทรมา นายช่วยรับสายแทนฉันหน่อยนะ เมื่อคืนสั่งของไว้หลายอย่าง พอมาส่งแล้วก็เซ็นรับแล้วเอาไปวางไว้ชั้นสองที”

สายโทรศัพท์จากพ่อแม่ทำให้ฉินเซียวนึกขึ้นได้ เขารู้ดีว่าพอเริ่มยุ่งคงไม่มีเวลาว่างมารับสาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปลีกตัวออกไปเซ็นรับพัสดุ ช่วงเวลานี้คงต้องไหว้วานลูกน้องแล้ว

“ได้ครับอาจารย์ เข้าใจแล้วครับ!”

แววตาของเจิ้งหมิงหล่างฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง เดิมทีนึกว่าอาจารย์เรียกหาเพราะมีเรื่องดีๆ ซะอีก แต่พอคิดว่าได้ช่วยแบ่งเบาภาระอาจารย์ อารมณ์เขาก็กลับมาดีเหมือนเดิม

“พี่เจิ้ง อาจารย์เรียกไปมีเรื่องอะไรเหรอ”

พอเห็นเจิ้งหมิงหล่างเดินกลับมา สิงจื้อหย่วนก็อดถามไม่ได้

“ไม่มีอะไรหรอก อาจารย์สั่งของไว้หลายอย่าง ให้ฉันช่วยรับพัสดุแทนน่ะ!”

“แค่นี้เองเหรอ”

“ใช่ แค่นี้แหละ ทำไม แกคิดว่ามีอะไรหรือไง”

“เปล่าหรอกพี่เจิ้ง ตอนนี้พวกเราเรียนรู้วิชาด้วยกัน มีเรื่องดีๆ อะไรก็อย่าลืมกันล่ะ แน่นอนว่าถ้าอาจารย์เรียกฉัน ฉันก็จะบอกพี่เหมือนกัน!”

“เออ รู้แล้วน่า!”

คุยกันเสร็จทั้งสองคนก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ไม่อยากให้อาจารย์เห็นเข้าแล้วเข้าใจผิดคิดว่าอู้งาน!

…

กิจการของร้านในวันนี้ยังคงคึกคักเหมือนเมื่อวาน แม้แดดข้างนอกจะยังแผดเผา แต่ก็ไม่อาจขัดขวางความกระตือรือร้นของทุกคนได้ แถวยาวเหยียดทอดยาวไปตามริมถนน

หลังบ่ายสองโมง

โทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่วางอยู่ในครัวหลังร้านดังขึ้นเป็นระยะๆ

เจิ้งหมิงหล่างกับสิงจื้อหย่วนผลัดกันรับสาย ใครว่างคนนั้นก็ไปรับ สุดท้ายถึงขั้นพกโทรศัพท์ติดตัวไว้เลย

“พี่เจิ้ง นี่คือของ ‘หลายอย่าง’ ที่อาจารย์ว่าเหรอเนี่ย”

ทั้งสองคนรับสายไม่หยุดหย่อน แล้วให้ป้าหลิวช่วยขนพัสดุขึ้นไปไว้ที่ชั้นสอง

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ!”

“ของพวกนี้รวมๆ กันน่าจะหลายหมื่นหยวนเลยนะ เถ้าแก่รวยจริงๆ!”

“แกไม่รู้อะไร ฉันได้ยินมาว่า เมื่อคืนมีเถ้าแก่คนไหนสักคนมาลงทุนให้ร้านเราด้วยนะ!”

“ลงทุนเหรอพี่เจิ้ง พี่หมายถึงชายวัยกลางคนคนนั้นน่ะเหรอ”

“ใช่ ก็เขานั่นแหละ แกไม่เห็นเหรอ สาวสวยที่อยู่ข้างๆ ชายวัยกลางคนคนนั้น เมื่อกี้ก็เพิ่งมาทำงานที่ร้านเรา ถ้าไม่ได้มาลงทุน จะยอมทิ้งคนไว้คนหนึ่งได้ยังไง!”

“พี่เจิ้งวิเคราะห์แบบนี้ แสดงว่าร้านของอาจารย์จะขยายอีกแล้วสิเนี่ย ถึงตอนนั้นสวัสดิการพวกเราก็คงปรับเพิ่มขึ้นอีกใช่ไหม”

ครั้งก่อนตอนสวีเยว่หลิงได้ขึ้นเงินเดือน พวกเขาก็ได้อานิสงส์ไปด้วย ได้เพิ่มคนละห้าร้อยหยวน เงินจำนวนนี้อาจไม่เยอะ แต่ถ้าปรับขึ้นบ่อยๆ ก็เป็นตัวเลขที่น่าดูชมอยู่เหมือนกัน ตอนนี้พอได้ยินว่ามีเถ้าแก่ใหญ่มาลงทุน ทั้งสองคนตาเป็นประกาย ยิ่งปักหลักมั่นคงว่าจะอยู่ทำงานที่ร้านอาหารตระกูลฉินต่อไป

“ตู้เย็น ทีวี อย่าบอกนะว่าร้านไหนจัดโปรลดกระหน่ำ เถ้าแก่เลยเหมาของร้านเขามาหมดน่ะ แต่ไม่น่าใช่ ราคาไม่ถูกเลยนะเนี่ย!” พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งมองดูรถที่จอดอยู่ไม่ไกลจากหน้าร้าน คนขนของกำลังยกตู้เย็นลงมา พอเขายกเข้ามาในร้าน เธอก็เหลือบมองใบส่งของแวบหนึ่ง

“เถ้าแก่ฉิน รวยใหญ่แล้วเหรอเนี่ย วันนี้สั่งของมาเยอะแยะขนาดนี้เลย?”

“คิดอะไรกัน ร้านของเสี่ยวฉินเพิ่งเปิดได้ไม่นาน ของพวกนี้แต่ก่อนยังไม่ได้ซื้อ ซื้อมาเยอะๆ แบบนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องกังวลว่าร้านของเสี่ยวฉินจะย้ายไปไหน!”

ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าที่นั่งกินอาหารอยู่ในร้าน หรือคนที่กำลังต่อคิวอยู่ข้างนอก พอเห็นภาพนี้ต่างก็พากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์

ตอนนี้ขอแค่เป็นหัวข้อที่เกี่ยวกับฉินเซียว ทุกคนก็เม้าท์กันอย่างออกรสออกชาติ!

“คิกๆ… ของเล่นเยอะแยะเลย!”

ถ้าจะถามว่าวันนี้ใครมีความสุขที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นเจ้าตัวน้อยสองคนอย่างต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า

นับตั้งแต่แกะกล่องใบหนึ่งออกแล้วเห็นของข้างใน เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็ขลุกอยู่แต่บนชั้นสองไม่ยอมไปไหน

“เอ้อร์เป่า อันนี้ของต้าเป่านะ ห้ามแย่งนะ!”

ต้าเป่าออกแรงแกะห่อพัสดุออก พอเห็นของข้างในก็ตาเป็นประกาย รีบกอดไว้แนบอกทันที

“ฮึ เอ้อร์เป่าไม่แย่งหรอก!”

เมื่อมองของเล่นในอ้อมกอดต้าเป่า แววตาของเอ้อร์เป่าฉายแววเสียดาย แต่ไม่นานก็ถูกห่อพัสดุชิ้นใหม่ดึงดูดความสนใจไป เธอถือกรรไกรเดินตรงรี่เข้าไปหา

พัสดุที่ป้าหลิวช่วยขนขึ้นมาส่งที่ชั้นสอง อันไหนที่สองตัวน้อยแกะเองได้ พวกเธอไม่ปล่อยให้รอดไปแม้แต่ชิ้นเดียว

ในห้องนั่งเล่นเกลื่อนกลาดไปด้วยกล่องที่พวกเธอแกะแล้ว ส่วนของข้างในก็ถูกโยนระเกะระกะไปทั่วห้อง ซึ่งส่วนใหญ่ถูกโยนไว้บนเตียง ไม่เว้นแม้แต่โทรศัพท์มือถือและโน้ตบุ๊กที่ฉินเซียวซื้อมา

ส่วนซากกล่องที่แกะแล้วในห้องนั่งเล่น ป้าหลิวที่เดินขึ้นมาอีกรอบได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ พลางช่วยเก็บกวาดไปกองไว้ที่มุมหนึ่ง

“ของเล่นชิ้นนี้ใหญ่จังเลย ต้าเป่า ข้างในมีอะไรเหรอ”

เมื่อตู้เย็นถูกยกขึ้นมาวางไว้ในห้องนั่งเล่น พอคนขนของเดินลงบันไดไป เอ้อร์เป่าก็เดินวนรอบกล่องไปมา สุดท้ายก็พบว่าไม่รู้จะเริ่มแกะตรงไหนดี

“เอ้อร์เป่า อันนี้ป๊ะป๋าซื้อให้ต้าเป่านะ!”

ต้าเป่าลูบกล่องไปพลางหัวเราะคิกคักไป ราวกับว่าข้างในมีของเล่นชิ้นยักษ์บรรจุอยู่

“ไม่ใช่สักหน่อย ของเอ้อร์เป่าต่างหาก ของต้าเป่าอยู่ตรงนั้นนู่น!”

พอมีเป้าหมายใหม่ ของที่แกะออกมาก่อนหน้านี้ก็ถูกพวกเธอโยนทิ้งไว้ข้างๆ

ผ่านไปสักพัก ทั้งสองคนก็เริ่มหมดความสนใจ

“คุณลุงคะ ในนี้คืออะไรเหรอคะ”

ไม่นาน คนขนของสองคนก็ยกของชิ้นใหญ่ขึ้นมาอีกชิ้น ค่อยๆ วางลงในห้องนั่งเล่น คราวนี้พวกเขาไม่ได้เดินกลับลงไป แต่เริ่มลงมือแกะพัสดุชิ้นใหญ่ที่ยกขึ้นมาก่อนหน้านี้

“เด็กๆ ครับ นี่คือโซฟาจ้ะ ถอยไปก่อนนะ ลุงต้องแกะออกมาประกอบก่อน!”

“โซฟาเหรอ ไม่ใช่ของเล่นเหรอเนี่ย!”

ได้ยินแบบนั้น เอ้อร์เป่าก็ยอมถอยไปยืนข้างๆ อย่างว่าง่าย แต่สีหน้าแฝงความผิดหวังเล็กน้อย

“คุณลุงคะ แล้วอันนี้คืออะไรเหรอคะ”

สายตาของเอ้อร์เป่าหันไปมองตู้เย็นอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“อันนี้น่ะเหรอ คือตู้เย็นจ้ะ ไม่ใช่ของเล่นหรอกนะ!”

คนขนของดูออกทันทีว่า เจ้าแฝดคู่นี้นึกว่าพัสดุที่ยกขึ้นมาทั้งหมดคือของเล่น

“ตู้เย็นเหรอ ฮึ ป๊ะป๋าใจร้ายที่สุด ไม่ยอมซื้อของเล่นให้เอ้อร์เป่าเลย!”

ของเล่นที่แกะออกมาก่อนหน้านี้ถูกเอ้อร์เป่าย้ายไปกองทิ้งไว้ข้างๆ หมดแล้ว เธอเดินกระเง้ากระงอดไปยืนหน้ามุ่ยอยู่อีกด้าน ปากเล็กๆ ยื่นออกมาจนแทบจะแขวนกาน้ำมันได้อยู่รอมร่อ

“คิกๆ!”

ต้าเป่ากลับไม่เหมือนกัน เธอยังคงวนเวียนอยู่ข้างๆ เฝ้ามองคนขนของแกะกล่องออก

“ดีจังเลย ต่อไปนี้มีโซฟานุ่มๆ ให้นั่งแล้ว!”

โซฟาเพิ่งประกอบเสร็จและดันชิดผนังเรียบร้อย ต้าเป่าก็เท้าเปล่าปีนขึ้นไป กระโดดดึ๋งๆ อยู่บนนั้นทันที

“ต้าเป่า ลงมาลูก!”

พอเห็นภาพนี้ ป้าหลิวก็ตกใจแทบแย่ หากพลัดตกลงมาบาดเจ็บขึ้นมา เธอคงไม่รู้จะไปอธิบายกับเถ้าแก่อย่างไร

“คิกๆ… ต้าเป่าไม่ดื้อนะ เดี๋ยวหนูจะฟ้องป๊ะป๋า!” เอ้อร์เป่าปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่สายตายังจ้องเป๋งไปที่โซฟาไม่วางตา

“เอ้อร์เป่า มานี่เลยเรา ห้ามปีนขึ้นไปเด็ดขาดนะ!”

หลังจากอยู่ร่วมกันมาช่วงเวลานี้ พนักงานในร้านต่างก็รู้ไส้รู้พุงนิสัยของสองตัวน้อยกันหมดแล้ว พอเห็นเอ้อร์เป่าทำท่าจะเดินเข้าไป ป้าหลิวก็รีบร้องห้ามไว้ทันควัน

“คิกๆ คุณย่าหลิวคะ เอ้อร์เป่าเป็นเด็กดีนะ!”

ความในใจถูกจับได้ เอ้อร์เป่าจึงรีบหยุดชะงักฝีเท้า สีหน้าเผยความเสียดายอย่างปิดไม่มิด

“เดี๋ยวพอย่าลงไปข้างล่าง ห้ามพวกหนูทำแบบนี้เด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นย่าจะฟ้องพ่อพวกหนู ให้มาตีตูดลายเลย!”

พอนึกขึ้นได้ว่าประเดี๋ยวตนต้องลงไปข้างล่าง ไม่มีใครคอยจับตาดู สองตัวน้อยคงรื้อบ้านจนพังแน่ ป้าหลิวจึงจำต้องเอ่ยปรามไว้ก่อน

“คุณย่าขา อย่าบอกป๊ะป๋านะคะ ต้าเป่าจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ เดี๋ยวหนูช่วยดูเอ้อร์เป่าให้เอง ไม่ยอมให้ปีนขึ้นไปหรอกค่ะ!”

“ฮึ ต้าเป่า เอ้อร์เป่าไม่ทำหรอก เดี๋ยวหนูจะลงไปบอกป๊ะป๋าตอนนี้เลย ว่าต้าเป่าเป็นเด็กดื้อ!”