บทที่ 57 แม่คนนี้มีเงินถมเถไป

ช่วงห้าโมงเย็น ลูกค้าที่แวะเวียนมาซื้อซาลาเปาที่ร้านเริ่มหนาตาขึ้นมาอีกรอบ

กริ๊งๆ!

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้นมา

"มือถือเถ้าแก่แน่เลย!"

พริบตาที่เสียงเรียกเข้าดัง ทุกคนต่างคิดตรงกันเป็นอย่างแรกว่าพัสดุของเถ้าแก่คงมาส่งอีกแล้ว

"เอ๊ะ พี่เจิ้ง เหมือนจะเป็นมือถือพี่นะ!"

สิงจื้อหย่วนหยิบเครื่องที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาดู ปรากฏว่าไม่ใช่ของอาจารย์ พอเงี่ยหูฟังดีๆ จึงรู้ว่าเสียงดังมาจากตัวเจิ้งหมิงหล่างต่างหาก

"ของฉันเหรอ?"

เจิ้งหมิงหล่างคลำกระเป๋ากางเกงดู ถึงได้รู้ว่ามันกำลังสั่นอยู่ เป็นสายเข้าของเขาจริงๆ ด้วย

"ฮะๆ… สงสัยพวกเราจะติดเชื้อมาจากอาจารย์ซะแล้วมั้งเนี่ย!" เจิ้งหมิงหล่างหัวเราะแหะๆ พลางหยิบมือถือออกมาดู

"น้องชายนี่นา โทรมาเวลานี้ทำไมกัน?"

พอเห็นชื่อสายเรียกเข้าเป็นน้องชาย เจิ้งหมิงหล่างจึงรีบหันไปบอกสิงจื้อหย่วน "น้องสิง ฉันขอออกไปรับสายแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวรีบเข้ามา ถ้าอาจารย์ถามหา ช่วยบอกให้หน่อยนะ!"

"ได้ รีบหน่อยละกัน ไม่อย่างนั้นถ้าอาจารย์ถามขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน!" ทั้งคู่แอบชำเลืองมองฉินเซียวที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาในครัว

ตอนนี้พื้นที่ร้านฝั่งนี้ถูกยกโต๊ะออกไปครึ่งหนึ่ง จนเหลือโต๊ะให้นั่งแค่สองตัวเท่านั้น

"เข้าใจแล้ว!"

เจิ้งหมิงหล่างก้าวออกไปนอกร้านแล้วกดรับสาย

"ฮัลโหล ไอ้สาม แกกำลังฝึกงานอยู่ไม่ใช่เรอะ ทำไมมีเวลาโทรหาพี่ได้ล่ะ?"

"พี่… คือผม…"

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มปลายสายดังแว่วมา แต่พูดไปได้ครึ่งคำก็อึกอักตะกุกตะกัก

"มีอะไรก็รีบว่ามา พี่อู้ไม่ได้นานนะโว้ย!" เจิ้งหมิงหล่างพูดพลางเหลือบมองเข้าไปในร้าน

"ผมลาออกแล้ว!"

ปลายสายรัวคำพูดออกมาเร็วปรื๋อจนเจิ้งหมิงหล่างจับใจความแทบไม่ทัน

"แกว่าอะไรนะ?"

"พี่ งานฝึกงานนั่นน่ะ… ผมเฉดหัวเจ้านายทิ้ง ลาออกมาแล้ว!"

"แกบ้าไปแล้วเหรอ! ไหนก่อนหน้านี้บอกว่างานดีไง แล้วทำไมจู่ๆ ถึงลาออก ไม่คิดจะปรึกษาที่บ้านก่อนสักคำเลยรึไง แกไม่รู้เหรอว่าสมัยนี้งานมันหายากแค่ไหน โดยเฉพาะเด็กจบใหม่อย่างพวกแกน่ะ!" เจิ้งหมิงหล่างร้อนรนขึ้นมาทันควัน ถึงขั้นเอ็ดน้องชายผ่านสายโทรศัพท์

"ผมรู้ แต่ผมลาออกมาแล้วนี่ จะให้ทำยังไงได้ล่ะ?"

"แกนี่มัน… เฮ้อ ช่างเถอะ ขี้เกียจจะด่าแล้ว แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อ?"

"พี่… ผมขอไปอยู่กับพี่ได้ไหม?"

"มาพึ่งพี่เนี่ยนะ กะจะมากัดก้อนเกลือกินด้วยกันหรือไง!"

"โธ่พี่… พี่รักผมจะตาย จะใจร้ายปล่อยให้น้องชายอดตายได้ลงคอเหรอ!"

"พอเลย เลิกเล่นได้แล้ว ทำไมถึงอยากมาหา พี่ต้องรีบกลับไปทำงานแล้วเนี่ย!"

"พี่ ผมอยากไปทำงานกับพี่อะ"

"ทำงานกับพี่? เดี๋ยวสิ อย่าบอกนะว่าจะมาเป็นกุ๊กกับฉัน? คนอย่างแก ทั้งชีวิตเดินเข้าครัวกี่ครั้งนับนิ้วมือรวมกันยังเหลือเลย แล้วอยู่ๆ คิดจะมาเป็นพ่อครัวเนี่ยนะ?"

"ไม่เอาด้วยหรอก อีกอย่างร้านนี้ก็เล็กแค่นี้ เร็วๆ นี้ไม่มีทางรับคนเพิ่มแน่!"

เจิ้งหมิงหล่างปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่เปิดช่องให้อีกฝ่ายได้อ้าปากเถียงเลยสักนิด

"พี่ ใครบอกว่าเขาไม่รับล่ะ! ผมเห็นประกาศรับสมัครงานบนเน็ตถึงได้โทรมาถามเนี่ย พี่ทำงานอยู่ที่ร้านอาหารตระกูลฉินบนเกาะฉางโจวใช่ไหมล่ะ เอาเป็นว่าผมไม่กวนเวลาทำงานพี่แล้วนะ ตั๋วรถไฟก็จองเรียบร้อย คืนนี้ถึง! ถึงตอนนั้นรบกวนพี่ช่วยพูดฝากฝังให้ผมหน่อยนะ!"

ตู๊ด… ตู๊ด…

สมกับที่เป็นพี่น้องกันจริงๆ อีกฝ่ายรัวสิ่งที่อยากพูดออกมาเป็นชุด แล้วชิงตัดสายไปดื้อๆ

"คืนนี้ถึงเลยเนี่ยนะ?"

เจิ้งหมิงหล่างเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วเดินเหม่อลอยกลับเข้ามาในร้าน

"พี่เจิ้ง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

เมื่อเห็นว่าเจิ้งหมิงหล่างแค่ออกไปรับโทรศัพท์ครู่เดียว แต่พอกลับเข้ามาท่าทางกลับเปลี่ยนไปถนัดตา แถมยังดูซึมกะทือเหมือนมีเรื่องหนักใจ สิงจื้อหย่วนจึงเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง

"อ๋อ… เปล่า ไม่มีอะไร ทำงานต่อเถอะ!"

เจิ้งหมิงหล่างขานรับแกนๆ ก่อนจะคว้าแป้งก้อนหนึ่งมาเริ่มนวด ทว่าท่าทางนั้นดูเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด

"พี่เจิ้ง พูดมาเถอะ มีเรื่องอะไรกันแน่ ขืนทำท่าทางแบบนี้แล้วอาจารย์มาเห็นเข้า มันจะไม่ดีเอานะ!"

ทั้งสองคนเข้ามาเป็นลูกศิษย์เรียนทำอาหารกับฉินเซียวพร้อมกัน หากเปรียบเป็นยุคโบราณก็ถือเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน อนาคตข้างหน้าย่อมต้องคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้ว

"น้องชายฉันจะมาที่นี่น่ะสิ!"

เจิ้งหมิงหล่างก้มมองแป้งที่กำลังนวดอยู่ พยายามดึงสติกลับมาแล้วชำเลืองมองสิงจื้อหย่วน ก่อนจะยอมเปิดปากเล่า

"น้องชายจะมาหาก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมทำหน้าอมทุกข์แบบนั้นล่ะ?"

"ก็มันจะมาของานทำที่ร้านเราน่ะสิ!" พอพูดถึงตรงนี้ เจิ้งหมิงหล่างก็กลับไปทำหน้าซังกะตายเหมือนเดิม

"อ้าว แบบนั้นก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ พี่น้องจะได้อยู่ด้วยกัน ทำไมพี่ถึง…" สิงจื้อหย่วนยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ แต่ยังไม่ทันพูดจบ ประโยคถัดมาก็ทำเอาเขาหน้าเจื่อนไปทันที

"มันจะมาเป็นพ่อครัว ทั้งที่ในชีวิตไม่เคยแม้แต่จะผัดผักด้วยซ้ำ!"

"อย่างนี้นี่เอง… ถ้าแบบนั้นก็เป็นปัญหาจริงๆ แล้วฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหมล่ะ?"

"น้องฉันบอกว่าเห็นอาจารย์โพสต์รับสมัครงานในเน็ต เลยอยากให้ฉันช่วยพูดฝากให้หน่อย แต่ฉันจะไปกล้าอ้าปากได้ยังไง อาจารย์ต้องการคนมีพื้นฐาน แต่มันทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง…"

"ก็นะ… เรื่องนี้ลำบากใจจริงๆ แต่ยังไงพวกเราก็พวกเดียวกัน เดี๋ยวถึงเวลาฉันจะช่วยหยอดให้อีกแรงละกัน" สิงจื้อหย่วนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตบไหล่ให้กำลังใจ

"น้องสิง ขอบใจมากนะ!"

เรื่องที่น้องชายจะมาทำงานด้วยนั้น เจิ้งหมิงหล่างไม่ได้หวังอะไรเลยแม้แต่น้อย คนที่ไม่มีความรู้อะไรติดตัวสักอย่าง ทุกสิ่งต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมด คงไม่มีเถ้าแก่ที่ไหนยอมควักเงินจ้างคนมาฝึกงานให้ฟรีๆ แน่

"พี่เจิ้ง อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลย ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะช่วยได้แค่ไหน!" สิงจื้อหย่วนโบกมือปัด แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

ทั้งคู่เลิกคุยแล้วหันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ช่วงเวลานี้ลูกค้าหน้าร้านเริ่มทยอยมากันจนแน่นขนัด แถวที่ต่อยาวเหยียดมีอยู่สองแถว ซึ่งหนึ่งในนั้นคือแถวของคนที่มารอซื้อซาลาเปา

คนในแถวนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านละแวกใกล้เคียง โดยเฉพาะบรรดาคุณป้าทั้งหลายที่พอถึงเวลานี้ทีไร เป็นต้องมายืนแย่งชิงกันราวกับอยู่ในสมรภูมิรบ

"เฉินเหม่ยหลิง เธอจะซื้ออะไรเยอะแยะขนาดนั้น กินหมดเรอะ!"

"มายุ่งอะไรด้วยยะ กินไม่หมดพรุ่งนี้ฉันก็เอาไว้กินเป็นมื้อเช้าสิ!"

"เหอะ เห็นแก่ตัวจริงๆ ดูเพื่อนบ้านแถวนี้บ้างสิ มีใครเขาทำแบบเธอบ้าง มาทีไรก็หอบหิ้วกลับไปพะรุงพะรังเป็นถุงใหญ่ถุงเล็ก คนไม่รู้นึกว่าบ้านเธอหนีภัยแล้งมาจากไหนซะอีก!"

"ใช่ ป้าหลินพูดถูก ซาลาเปาของเถ้าแก่ฉินต้องกินตอนร้อนๆ ถึงจะอร่อย มาตกอยู่ในมือคนอย่างเธอเนี่ยเสียของชะมัด!"

"ช่างเถอะ คนพรรค์นี้นึกถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยเห็นหัวคนอื่นหรอก พวกเราซื้อแค่พอกินก็พอ อยากกินวันหลังค่อยมาใหม่!"

"เหอะ พวกกระจอกเอ๊ย! ฉันมีเงินถมเถไป ไม่มีปัญญาซื้อเหมือนฉันก็ไสหัวไปซะ!"

ป้าคนนี้ฝีปากไม่ธรรมดาจริงๆ สู้รบปรบมือกับกลุ่มป้าๆ ทั้งก๊วนได้ด้วยตัวคนเดียว เมื่อกวาดสายตามองการแต่งกาย ก็พอบอกได้ทันทีว่าเป็นสไตล์พวกเศรษฐีใหม่ป้ายแดง

เครื่องประดับทองหยองที่ใส่โชว์หราอยู่ข้างนอกมีไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดชิ้น โดยเฉพาะบนนิ้วมือทั้งสองข้าง สวมแหวนทองอร่ามตาไว้ถึงห้าว​ง

"แม่ค้า เอาซาลาเปาเพิ่มอีกสิบลู​ก!"

เธอปรายตามองกลุ่มคนที่ยืนต่อแถวด้านหลังด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าเชิดรั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน

"พี่สาว จะถือไหวเหรอคะเนี่ย?"

ป้าหลิวขมวดคิ้วมุ่น มองดูเฉินเหม่ยหลิงที่ยืนวางก้ามอยู่ตรงหน้า ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งจะซื้อไปตั้งสามสิบกว่าลูกแล้วแท้ๆ

"ถือไม่ไหวแล้วกลัวฉันไม่มีปัญญาจ่ายเงินหรือไง ปัดโธ่เอ๊ย!"

"ได้ค่ะ!"

แม้จะต้องรับมือกับลูกค้าปากคอเราะร้าย ป้าหลิวก็ยังคงปั้นยิ้มรับหน้าอย่างใจเย็น

"พี่สาว ได้แล้วค่ะ!"

"พวกจนเอ๊ย!"

ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไป เฉินเหม่ยหลิงยังมิวายพ่นคำเหยียดหยามใส่ทุกคนอีกรอบ

"พี่หลิว ปล่อยให้ทำตัวแบบนี้ได้ยังไงกัน น่าโมโหชะมัด!"

"นั่นสิ ถึงจะบอกว่าลูกค้าคือพระเจ้าก็เถอะ แต่นี่มันชักจะเกินไปแล้วนะ!"

"น้องสาว ถ้าเธอไม่กล้าพูดล่ะก็ เดี๋ยวฉันเจอหน้าเสี่ยวฉินเมื่อไหร่ ฉันจะบอกเขาเอง วันหลังไม่ต้องไปขายของให้คนแบบนี้หรอก!"

เฉินเหม่ยหลิงที่เดินลับตาออกไปไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าใครจะนินทาเธออย่างไร พอเดินผ่านถังขยะใบหนึ่ง เธอรู้สึกว่าของในมือมันพะรุงพะรังจนรั้งนิ้วเจ็บไปหมด จึงตัดสินใจโยนถุงซาลาเปาถุงหนึ่งทิ้งลงถังขยะไปดื้อๆ

"เหอะ กล้ามาต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ คอยดูเถอะ ฉันจะไม่ให้พวกแกได้กินกันสักคน พรุ่งนี้ฉันจะให้ลูกชายขับรถมาเหมาให้เกลี้ยงร้านเลย!"