บทที่ 58 รับสมัครมือใหม่หนึ่งคน

“เถ้าแก่ฉิน วัตถุดิบมีปัญหาหรือเปล่าครับ?”

หกโมงเย็น กงเล่อซานนำวัตถุดิบล็อตสุดท้ายของวันมาส่ง เขาเดินมาหยุดข้างกายฉินเซียวแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล

“วัตถุดิบไม่มีปัญหานี่ครับ สดใหม่ดีทุกอย่าง พี่กง ทำไมจู่ๆ ถึงถามแบบนั้นล่ะครับ?”

“ไม่มีก็ดีแล้วครับ!”

พอได้ยินคำยืนยันของฉินเซียว ความกังวลในใจกงเล่อซานก็มลายหายไปในพริบตา ซึ่งก็ไม่แปลกที่เขาจะมีท่าทีแบบนี้

ทุกวันนี้ร้านอาหารตระกูลฉินขยายกิจการใหญ่โตขึ้น วัตถุดิบที่ใช้ในแต่ละวันนั้นมหาศาลจนร้านอาหารเล็กๆ หลายสิบร้านรวมกันยังเทียบไม่ติด ตอนนี้กงเล่อซานถึงขั้นปฏิเสธลูกค้าเจ้าอื่นทั้งหมด แถมยังยกหน้าที่ดูแลร้านขายของชำที่บ้านให้ภรรยาจัดการคนเดียว

แค่วันๆ หนึ่งขับรถส่งวัตถุดิบให้ร้านอาหารตระกูลฉินไม่กี่เที่ยว เขาก็ฟันกำไรวันละห้าร้อยหกร้อยหยวนแล้ว เงินทองหาง่ายขนาดนี้จะหาที่ไหนได้อีก!

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

ฉินเซียวเริ่มสังเกตเห็นว่าวันนี้กงเล่อซานดูแปลกไป จึงรีบถามขึ้น

ธุรกิจร้านอาหารจะสะเพร่าไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เมื่อพบความผิดปกติก็ต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาอาจร้ายแรงถึงขั้นส่งผลต่อความปลอดภัยของลูกค้าได้!

“คือว่า…”

กงเล่อซานกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น สีหน้าลังเลใจ

“พี่กง มีอะไรพูดมาเถอะครับ!”

“ก็ได้ครับ เถ้าแก่ฉิน คุณดูนี่เองเถอะ!”

คราวนี้กงเล่อซานไม่รีรออีกต่อไป เขายื่นโทรศัพท์มือถือให้ บนหน้าจอกำลังเล่นคลิปวิดีโอหนึ่งอยู่

ขณะที่คลิปดำเนินไป สีหน้าของฉินเซียวก็ยิ่งทวีความเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พี่กง คลิปนี้คุณได้มายังไงครับ?”

“ฮะๆ…ผมถ่ายเองครับ เมื่อกี้ตอนขับรถเอาผักมาส่งแล้วนั่งรออยู่ในรถ เห็นคนข้างนอกต่อคิวกันสองแถวยาวเหยียด ก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายกะว่าจะโพสต์ลงโมเมนต์อวดเพื่อนฝูงน่ะครับ…” กงเล่อซานพูดถึงตรงนี้ก็เริ่มขัดเขิน

“พี่กง ขอบคุณมากครับ เดี๋ยวส่งคลิปให้ผมด้วยนะ”

“ไม่ต้องเดี๋ยวหรอกครับ ผมส่งให้ตอนนี้เลย ส่วนต้นฉบับในเครื่องผมจะลบทิ้งเดี๋ยวนี้ด้วย!”

กงเล่อซานส่งคลิปเสร็จก็กดลบวิดีโอทิ้งต่อหน้าต่อตาฉินเซียวทันที

“ขอบคุณมากครับ!”

“ฮ่าๆ…ไม่เป็นไรครับ ต้องบอกว่าเป็นผมสิที่ต้องขอบคุณคุณ!” กงเล่อซานรู้ดีว่าการที่ตนได้เกาะขบวนรถไฟสายนี้ของฉินเซียวไป แม้ไม่อาจพูดได้ว่าจะร่ำรวยมหาศาลไปชั่วชีวิต แต่ชีวิตความเป็นอยู่ก็นับว่าสุขสบายไร้กังวลแน่นอน

“พี่กง วางใจเถอะครับ ขอแค่คุณรับมือไหว เรื่องจัดซื้อวัตถุดิบทั้งหมดผมยกให้คุณดูแลคนเดียว!” ฉินเซียวตบไหล่กงเล่อซานหนึ่งที ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในร้าน ราศีและความสุขุมบนตัวเขาในยามนี้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

‘เรื่องนี้ต้องจัดการให้เด็ดขาด!’

ช่วงเวลาสองสามชั่วโมงถัดมา เป็นช่วงที่ร้านยุ่งที่สุดในรอบวัน ฉินเซียวจึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน กะว่ารอปิดร้านเสร็จค่อยหาทางแก้ไข

…

…

สามทุ่มครึ่ง

“พวกนายสองคนทำไมยังไม่กลับไปพักผ่อนอีก พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ามาทำงานนะ!”

ฉินเซียวถอดชุดยูนิฟอร์มพ่อครัวออก พลางบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายไปมา กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันราวกับสลายหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อได้ยืดเหยียดร่างกาย

พอหยุดพัก เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเจิ้งหมิงหล่างกับสิงจื้อหย่วนยังไม่ได้กลับ แต่กลับยืนอึกอักอยู่ข้างๆ เหมือนมีเรื่องอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

ทุกวันฉินเซียวจะตื่นมาทำงานตอนตีสี่ ส่วนทั้งสองคนจะมาถึงตอนตีห้า ช้ากว่าเขาเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น

“ฉันพูดเอง!”

เมื่อเห็นเจิ้งหมิงหล่างทำหน้าลังเลไม่ยอมเปิดปากสักที สิงจื้อหย่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงรีบโพล่งขึ้นมาแทน

“มีเรื่องอะไรกันเหรอ”

ฉินเซียวหันไปถามสิงจื้อหย่วน ช่วงนี้ผลงานของลูกศิษย์ทั้งสองคนทำให้เขาพอใจมาก เขาเชื่อว่าอีกไม่นานทั้งคู่ก็น่าจะเรียนจบจนสามารถบินเดี่ยวได้แล้ว

“อาจารย์ครับ น้องชายของพี่เจิ้งอยากมาทำงานที่ร้านเราครับ!”

“มาทำงานที่นี่เหรอ”

ได้ยินดังนั้น ฉินเซียวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปมองทางเจิ้งหมิงหล่าง

“ใช่ครับอาจารย์!”

ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาตรงๆ ของฉินเซียว เจิ้งหมิงหล่างสูดหายใจเข้าลึกแล้วพยักหน้ารับ

“ได้สิ!”

พอนึกขึ้นได้ว่าอีกประเดี๋ยวตนก็ต้องเปิดรับสมัครคนเพิ่มอยู่แล้ว ฉินเซียวจึงตอบตกลงไปทันที ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “มาทำงานที่นี่น่ะได้ แต่ถ้า…”

“อาจารย์วางใจได้เลยครับ! ถ้าน้องผมกล้าอู้งาน อาจารย์ไม่ต้องเอ่ยปากหรอก ผมจะเป็นคนไล่มันออกไปเอง!”

“งั้นก็รีบกลับไปพักผ่อนกันได้แล้วไป”

ฉินเซียวเดินมุ่งหน้าไปทางหน้าร้าน เตรียมจะปิดประตูทันทีที่ทั้งสองคนก้าวพ้นออกไป

“อาจารย์ครับ… แต่น้องชายผมอยากเรียนทำอาหารกับอาจารย์ด้วยครับ!”

“ฉันรู้อยู่แล้ว!”

การที่อีกฝ่ายอยากจะมาทำงานที่ร้าน สิ่งแรกที่ฉินเซียวนึกถึงก็คือเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นคนเขาจะมาหวังเงินเดือน หรือจะมาหวังแค่กินข้าวฟรีกันล่ะ

เงินเดือนเดือนละไม่กี่พันหยวน งานยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ส่วนเรื่องสวัสดิการอาหารการกินก็ถือว่าดีอยู่หรอก ทว่าพอฉุกคิดดูอีกที ฉินเซียวก็ปัดความคิดนั้นตกไปทันที

“คือ…เมื่อก่อนมันไม่เคยเข้าครัวเลยน่ะครับ!”

เจิ้งหมิงหล่างจำต้องกลั้นใจพูดความจริงออกไปจนได้

“ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิดเนี่ยนะ!”

คราวนี้ฉินเซียวชักจะลำบากใจขึ้นมาแล้ว เขาดันตอบรับเร็วเกินไปหน่อย

“อาจารย์ครับ ให้มันเริ่มจากล้างผักก่อนก็ได้ครับ แล้วให้ค่าจ้างแค่ครึ่งเดียวพอ!” ยังไม่ทันที่ฉินเซียวจะได้ตอบกลับ เจิ้งหมิงหล่างก็กัดฟันตัดสินใจแทนหนุ่มรุ่นน้องทันที

“ตกลง!”

เขาเปิดร้านทำมาค้าขายเพื่อหาเงิน ที่นี่ไม่ใช่โรงทาน ตอนนี้แค่เวลากระดกน้ำยังแทบไม่มี จะไปปลีกตัวมาคอยประกบสอนลูกศิษย์ได้อย่างไร วันๆ แค่ได้ชี้แนะนิดๆ หน่อยๆ ก็นับว่าดีมากแล้ว

“ขอแค่หมอนั่นอดทนสู้งานได้ ฉันก็จะสอนให้เยอะหน่อยแล้วกัน”

“จริงเหรอครับอาจารย์! ดีจังเลย!”

ได้ยินเช่นนั้น เจิ้งหมิงหล่างก็โค้งคำนับด้วยความตื่นเต้นดีใจ ความหมายในคำพูดของฉินเซียว เขาฟังออกเป็นอย่างดี

“อาจารย์ครับ งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับ!”

คราวนี้ฉินเซียวไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่โบกมือลาแล้วหันหลังกลับเข้าไปในร้าน ก่อนจะดึงประตูกระจกม้วนปิดลงมา

“พี่เจิ้ง คราวนี้โล่งใจแล้วล่ะสิ!”

สิงจื้อหย่วนตบไหล่เขาแรงๆ ทีหนึ่ง

“ขอบใจมากนะน้องสิง!”

“ขอบใจอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น นี่นายบอกว่าน้องชายจะมาถึงคืนนี้ไม่ใช่เหรอ? เขาลงรถที่ไหนล่ะ? เดี๋ยวพวกเราไปรับเขาเดี๋ยวนี้เลย จะได้บอกข่าวดีนี้ด้วยกัน!” สิงจื้อหย่วนพูดพลางคิดในใจว่าเขาควรจะชวนญาติตัวเองมาบ้างดีไหม แต่คิดไปคิดมาก็ล้มเลิกความคิด เถ้าแก่ยอมแหกกฎเปิดทางให้ครั้งหนึ่งแล้ว หากญาติเขาพอจะมีฝีมือทำอาหารอยู่บ้างก็ยังพอจะช่วยพูดให้ได้ แต่ก็นั่นแหละ ต่อให้เถ้าแก่ตกลง ญาติเขาก็ใช่ว่าจะยอมมา… อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้ลำบากใจเปล่าๆ เลยจะดีกว่า!

“รถมาแล้ว รีบขึ้นเร็ว!”

ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงป้ายรถเมล์ ก็เห็นรถเมล์เที่ยวสุดท้ายกำลังจะแล่นออกไปพอดี จึงรีบกระโดดขึ้นรถทันที

“ดึกขนาดนี้แล้ว ยังต้องลำบากนายตามมาด้วยเลย”

เหนื่อยมาทั้งวัน ตอนนี้ในหัวของทั้งคู่มีแค่เรื่องเดียว คือขอให้ได้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเถอะ แม้แต่อาบน้ำยังไม่อยากจะขยับตัวไปทำเลย

“พี่เจิ้ง พี่อย่าเกรงใจกันเลยน่า วันข้างหน้าผมเองก็อาจจะต้องพึ่งพาพี่เหมือนกัน”

“รับคนใหม่เข้ามาแล้ว… นายกลับไปพักก่อนเถอะสิง เดี๋ยวฉันจัดการหาที่พักให้เด็กใหม่เสร็จค่อยกลับ”

“จะไปหาโรงแรมให้เปลืองเงินทำไมล่ะ ให้น้องเขามานอนเบียดที่ห้องเรานี่แหละ ถ้าพี่ไม่รังเกียจ ให้เขานอนห้องเดียวกับผมก็ได้!”

ทั้งสองคนเป็นคนต่างถิ่น พอมาทำงานที่ร้านอาหารตระกูลฉินก็เลยเช่าห้องพักอาศัยอยู่ด้วยกัน ด้วยความที่ถูกชะตากันตั้งแต่วันมาสมัครงาน ทั้งคู่เลยตัดสินใจแชร์ห้องชุดแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นแถวๆ นี้

การหารค่าห้องช่วยประหยัดรายจ่ายไปได้เยอะ ต่อให้จะให้คนใหม่มานอนห้องเดียวกับสิงจื้อหย่วน ก็ยังต้องถามความเห็นของอีกฝ่ายก่อนอยู่ดี

“แบบนั้นมันจะเกรงใจแย่” เจิ้งหมิงหล่างยังคงเกรงใจที่ต้องรบกวนอีกฝ่ายตลอด

“มีอะไรไม่ดีกันล่ะ ทำงานที่เดียวกัน กลับไปถึงห้องก็ล้มตัวลงนอนหมดแรงแล้ว รอพวกเราเรียนวิชาจากเถ้าแก่จบเมื่อไหร่ ค่อยคิดเรื่องที่พักกันใหม่!”

พวกเขาทั้งสองคนมีครอบครัวกันแล้ว และตกลงกันไว้แต่แรกว่า รอให้รายได้และสวัสดิการดีขึ้นกว่านี้ก่อน ค่อยรับคนทางบ้านตามมาอยู่ด้วยกัน