บทที่ 59 อยากรนหาที่ตาย เดี๋ยวสงเคราะห์ให้

ห้องนอนชั้นสอง

"หลับแล้วเหรอ?"

พอฉินเซียวขึ้นมาข้างบนก็ตรงดิ่งไปที่ห้องนอน ตั้งใจจะจัดการเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนให้เข็ด แต่กลับพบว่ามาช้าไปก้าวหนึ่ง

คืนนี้ทั้งคู่ไม่ต้องรอให้ฉินเซียวมากล่อมเลย ชิงปีนขึ้นเตียงแล้วหลับปุ๋ยไปเองเรียบร้อย

"หึๆ ฉลาดจริงนะ!"

ลูกสาวสองคนไม่ยอมรอให้ฉินเซียวมานอนด้วย ก็เพราะกลัวว่าป๊ะป๋าจะมาคิดบัญชี วันนี้สองคนนี้ก่อเรื่องไว้ไม่ใช่น้อยๆ ของเล่นที่ฉินเซียวซื้อให้ยังกองระเกะระกะอยู่บนเตียงอยู่เลย

"พรุ่งนี้ค่อยจัดการพวกตัวแสบสองคนนี้แล้วกัน!"

พอเก็บกวาดเตียงเสร็จ อุ้มลูกสาวทั้งสองคนจัดท่าทางให้นอนดีๆ แล้ว ฉินเซียวถึงได้ดึงที่กั้นเตียงขึ้นมา

เสร็จเรื่องในห้องนอน เขายังไม่ได้ไปอาบน้ำ เพราะที่ห้องนั่งเล่นยังมีซากความวุ่นวายรอให้ตามเก็บกวาดอยู่อีก

ง่วนอยู่ครึ่งชั่วโมง

"เฮ้อ ค่อยดูเป็นบ้านขึ้นมาหน่อย!"

ฉินเซียวมองไปรอบๆ ตอนนี้ในห้องมีของใช้ครบครันแล้ว เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ควรมีก็ซื้อมาหมด โทรทัศน์แอลซีดีขนาด 70 นิ้วเครื่องหนึ่งวางชิดผนัง ฝั่งตรงข้ามเป็นโซฟา

"ใช้ได้ ตาถึงเหมือนกันนะเรา!"

พอนั่งลงบนโซฟาแล้วมองไปที่โทรทัศน์ ระยะห่างกำลังพอดีเป๊ะ ฉินเซียวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ถ้าซื้อชุดชงชามาเพิ่มอีกสักชุด ก็จะสมบูรณ์แบบเลย!"

คิดได้ดังนั้น ฉินเซียวก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดค้นหาในเถาเป่า

"มิน่าล่ะใครๆ ถึงชอบซื้อแบรนด์ดังๆ สัมผัสแบบนี้ ความลื่นไหลในการใช้งานแบบนี้…" มือถือที่เขาใช้อยู่ตอนนี้ไม่ใช่เครื่องโบราณคร่ำครึเครื่องเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นมือถือแบรนด์ดังรุ่นใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวในปีนี้

"ใช้ดีจริงๆ นั่นแหละ เสียแต่แพงไปนิดหน่อย!"

พอสั่งซื้อของเสร็จ ฉินเซียวก็วางมือถือไว้บนโต๊ะ เดินเข้าห้องนอนไปหยิบชุดนอนแล้วไปอาบน้ำ

ซ่าๆ!

ฉินเซียวปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวชะล้างเรือนร่างอันแข็งแรงกำยำ

ความเหนื่อยล้าบนร่างกายค่อยๆ มลายหายไปในชั่วขณะนี้

"ตอนนี้ลูกๆ ยังไม่ได้ไปโรงเรียน ถ้าถึงเวลาต้องไปเรียนขึ้นมา ตัวเองคงไม่มีเวลาไปรับไปส่งแน่ หรือว่าจะต้องจ้างพี่เลี้ยงสักคนดีนะ?"

"พี่เลี้ยงงั้นเหรอ นี่ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไปเรียน โรงเรียน ฉันยังไม่ได้คิดเลยนี่หว่าว่าจะพาไปสมัครเข้าอนุบาลที่ไหน!"

เดิมทีฉินเซียวตั้งใจไว้ว่าพอมีเวลาว่างจะลองเดินตระเวนดูโรงเรียนอนุบาลแถวๆ นี้สักสองสามแห่ง

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าร้านจะขายดีเทน้ำเทท่าขนาดนี้ จนตัวเองไม่มีเวลาว่างเลยแม้แต่นิดเดียว เผลอแวบเดียวเวลาก็ผ่านไปกว่าสัปดาห์แล้ว

"ดูท่าคงต้องรีบจัดสรรเวลาแล้วล่ะ พี่เลี้ยงเด็กเองก็ต้องมองหาไว้แต่เนิ่นๆ ด้วย!"

มีจุดหนึ่งที่ฉินเซียวลืมไปสนิท การที่ลูกสาวทั้งสองคนจะเข้าอนุบาลถือเป็นการเข้าเรียนชั้นใหม่ ซึ่งโรงเรียนอนุบาลของรัฐบาลได้ปิดรับสมัครไปตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว ส่วนพวกโรงเรียนอนุบาลเอกชนหรูๆ ชื่อดังก็เช่นเดียวกัน ตัวเลือกที่เหลือให้เขาจึงมีไม่มากแล้ว

จิ๊บๆ!

เสียงแมลงนอกหน้าต่างเริ่มดังแว่วขึ้น

แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง

เวลานี้ฉินเซียวหลับสนิทไปแล้ว ลูกสาวทั้งสองคนนอนพาดทับอยู่บนขาทั้งสองข้างของเขาราวกับลูกกระเป๋าจิงโจ้ คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวา สองแขนเล็กๆ กอดเขาไว้แน่น มุมปากยังมีคราบน้ำลายยืดอยู่อีกต่างหาก!

…

เวลาล่วงเลยผ่านไป!

หลับสบายจนถึงเช้าอย่างไร้ความฝัน!

เวลาล่วงเลยมาถึงเจ็ดโมงเช้าแล้ว

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากแถวหน้าร้าน

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนขวางอยู่ตรงประตู เท้าสะเอวสองข้าง พลางพ่นคำหยาบคายออกมาไม่หยุด!

"อะไรกันนักกันหนา! ที่ฉันอุตส่าห์มาซื้อซาลาเปาร้านพวกแกเนี่ย ถือว่าให้เกียรติมากแล้วนะ หลีกไปให้พ้นเลย!"

"ขอโทษด้วยนะคะ ร้านอาหารตระกูลฉินของเราไม่ต้องการให้คุณมาให้เกียรติหรอกค่ะ แขกผู้สูงส่งอย่างคุณ ร้านเราคงเอื้อมไม่ถึง!"

ป้าหลิวยืนขวางประตูอยู่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายก้าวเข้าร้าน เธอเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเถ้าแก่จะตอบโต้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ แถมท่าทียังเด็ดขาดชัดเจน ถึงขั้นสั่งขึ้นบัญชีดำอีกฝ่ายไปเลยทันที

"ดี ดีมาก! ไม่ให้ฉันเข้าไปใช่ไหม งั้นพวกแกก็อย่าหวังจะได้ทำมาหากินเลย!"

"มายืนขวางประตูไม่ให้เถ้าแก่ฉินเขาทำมาค้าขายเนี่ยนะ เหอะๆ ขอให้ปากดีให้ตลอดแล้วกัน!"

ตอนนั้นเอง ลูกค้าคนหนึ่งพูดสวนขึ้นมา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์

"ไอ้เด็กบ้า แกจะทำอะไร?!"

"ผมจะทำอะไรน่ะเหรอ ก็แจ้งตำรวจน่ะสิ พอดีผมเป็นคนมีน้ำใจซะด้วย เห็นเรื่องอยุติธรรมแล้วมันคันไม้คันมือ อยากช่วยพูดสักสองสามคำ!"

"ไอ้หนู วางมือถือลงเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"

เฉินเหม่ยหลิงพูดจบก็ทำท่ากางกรงเล็บพุ่งเข้าไปจะแย่งมือถือมา

"คิดจะแย่งมือถือผมเหรอ นี่มันยุคบ้านเมืองมีขื่อมีแปนะ ยังกล้าทำผิดกฎหมายต่อหน้าธารกำนัลอีก!"

"ทนดูพฤติกรรมแกมานานแล้วเฉินเหม่ยหลิง เถ้าแก่ฉินทำแบบนี้โคตรสะใจเลย!"

"รีบไสหัวไปได้แล้ว ไม่งั้นพอตำรวจมา แกอย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปง่ายๆ เลย!"

"พวกไม่รู้กฎหมายนี่มันน่ากลัวจริงๆ!"

…

ลูกค้าที่ยืนต่อแถวส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนแถวนี้ทั้งนั้น

ช่วงหลายวันมานี้ พฤติกรรมของเฉินเหม่ยหลิงทำให้ผู้คนเอือมระอาและโกรธแค้นกันถ้วนหน้า การที่เธอถูกขึ้นบัญชีดำก็เหมือนเขื่อนกั้นน้ำที่พังทลายลงในพริบตา

เมื่อมีคนเปิดประเด็น ลูกค้าคนอื่นๆ ที่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ในอกก็สุดจะทน ต่างพากันรุมต่อว่าเฉินเหม่ยหลิงกันยกใหญ่

"พวกแกเปิดร้านทำมาหากิน มีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันเข้าไป!"

เมื่อโดนคนรอบข้างรุมประณาม เฉินเหม่ยหลิงที่เมื่อครู่ยังวางท่าเกรี้ยวกราดก็เริ่มพูดจาเสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงแทนตัวเองอย่างวางอำนาจไปแล้ว ไม่ใช่เปลี่ยนมาพูดจาอ้อมแอ้มแบบนี้!

"มีสิทธิ์อะไรน่ะเหรอ สิ่งที่ตัวเองทำลงไป ยังต้องให้พวกเราพูดออกมาอีกเหรอ?"

"ฉันทำอะไรไว้ พูดมาสิ พูดออกมาเลย!" เฉินเหม่ยหลิงคิดว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินร้านอาหารตระกูลฉิน จึงเริ่มกลับมาวางท่ากร่างอีกครั้ง นิ้วชี้จิ้มตรงไปที่ป้าหลิวไม่ยอมหยุด

"ในเมื่ออยากจะขายหน้าต่อธารกำนัลนัก ฉันก็จะสนองให้ เมื่อวานเธอมาซื้อซาลาเปาที่ร้านเราใช่ไหม แล้วพอเดินพ้นหน้าร้านไปได้ไม่ทันไร ก็โยนซาลาเปาชุดหนึ่งทิ้งลงถังขยะเฉยเลย"

ทันทีที่ป้าหลิวเล่าต้นสายปลายเหตุออกมา สีหน้าของเฉินเหม่ยหลิงก็เปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว

ทว่าหน้าของเธอมันหนาเกินคนทั่วไป ก่อนที่ป้าหลิวจะพูดจบ สีหน้าเธอก็กลับมาเป็นปกติ แล้วเริ่มชี้หน้าด่าคนอื่นด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดอีกรอบ

"แกพูดจาเหลวไหล! ฉะ…ฉันจะเอาซาลาเปาไปโยนทิ้งได้ยังไงกัน!"

เฉินเหม่ยหลิงเองก็สัมผัสได้ว่า พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ลูกค้ารอบๆ ต่างพากันแสดงสีหน้าโกรธแค้น ราวกับว่าถ้าเธอยอมรับเรื่องนี้เมื่อไหร่ จะต้องโดนทุกคนรุมฉีกเป็นชิ้นๆ แน่

"หึๆ! พวกเราไม่ได้พูดจาเพ้อเจ้อหรอกนะ!"

เมื่อเห็นท่าทางอวดเบ่งไม่ยอมรับผิดของอีกฝ่าย ป้าหลิวก็มองเธอด้วยสายตาเย็นชา พลางคิดในใจว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ

"ถ้าไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ ก็เอาหลักฐานออกมาสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องพวกแกข้อหาแจ้งความเท็จ!"

เฉินเหม่ยหลิงทบทวนเหตุการณ์อย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วก็มั่นใจว่าตัวเองไม่น่าจะมีช่องโหว่ตรงไหน ต่อให้มีคนเห็นเข้าจริงๆ ตราบใดที่เธอยืนกรานไม่ยอมรับ พวกมันก็ทำอะไรเธอไม่ได้อยู่ดี

"หลักฐานงั้นเหรอ ดูท่าถ้าไม่เอาให้ดู คงไม่ยอมจำนนสินะ เสี่ยวสวี!"

ป้าหลิวยังนึกว่าคงไม่ต้องถึงมือสวีเยว่หลิงเสียแล้ว ไม่นึกเลยว่าคนคนนี้จะหน้าด้านจนทำให้คนเขาเดือดดาลได้ขนาดนี้!

"ทุกคนคะ เถ้าแก่ของเราฝากมาบอกว่า ทุกท่านที่มาอุดหนุนซื้อซาลาเปาที่ร้าน ถือว่าเป็นการให้เกียรติและสนับสนุนร้านเรา แต่ถ้ามีใครซื้อไปแล้วกลับเอาไปโยนทิ้งทันที นั่นถือเป็นการเหยียบย่ำและดูถูกอาหาร เถ้าแก่ของเราจะไม่ยอมทำมาค้าขายกับคนประเภทนี้เด็ดขาด และขอขึ้นบัญชีดำไปตลอดชีวิตค่ะ ทุกคนลองดูนี่นะคะ!"

สวีเยว่หลิงเดินตรงเข้ามา จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดวิดีโอคลิปหนึ่งให้ทุกคนดูตรงนั้นทันที

"เป็นไปได้ยังไงกัน!"

ขณะที่วิดีโอกำลังเล่น สีหน้าของเฉินเหม่ยหลิงก็ถอดสีจนดำคล้ำลงในพริบตา เธอคาดไม่ถึงเลยว่าตอนที่เธอโยนทิ้งจะถูกคนแอบถ่ายไว้ได้

ภาพในวิดีโอคมชัดมาก เห็นใบหน้าของคนในคลิปได้อย่างชัดเจน จะเป็นใครไปได้อีกล่ะนอกจากเฉินเหม่ยหลิง แม้กระทั่งเสียงสบถด่าของเธอก็ยังถูกอัดเสียงติดเข้ามาด้วย

"หึ กล้าด่าฉันเหรอ ฉันจะทำให้พวกแกอดกินกันให้หมดเลย พรุ่งนี้ฉันจะให้ลูกชายขับรถมาเหมาซื้อไปให้เกลี้ยง!"