บทที่ 60 ขึ้นบัญชีดำ

“พวกแกคอยดูเถอะ!”

เมื่อจนมุมด้วยหลักฐานคาตา เฉินเหม่ยหลิงก็ได้แต่พูดไม่ออก เธอสบถด่าอุบอิบในลำคอสองสามคำก่อนจะเผ่นหนีไปอย่างน่าสมเพช

“สะใจชะมัด! เถ้าแก่คนนี้โคตรเด็ดขาดเลย”

“นั่นสิ เดี๋ยวนี้เปิดร้านอาหารต่อหน้าลูกค้าแทบจะยอมเป็นหลานรับใช้ ฉันเพิ่งเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรก และที่สำคัญคือทุกคนต่างสนับสนุนเถ้าแก่ร้านกันหมด แสดงให้เห็นเลยว่าชื่อเสียงร้านนี้ดีขนาดไหน!”

“เรื่องนี้ยังต้องสงสัยอีกเหรอ ดูแถวข้างนอกนั่นก็รู้แล้ว เช้าตรู่คนต่อคิวกันหลายร้อยเพื่อรอซื้ออาหารเช้าเนี่ยนะ!”

การกระทำของเฉินเหม่ยหลิงไม่เพียงแต่ทำให้ลูกค้าในแถวก่นด่า แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นก็ยังทนดูไม่ได้

“ดูท่าการเลือกมาที่นี่คงไม่ผิดหวังจริงๆ!”

“นี่… นายก็มาสมัครงานเหมือนกันเหรอ?”

“ใช่สิ นายก็ด้วยเหรอ?”

“อื้ม!”

…

ชายหนุ่มสองคนเหมือนได้เจอพวกพ้อง คุยกันไม่กี่ประโยคก็สนิทกันราวกับพี่น้องที่พลัดพราก

“ไม่รู้เลยว่าจะเริ่มกี่โมง นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้า แดดข้างนอกก็ร้อนเปรี้ยงซะขนาดนี้แล้ว!”

“ในประกาศรับสมัครบอกแค่วันนี้ สงสัยพวกเราคงมาเช้าไปหน่อย!”

เวลาเก้าโมงเช้า

ข้อความรับสมัครงานที่ฉินเซียวโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตเมื่อคืนวานซืน ได้นัดสัมภาษณ์รวมกันในวันนี้ เขาไม่มีเวลามากพอที่จะกระจายการสัมภาษณ์หลายวัน พ้นวันนี้ไปก็คือจบ

ในเวลานี้ มีผู้มาสมัครงานยืนรออยู่นอกร้านแล้วสิบกว่าคน ตอนแรกจำนวนคนเยอะกว่านี้เท่าตัว แต่พอเห็นร้านขายดีขนาดนี้ บางคนคิดทบทวนครู่หนึ่งก็หันหลังกลับไปทันที

ส่วนคนที่เลือกจะอยู่ต่อมีความคิดตรงกันข้าม ในมุมมองของพวกเขา ร้านขายดีขนาดนี้ ค่าจ้างย่อมไม่น้อยแน่ อีกอย่าง ตัวเองมาที่นี่เพื่อเรียนทำอาหาร ไม่ใช่มาอู้งาน!

“เดี๋ยวฉันลองถามดู!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินแยกออกมา หยิบมือถือขึ้นมากดโทรออก

ตื๊ด… ตื๊ด…

เสียงสัญญาณดังอยู่นานนับสิบวินาที ในที่สุดสายก็ต่อติด ชายหนุ่มรีบถามอย่างร้อนใจทันที

“พี่ใหญ่! เถ้าแก่ของพี่ลืมไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย? ข้างนอกมีคนมาสมัครงานกันสิบกว่าคนแล้วนะ!”

“มาเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ อาจารย์ยังยุ่งอยู่เลย เดี๋ยวอีกสักพักฉันค่อยบอกเขาให้!”

เสียงของเจิ้งหมิงหล่างดังมาจากปลายสาย พอพูดจบเขาก็กดวาง แล้วหันไปมองทางครัว

…

“เป็นไงบ้าง?”

พอเห็นเจิ้งหมิงเหาเดินกลับมา ชายหนุ่มที่เพิ่งคุยถูกคอกันเมื่อครู่ก็รีบถามขึ้น

“รออีกสักครู่!”

“จริงเหรอ? นายไม่ได้หลอกฉันแน่นะ บ้าเอ๊ย นี่เพิ่งจะกี่โมง แดดเผาจนเกรียมแล้ว!”

ชายหนุ่มปาดเหงื่อบนหน้าผาก สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ

“น่าจะใช่แหละ!”

เจิ้งหมิงเหาก็ไม่กล้ารับประกัน พอเห็นอีกฝ่ายถามซ้ำ เขาก็มองเข้าไปในร้าน

“รีบสัมภาษณ์ให้จบๆ ไปดีกว่า ถ้าได้งานจะได้รีบไปหาห้องเช่า ถ้าไม่ได้ก็จะได้เก็บของกลับบ้านซะที!”

“จริงสิ พี่เหา นายมีคนรู้จักข้างในเหรอ?”

กุ้ยเกาหยางเพิ่งจะเอะใจ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะโทรศัพท์ถามจนรู้เรื่องได้ยังไง

“หึๆ พี่ชายฉันน่ะทำงานอยู่ข้างใน!”

เรื่องแบบนี้ปิดกันไม่มิดอยู่แล้ว รีบบอกไปยังมีประโยชน์กว่า มุมปากของเจิ้งหมิงเหายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างภูมิใจ

"เยี่ยมไปเลยว่ะพี่เหา! มีคนรู้จักอยู่ข้างในแบบนี้ นายผ่านฉลุยแน่นอน ทำไมไม่รีบบอกกันวะ ปล่อยให้ฉันนั่งกังวลแทบแย่ว่าจะผ่านสัมภาษณ์ไหม!"

"เรื่องนี้ฉัน…"

เจิ้งหมิงเหาได้แต่ยิ้มเจื่อน นึกสภาพตัวเองแล้วก็พูดไม่ออก อยากจะอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง แต่จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มในชุดเชฟสีขาวก็เดินออกมาจากในร้าน

"คนที่มาสัมภาษณ์ มาตั้งแถวตรงนี้ครับ!"

"เถ้าแก่ เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ!"

ตึกๆ!

ฉินเซียวเพิ่งพูดจบ สวีเยว่หลิงก็รีบก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาหา

"โอเค ฝากจัดการที ทีละสองคนนะ เร่งมือให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง!" ฉินเซียวเห็นผู้สมัครเริ่มตั้งแถวกันเรียบร้อยก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"พวกคุณสองคนเชิญด้านในค่ะ ส่วนคนอื่นยืนรอตรงนี้ก่อนนะคะ อย่าขวางทางลูกค้า!" หลังจากฉินเซียวเดินกลับเข้าไป สวีเยว่หลิงก็เริ่มจัดคิวทันที

เวลาเหลือไม่มาก ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงมื้อเช้า อีกแค่ชั่วโมงเดียวร้านฝั่งนั้นก็ต้องเริ่มยุ่งอีกแล้ว!

"ใครคือเจิ้งหมิงเหาคะ?"

ผู้สมัครสองคนยังไม่ทันก้าวพ้นประตูร้าน สวีเยว่หลิงก็เอ่ยถามขึ้นมา

"ผู้จัดการสวี ผมคือเจิ้งหมิงเหาครับ!"

"คุณน่ะเหรอ?"

"ครับ!"

เจิ้งหมิงเหารีบพยักหน้ารับ

"โอเค เข้าไปสิ… อีกคนนึง เข้ามาด้วยค่ะ"

สวีเยว่หลิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้จักเธอ เธอหันไปพยักหน้าให้คนข้างๆ แถว

"สุดยอดไปเลยพี่เหา ขนาดผู้จัดการยังรู้จัก ดูท่าพี่ชายของนายจะเส้นใหญ่ไม่เบาเลยนะเนี่ย!"

สองคนที่ได้เข้าไปก่อนคือกุ้ยเกาหยางกับเจิ้งหมิงเหา พอเห็นว่าเพื่อนรู้จักกับผู้จัดการสวี แววตาของกุ้ยเกาหยางก็ฉายแววอิจฉาออกมาเล็กน้อย

"พวกคุณสองคนมานี่ ทำอาหารคนละหนึ่งจานให้เสร็จภายในห้านาที!"

เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามา ฉินเซียวก็หลีกทางให้ วัตถุดิบถูกจัดเตรียมวางไว้ข้างๆ เรียบร้อยแล้ว เขาตั้งใจจะให้ผู้สมัครได้โชว์ฝีมืออย่างอิสระ

"พี่ใหญ่!"

พอได้ยินว่าจะต้องลงมือทำอาหาร สีหน้าของเจิ้งหมิงเหาก็เปลี่ยนไปทันที รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากเจิ้งหมิงหล่างที่ยืนอยู่ข้างๆ

'หรือว่าพี่ใหญ่จะไม่ได้บอกอะไรไว้ล่วงหน้า… แต่ก็ไม่น่าใช่สิ ก็ผู้จัดการสวียังรู้จักเราเลยนี่นา!'

"เธอคือเจิ้งหมิงเหาใช่ไหม?"

ขณะที่เจิ้งหมิงเหากำลังทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี สายตาของฉินเซียวก็หันมาทางเขาอีกครั้ง

"ใช่ครับ เถ้าแก่!"

"โอเค เธอยืนดูอยู่ข้างๆ แล้วกัน… พวกนายสองคนเข้ามา!" ฉินเซียวเห็นผู้สมัครอีกสองคนที่ตามเข้ามา จึงกวักมือเรียก

"อาจารย์ ฝากด้วยนะครับ!"

จนถึงตอนนี้ เจิ้งหมิงหล่างถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม

"พี่ใหญ่!"

"ยังยืนเหม่ออะไรอยู่ ไม่ได้ยินที่อาจารย์บอกหรือไง!"

เมื่อเห็นน้องชายยังยืนนิ่งอยู่ เจิ้งหมิงหล่างก็เดินเข้าไปสะกิดเบาๆ

"อ๊ะ พี่ใหญ่ ผมเข้าใจแล้วครับ!"

เจิ้งหมิงเหารีบเดินไปยืนดูข้างๆ ด้วยความประหม่า ตอนนี้สองคนที่เพิ่งเข้ามาต่างกวาดสายตามองวัตถุดิบ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบสิ่งที่ตัวเองต้องการขึ้นมา

"เริ่มแล้ว สู้ๆ นะ!"

เจิ้งหมิงเหามองกุ้ยเกาหยางด้วยใจจดจ่อ อยากให้อีกฝ่ายผ่านการสัมภาษณ์ไปด้วยกัน

‘ที่แท้การผัดอาหารก็มีเคล็ดลับเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!’

นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้งหมิงเหาตั้งใจดูคนอื่นทำอาหารอย่างจริงจัง เมื่อก่อนตอนที่พี่ชายเป็นพ่อครัว เขาเคยรู้สึกว่าอาชีพนี้ไม่มีอนาคต ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายตัวเองก็ต้องวนกลับมาทำอาชีพเดียวกันจนได้

‘ทำแบบนี้สินะ… แบบนี้!’

เมื่อสองคนข้างในเริ่มลงมือผัด เจิ้งหมิงเหาที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ขยับไม้ขยับมือตามไปด้วย ฉินเซียวเห็นแล้วก็แอบพยักหน้าเงียบๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร แล้วหันกลับไปจดจ่อกับการทำงานของทั้งสองคนในครัวต่อ

“เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว!”

ฉินเซียวชำเลืองมองนาฬิกาแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย การทำร้านอาหารไม่ได้มีแค่เรื่องรสชาติเท่านั้น แต่ความเร็วก็สำคัญไม่แพ้กัน ไม่อย่างนั้นพอลูกค้าเยอะแล้วต้องปล่อยให้รอนาน คราวหน้าคงไม่มีใครอยากกลับมาใช้บริการอีกแน่

“เถ้าแก่ เชิญชิมครับ!”

กุ้ยเกาหยางยกกระทะขึ้นตักอาหารใส่จานได้ทันเวลาพอดีเป๊ะ เขาถือจานเดินเข้ามาหาฉินเซียวอย่างนอบน้อม ส่วนผู้สมัครอีกคนไม่รู้ว่าอยากโชว์ฝีมือมากไปหรือเตรียมวัตถุดิบไม่ดี พอหมดเวลาแล้วอาหารยังผัดไม่เสร็จ พลอยได้ยินว่าหมดเวลาจึงปิดไฟ วางกระทะไว้ข้างๆ แล้วเดินคอตกออกไป

“งั่มๆ”

ฉินเซียวคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไมก่อนจะกลืนลงคอ

“ออกไปรอข้างนอกก่อนนะ อีกชั่วโมงหนึ่งค่อยกลับเข้ามาฟังผล”

“ได้ครับเถ้าแก่!”

ก่อนจะเดินออกไป กุ้ยเกาหยางพยักหน้าให้เจิ้งหมิงเหาครั้งหนึ่ง

“พี่ใหญ่ ทำไมเถ้าแก่ถึงไม่ติอะไรเลยล่ะครับ?”

“ไอ้สาม อาจารย์ยอมให้แกอยู่ต่อแล้วนะ ต่อไปต้องเรียกว่า ‘อาจารย์’ เข้าใจไหม? แล้วก็อีกเรื่อง… เรื่องสัมภาษณ์คนอื่นน่ะ แกอย่าไปยุ่มย่าม การที่แกได้ผ่านน่ะ พี่ใหญ่คนนี้ต้องบากหน้าไปขอร้องอาจารย์เชียวนะ!” คนที่เข้ามาสัมภาษณ์เมื่อครู่ ดูเหมือนจะมีคนหนึ่งที่รู้จักกับน้องชายของเขาอยู่ด้วย

“เข้าใจแล้วครับพี่ใหญ่!”