บทที่ 61 อัตราคัดออกหนึ่งในสาม

“ร้านเถ้าแก่ฉินจะขยายสาขาอีกแล้วเหรอเนี่ย!”

“ก็ใช่น่ะสิ คราวก่อนรับสมัครพนักงาน ร้านข้างๆ ก็เปิดขึ้นมา ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันแน่ แค่ไม่รู้ว่าจะเปิดตรงไหนแค่นั้นเอง”

“ฮ่าๆ นึกไม่ถึงเลยว่ามากินมื้อเช้า จะได้เห็นการสัมภาษณ์พ่อครัวด้วย เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!”

“เฮ้อ ฝีมือทำอาหารของคนพวกนี้ เทียบกับเถ้าแก่ฉินไม่ติดฝุ่นเลยแฮะ ต่อไปไม่รู้จะได้กินฝีมือเถ้าแก่ฉินอีกหรือเปล่า”

“คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง!”

“พูดยากนะ ก็เถ้าแก่ฉินมีคนเดียว พอร้านขยายสาขา แกต้องดูแลไม่ทั่วถึงแน่ๆ”

“ที่แท้ก็กังวลเรื่องนี้กันเอง วันหลังเถ้าแก่ฉินไปคุมร้านไหน พวกเราก็ตามไปกินร้านนั้นก็หมดเรื่อง มีปัญหาอะไรล่ะ?”

…

ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าสองโต๊ะในร้าน หรือคนที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านนอก พอเห็นการสัมภาษณ์งานเข้า ต่างก็พากันคุยจ้อ คุยไปคุยมาก็วกกลับมาที่ตัวฉินเซียวจนได้

ระหว่างนี้ฉินเซียวแทบไม่ปริปากพูด ที่พูดบ่อยสุดคือให้ออกไปรอข้างนอก

ส่วนคนที่ทำแบบทดสอบไม่ผ่าน ก็ไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก รีบเดินคอตกออกไปด้วยสีหน้าผิดหวังโดยไม่รอฟังผลเสียด้วยซ้ำ คนกลุ่มนี้มีประมาณห้าหกคน

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ท่ามกลางการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อของทุกคน ฉินเซียวก็ค่อยๆ เดินออกมาจากข้างใน ทันทีที่เขาเดินออกมา ผู้สมัครที่ยืนรอผลอยู่ข้างนอกก็พากันกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มหายใจกระชั้นถี่ขึ้นมาด้วยความลุ้นระทึก

ในหนึ่งชั่วโมงที่ยืนรอ ได้ยินจากปากลูกค้ารอบข้างและได้คุยกับพวกเขา ถึงทำให้รู้แจ้งเห็นจริงว่า ร้านอาหารที่ตนมาสมัครแห่งนี้ ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ตาเห็นเลยสักนิด

เปิดร้านมายังไม่ถึงครึ่งเดือน ก็มีลูกค้าประจำเหนียวแน่นขนาดนี้แล้ว

“ขอยอมแลกความโสดสิบปีของเพื่อนรัก ขอให้ฉันได้อยู่ที่นี่ด้วยเถอะ!”

“พระพุทธคุณช่วยคุ้มครอง ขอให้ลูกช้างได้ทำงานที่นี่ด้วยเถอะ!”

“บรรพบุรุษช่วยด้วย ปีหน้าจะเผาสาวสวยลงไปให้หลายๆ คนเลย!”

…

ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่ฉินเซียว พลางพึมพำกับตัวเองไม่หยุด

“เงียบหน่อยค่ะ!”

สวีเยว่หลิงยกมือขึ้น ผู้สมัครจึงรีบหุบปากฉับ ต่างพากันมองไปยังฉินเซียวตาไม่กะพริบ

“ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ทุกคนรอนาน!”

ฉินเซียวพูดจบก็หยุดเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ลมหายใจของทุกคนเต้นรัวขึ้นลงตามจังหวะคำพูดของเขา

“ผู้จัดการเหลียง ต่อจากนี้รบกวนคุณจัดการต่อด้วยนะครับ!”

หลังจากที่เหลียงจื่อหลานตกลงอยู่ต่อ ตำแหน่งของเธอก็ยังคงเป็นผู้จัดการ เพียงแต่งานที่เธอรับผิดชอบคือสายบริหารจัดการ อย่างเช่นการสรรหาพนักงานและการเซ็นสัญญาจ้าง ล้วนตกเป็นหน้าที่ของเธอ

“เถ้าแก่ วางใจได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง”

มองตามแผ่นหลังของฉินเซียวที่เดินกลับไปแล้ว เหลียงจื่อหลานก็พยักหน้ารับ

“กุ้ยเกาหยาง!”

“เปาหวาฉือ!”

“ปาเกาเฟิน!”

…

เหลียงจื่อหลานไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงกระดาษใบหนึ่งออกมาแล้วเริ่มขานชื่อตามลำดับ

เมื่อชื่อแต่ละชื่อถูกขานออกมาจากปากเธอ เหล่าผู้สมัครที่รอฟังข่าวดีก็มีสีหน้าท่าทางต่างกันไป ทว่าทุกคนมีจุดร่วมเดียวกันคือ ฉายแววตื่นเต้นดีใจอย่างปิดไม่มิด

“เย้!”

กุ้ยเกาหยางกำหมัดแน่น ชกลมไปทีหนึ่งเต็มแรง!

หนึ่งนาทีผ่านไป

เหลียงจื่อหลานเก็บกระดาษเข้าที่ แล้วกวาดสายตามองผู้สมัครที่ยังมีสีหน้าคาดหวังเหล่านั้น บรรยากาศแบบนี้เธอเองก็ไม่ได้เจอบ่อยนัก

“คนที่ถูกเรียกชื่อ ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะที่คุณผ่านการสัมภาษณ์ ส่วนคนที่ไม่ถูกเรียก ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้เสียเวลา!”

พูดจบ เหลียงจื่อหลานก็หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังร้านข้างๆ

ตึกๆ!

เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะ

“ตามมาค่ะ!”

ขณะที่ทุกคนยังคงยืนอึ้งทำตัวไม่ถูก เสียงของเหลียงจื่อหลานก็ราวกับเสียงสวรรค์ พวกเขาจึงรีบก้าวเท้าตามไป ส่วนคนที่ตกรอบก็ได้แต่เดินคอตกจากไปอย่างเงียบเหงา

“หอมจังเลยแฮะ!”

พอเข้ามาในร้าน ทุกคนได้กลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยอยู่ในอากาศ ต่างก็อดกลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้

เมื่อเช้าเพื่อมารับการสัมภาษณ์ พวกเขาแค่กินอะไรรองท้องมานิดหน่อย พอได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายแบบนี้ ท้องไส้ก็เริ่มส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาทันควัน

“เดินตามมาค่ะ อย่ารบกวนลูกค้าทานอาหาร!”

จากผู้สมัครเกือบสามสิบคน ในที่สุดก็เหลือเพียงสิบคนเท่านั้น ซึ่งเจิ้งหมิงเหาก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

ตอนนี้มีสองคนเดินรั้งท้ายแถว พลางพึมพำอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ พอได้ยินเสียงเหลียงจื่อหลานเอ่ยเตือน ก็รีบหุบปากทันที

เธอพาคนทั้งสิบขึ้นมาถึงชั้นสอง เหลียงจื่อหลานไม่ได้หยุดเดิน แต่ยังคงพาเดินขึ้นไปต่อ

พอถึงชั้นสาม ทุกคนก็เห็นบ้านหลังหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายตู้คอนเทนเนอร์ตั้งอยู่บนดาดฟ้า

ไม่ใช่สิ มันคือตู้คอนเทนเนอร์จริงๆ นั่นแหละ นี่เป็นไอเดียหลังจากเหลียงจื่อหลานเข้ามาทำงาน แล้วไปรายงานกับชวีเจิ้งผิง จึงได้ตู้คอนเทนเนอร์แบบถอดประกอบได้มาหลังหนึ่ง ขนขึ้นมาติดตั้งใหม่บนดาดฟ้านี่เอง

หึ่งๆ!

บนดาดฟ้ามีเสียงคอมเพรสเซอร์แอร์ทำงานดังแว่วมาเป็นระยะ

ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้ว แสงแดดแผดเผาลงมาบนผิวที่โผล่พ้นเสื้อผ้าจนรู้สึกแสบผิว

ตู้คอนเทนเนอร์ที่ตั้งอยู่บนดาดฟ้าแบบนี้ ถ้าไม่มีแอร์ละก็ เข้าไปอยู่คงไม่ต่างจากเตาอบดีๆ นี่เอง

เมื่อเปิดประตูห้องออก ไอเย็นสดชื่นก็พัดปะทะใบหน้า คนที่เดินอยู่ข้างหน้าอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ

“เข้ามากันทุกคนเลยค่ะ เซ็นสัญญากันทีละคน หลังจากเซ็นแล้วให้กลับไปจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย มีเวลาให้แค่สองวันนะคะ!”

บนโต๊ะมีสัญญาจ้างวางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ตู้คอนเทนเนอร์หลังนี้คือห้องทำงานของเธอกับสวีเยว่หลิง โชคดีที่เหลียงจื่อหลานเข้ามา ไม่อย่างนั้นคงไม่มีแม้แต่ที่พักผ่อนด้วยซ้ำ

“พี่เหา ตอนนี้พี่พักอยู่ที่ไหนเหรอ?”

จังหวะนี้ กุ้ยเกาหยางไม่รีบร้อนเซ็นสัญญา เขายืนอยู่ด้านหลังแล้วเอื้อมมือไปตบไหล่เจิ้งหมิงเหาพลางเอ่ยถาม

“พักที่ไหนน่ะเหรอ ตอนนี้อยู่กับพี่ชายฉันน่ะ อ้อ พี่ฉันแชร์ห้องอยู่กับคนอื่นอีกทีนะ”

“แชร์ห้องเหรอ ถ้างั้นก็อยู่กันสามคนเลยสิ เอาอย่างนี้ไหม มาแชร์ห้องกับฉันดีกว่า?”

ได้ยินคำพูดของเจิ้งหมิงเหา ดวงตาของกุ้ยเกาหยางก็เป็นประกายขึ้นมา เดิมทีเขาคิดจะเช่าห้องเดี่ยวอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว

“กับนายน่ะเหรอ?”

เจิ้งหมิงเหาไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่หยุดคิดไปครู่หนึ่ง พอคิดถึงเรื่องที่ต้องเบียดอยู่ในห้องเดียวกับพี่ชาย นอกจากตัวเองจะไม่สะดวกแล้ว ยังสร้างความลำบากให้พี่ชายอีกด้วย คิดตกดังนั้น เขาจึงพยักหน้าตอบว่า “เอาสิ เซ็นสัญญาเสร็จแล้วพวกเราค่อยไปหาเจ้าของตึกกัน ตึกนั้นเหมือนจะยังมีห้องว่างให้เช่าอยู่นะ แค่ไม่รู้ว่าจะมีห้องที่เหมาะๆ ไหม?”

เขานึกขึ้นได้ว่าตอนเดินออกมาเมื่อเช้า เหมือนจะเห็นกระดาษสีแดงแผ่นหนึ่งแปะอยู่ตรงประตูใหญ่ชั้นหนึ่ง ถ้าเดาไม่ผิด ข้างบนนั้นน่าจะเป็นประกาศให้เช่าห้อง

“ทุกคนตรวจดูเนื้อหาในสัญญาให้ละเอียดก่อนนะคะ ถ้าไม่พอใจ ตอนนี้ยังเปลี่ยนใจทัน แต่ถ้าเซ็นชื่อลงไปแล้วจะมาเปลี่ยนใจทีหลัง นั่นถือว่าผิดสัญญานะคะ!” งานเดิมของเหลียงจื่อหลานคือฝ่ายบริหารของบริษัทใหญ่ เรื่องพวกนี้จึงเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่มีปัญหาครับ!”

มีบางคนหยิบสัญญาขึ้นมา กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ไม่รู้เหมือนกันว่าได้อ่านรายละเอียดข้างในชัดเจนดีแล้วหรือยัง แล้วก็ตวัดปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาทั้งสองฉับไว

ส่วนคนที่เหลือต่างก้มหน้าก้มตาอ่านเนื้อหาอย่างจริงจัง สายตาหยุดค้างตรงช่องสวัสดิการและค่าตอบแทนนานที่สุด

“เอาละ สัญญาฉบับนี้เก็บไว้กับตัวนะคะ จำไว้ว่าต้องมารายงานตัวภายในสองวัน!” หลังจากคนสุดท้ายเซ็นสัญญาเสร็จ เหลียงจื่อหลานก็กวาดสายตามองทุกคนอย่างเรียบเฉย สายตาหยุดอยู่ที่เจิ้งหมิงเหานานเป็นพิเศษหนึ่งวินาที เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเถ้าแก่ถึงยอมรับมือใหม่ไร้ประสบการณ์แบบนี้เข้ามา

“ฮะๆ… ผู้จัดการเหลียง เดี๋ยวผมช่วยปิดประตูให้นะครับ!”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันยังมีงานต้องทำต่อ จะไม่ลงไปข้างล่างแล้ว พวกคุณกลับกันเองได้เลย จำไว้นะคะว่าอย่าส่งเสียงดังรบกวนลูกค้า!” เหลียงจื่อหลานขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางปรายตามองเจิ้งหมิงเหาแวบหนึ่ง

“ได้ครับ!”

ภายใต้สายตาของเหลียงจื่อหลาน เจิ้งหมิงเหาไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย เขายิ้มรับบางๆ แล้วหมุนตัวเดินตามหลังคนอื่นๆ ลงบันไดไป