บทที่ 62 ถ่ายทอดวิชาทำอาหารด้วยตนเอง

“เถ้าแก่คะ รับคนคราวนี้จะไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอ!”

“ไม่เยอะไปสักนิด!”

ในที่สุดสวีเยว่หลิงก็สะกดความสงสัยไม่ไหว อาศัยช่วงเวลากินข้าวเดินเข้าไปถาม

“คนตั้งเยอะขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าจ้างมารับเงินเดือนเฉยๆ หรอกนะคะ!”

เธอกวาดตามองไปรอบๆ ในครัวก็มีพื้นที่แค่นี้ ตอนนี้มีเถ้าแก่บวกกับลูกศิษย์อีกสองคน พื้นที่ก็พอดีเป๊ะแล้ว

จู่ๆ มีเพิ่มมาอีกตั้งสิบคน อย่าว่าแต่เตาไฟเลย แม้แต่ที่ให้ยืนยังแทบไม่มี เธอถึงขั้นสงสัยว่าเถ้าแก่จะให้คนพวกนี้มาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟหรือเปล่า

“คิดอะไรอยู่ เถ้าแก่ของเธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกน่า กินข้าวเสร็จแล้วพวกเธอสองคนก็ผลัดกันพักผ่อนซะ เรื่องที่เธอพูดน่ะ ฉันให้เหลียงจื่อหลานจัดการไว้ล่วงหน้าแล้ว!” หลังจากได้รับเงินยี่สิบล้านจากชวีเจิ้งผิง ฉินเซียวก็รีบสั่งให้เหลียงจื่อหลานติดต่อไปยังเจ้าของตึกสามชั้นหลังนั้นทันที ตอนนี้เขาเซ็นสัญญาเช่าเหมาทั้งตึกเป็นเวลาห้าปีเรียบร้อยแล้ว

พอเซ็นสัญญาเสร็จ เขาก็รีบติดต่อลวี่หย่าตานที่เคยร่วมงานกันมาก่อน ให้เร่งรีโนเวตตลอด 24 ชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก โดยเน้นทำห้องครัวที่ชั้นหนึ่งเป็นอันดับแรก

อย่างช้าที่สุดไม่เกินสองวัน ห้องครัวก็พร้อมใช้งาน ส่วนสองชั้นข้างบนนั้นจะช้ากว่าสักสองวัน เพียงแค่ตกแต่งเพิ่มเติมจากของเดิมอีกนิดหน่อยก็เปิดใช้งานได้เช่นกัน

“ทำเป็นมีความลับตลอด!”

สวีเยว่หลิงรู้สึกพะว้าพะวงอยู่บ้าง แม้งานจะเบาแรงลงไปเยอะ แต่เรื่องบางเรื่องเธอก็ยังไม่รู้อยู่ดี

“ไม่ได้การ ฉันเองก็ต้องพยายามเหมือนกัน!”

สวีเยว่หลิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ตัวเองจะต้องมารู้สึกกดดันในร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้

หลังจากที่ชวีเจิ้งผิงเข้ามาเป็นหุ้นส่วน ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป หากเธออยากจะก้าวหน้าต่อไป ก็ต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่และหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับธุรกิจร้านอาหาร

“ฉันแค่อยากเป็นสายกินตัวน้อยๆ อยู่อย่างสงบแท้ๆ ทำไมถึงไม่ได้นะ!” เธอไม่ได้มีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่อะไร ไม่อย่างนั้นคงไม่ลาออกจากงานก่อนหน้านี้หรอก ไม่นึกเลยว่าวนไปวนมา สุดท้ายก็ต้องกลับมาจุดเริ่มต้นเดิมอีกจนได้

“เถ้าแก่คะ ฉันไปตามเจ้าตัวเล็กสองคนมากินข้าวนะคะ!”

“อื้อ!”

ของเล่นที่ฉินเซียวสั่งซื้อออนไลน์มาพวกนั้น คงช่วยให้ลูกสาวทั้งสองคนยอมอยู่เล่นบนชั้นสองอย่างว่าง่ายได้สักพัก รอจนเล่นเบื่อแล้วนั่นแหละ ถึงจะลงมากวนพวกเขาข้างล่าง!

“เอาล่ะ ช่วงนี้ที่ร้านจะยุ่งหน่อย เธอช่วยเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกนิดนะ!”

“เถ้าแก่คะ เหนื่อยหน่อยไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่เรื่องค่าตอบแทนนี่สิ…”

“ไปให้พ้นเลย!”

เมื่อกี้ยังทำหน้าจริงจังอยู่เลย พอผ่านไปแป๊บเดียวก็เปลี่ยนเป็นทำหน้าทะเล้นใส่ ฉินเซียวเลยเอ็ดใส่ไปทีหนึ่ง

“ไม่ขึ้นให้ก็ไม่ขึ้นสิ ดุใส่กันทำไมเล่า!”

เมื่อเห็นท่าทีที่แทบจะงอนอ้อนของสวีเยว่หลิง ฉินเซียวก็เลือกที่จะเมินแล้วเดินเข้าไปในครัว

‘อีกห้าวัน ที่นี่ก็ยกให้เจิ้งหมิงหล่างกับสิงจื้อหย่วนดูแลได้แล้ว ต่อไปจะเน้นติ่มซำเป็นหลัก จะมีแค่ซาลาเปากับโจ๊กหมูไม่ได้ เมนูมันน้อยเกินไป!’

ชาวหยางเฉิงนิยมกินติ่มซำมื้อเช้ามาก ในย่านชุมชนรัศมีไม่กี่กิโลเมตรยังไงก็ต้องเจอสักร้านแน่นอน

‘แต่ก็ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะเรียนรู้ไปได้สักกี่ส่วน!’

ฉินเซียววางแผนไว้เรียบร้อยแล้วว่า ในช่วงห้าวันนี้ หลังจากปิดร้านตอนค่ำ เขาจะเจียดเวลามาคอยชี้แนะทั้งสองคนเป็นพิเศษ

ส่วนคนที่เพิ่งเซ็นสัญญามาสิบคนนั้น ตอนนี้เขายังไม่คิดจะเอามาฝึก รอไว้ผ่านไปอีกสักพักค่อยว่ากัน พอเริ่มมาทำงาน ก็ทิ้งสองคนนี้ไว้ที่นี่ ส่วนคนที่เหลือก็ให้ตามเขาไป

【ภารกิจรองของระบบ: ฝึกฝนลูกศิษย์สำเร็จวิชาหนึ่งคน ได้รับรางวัลหนึ่งแสนหยวน สิทธิ์สุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง! ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0/12】

พอนึกในใจ หน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าก็เลือนหายไป ทันทีที่เซ็นสัญญา ข้อมูลบนหน้าจอก็เปลี่ยนไปทันที!

‘ก็ไม่รู้ว่าเงื่อนไขการสำเร็จวิชาคืออะไรกันแน่?’

ในตอนนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในหัวของฉินเซียว

‘คงไม่ใช่ว่าต้องสามารถคุมงานได้ด้วยตัวเองหรอกนะ?’

พอนึกถึงแผนการของตัวเอง ฉินเซียวก็คิดว่ามีความเป็นไปได้

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกนายสองคนต้องเหนื่อยหน่อยนะ เลิกงานห้าทุ่ม ฉันมีของว่างสองสามอย่างจะถ่ายทอดให้!”

“อะไรนะครับ?”

สิงจื้อหย่วนสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า จึงรีบหันไปมองเจิ้งหมิงหล่างที่อยู่ข้างๆ แล้วพบว่าอีกฝ่ายก็ทำหน้าเหวอเหมือนกัน

“ต่อไปร้านตรงนี้จะให้พวกนายสองคนเป็นคนรับผิดชอบ!”

ทั้งสองคนยังไม่ทันตั้งสติจากเรื่องแรก ก็ต้องมาได้ยินข่าวที่ชวนช็อกยิ่งกว่าเดิม

“อาจารย์ครับ พวกผมจะไหวเหรอครับ?”

ตอนนี้เจิ้งหมิงหล่างเริ่มลนลานขึ้นมาแล้ว ฝีมือตัวเองมีอยู่แค่งูๆ ปลาๆ เขายังพอประเมินตัวเองถูก

จะให้พวกเขาสองคนมาแบกร้านอาหารแห่งนี้ แถมยังต้องรับช่วงต่อมาจากอาจารย์อีก

“วางใจเถอะ ต่อไปที่นี่จะเน้นติ่มซำเป็นหลัก ขอแค่พวกนายตั้งใจเรียน ฉันเชื่อว่าไม่มีปัญหาแน่นอน!”

ฉินเซียวรู้ดีว่าพวกเขากังวลเรื่องอะไร จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ ฝีมือระดับเทพแห่งการครัวของเขาค้ำคออยู่ตรงนี้ จะมีปัญหาได้อย่างไร

“พี่เจิ้ง หยิกผมทีสิ ดูว่าผมฝันไปหรือเปล่า!”

เมื่อเห็นฉินเซียวหันไปง่วนกับงานต่อ สิงจื้อหย่วนก็สะกิดเจิ้งหมิงหล่าง

“ซี๊ด…เจ็บ พี่เจิ้ง พี่ก็หยิกแรงเกินไปแล้ว ฮิๆ…”

พอโดนเจิ้งหมิงหล่างหยิกเต็มแรง เขาก็สูดปากด้วยความเจ็บ ในมุมมองของเขา การที่อาจารย์จะสอนทำกับข้าว อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งปี ไม่นึกเลยว่าเพิ่งผ่านมาแค่ครึ่งเดือน ตัวเองก็จะได้ก้าวสำคัญที่สุดแล้ว

ด้วยฝีมือทำอาหารของอาจารย์ ขอแค่ได้เรียนรู้วิชามาสักจานสองจาน ต่อไปกลับบ้านเกิดไปเปิดร้านเล็กๆ ชีวิตก็คงสุขสบายแล้ว

เมื่อกี้สิงจื้อหย่วนยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แท้ๆ แต่พริบตาต่อมากลับยิ้มดีใจจนเนื้อเต้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ฮ่าๆ…ก็นายหาเรื่องเองนี่หว่า!”

ทั้งสองคนแอบหัวเราะกันเบาๆ เพราะกลัวฉินเซียวจะได้ยิน พลางลอบชำเลืองมองเข้าไปในครัว

“พี่เจิ้ง อาจารย์บอกว่าจะให้พวกเรารับผิดชอบที่นี่ ในใจผมมันหวิวๆ ยังไงชอบกล ถ้าเกิดทำให้คนแถวนี้ไม่พอใจขึ้นมา จะไม่กลายเป็นการทำลายป้ายชื่อร้านของอาจารย์เหรอครับ!”

หลังจากอารมณ์เริ่มสงบลง สิงจื้อหย่วนก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีกว่าตัวเองจะรับหน้าที่นี้ไหวไหม

“น่าจะไม่มีปัญหานะ อาจารย์พูดแบบนี้ย่อมมีเหตุผลของท่าน พวกเราแค่ตั้งใจเรียนก็พอแล้ว!”

ตอนนี้เจิ้งหมิงหล่างคิดไปไกลกว่านั้น จากคำพูดของอาจารย์ทำให้เขารู้ว่า อาจารย์กำลังจะเปิดสาขาใหม่อีกแล้ว

นี่เพิ่งผ่านมานานแค่ไหนกัน ไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ แต่กลับเปิดสาขาใหม่ต่อเนื่องกันถึงสองแห่ง หากเป็นไปตามนี้ต่อไป ร้านอาหารตระกูลฉินคงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปีก็คงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหยางเฉิง ส่วนทั่วทั้งมณฑลเย่ว์ ก็น่าจะไม่เกินหนึ่งปี

พอคิดถึงตรงนี้ เจิ้งหมิงหล่างก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นพั่บๆ

“พี่เจิ้ง พี่เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นตัวเจิ้งหมิงหล่างสั่นเทิ้ม สิงจื้อหย่วนจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้จะมาป่วยไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาคนเดียวคงทำงานที่อาจารย์มอบหมายให้ไม่รอดแน่

“ฟู่…ฉันไม่เป็นไร!”

พอรู้ตัวว่าเสียอาการ เจิ้งหมิงหล่างก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงตัวเองให้กลับมานิ่งอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรแน่นะพี่?”

คราวนี้คือจุดเปลี่ยนชีวิตเชียวนะ สิงจื้อหย่วนจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร หากพวกเขาสองคนทำภารกิจนี้สำเร็จ ต่อไปอย่าว่าแต่รายได้ปีละล้านเลย ปีละหลายแสนต้องมีแน่ๆ!

“ไม่เป็นไร!”

เจิ้งหมิงหล่างหยิบก้อนแป้งขึ้นมาหนึ่งก้อน ในหัวพยายามนึกถึงคำพูดที่อาจารย์เคยสอนไว้ แล้วเริ่มลงมือนวดตามขั้นตอนของอาจารย์ทีละขั้น

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!”

เมื่อเห็นเจิ้งหมิงหล่างไม่พูดอะไรต่อและรีบเข้าสู่โหมดตั้งใจทำงาน สิงจื้อหย่วนก็ไม่กวนอีก เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาในช่วงเวลานี้

“ใช้ได้นี่ หัวไวดีเหมือนกัน!”

ในตอนนั้นเอง ฉินเซียวหันกลับมากวาดตามองทั้งสองคน สายตาหยุดลงที่เจิ้งหมิงหล่างเป็นคนสุดท้าย ก่อนจะพยักหน้าให้อย่างพึงพอใจ!