บทที่ 63 ข่าวดีของเหล่านักกิน

ตอนค่ำ

ชั้นสอง

"ป๊ะป๋า ไม่นอนกับเอ้อร์เป่าเหรอคะ?"

ตอนนี้เอ้อร์เป่าเกาะหนึบอยู่บนตัวฉินเซียวทั้งตัว

"เด็กดี ป๊ะป๋ายังต้องทำงาน พวกหนูสองคนต้องเชื่อฟังนะ รู้ไหม?"

เขายื่นมือไปลูบผมนุ่มสลวยของเอ้อร์เป่า อุ้มเธอไปวางบนเตียง แล้วบีบจมูกต้าเป่าเบาๆ

"ก็ได้ค่ะ!"

เอ้อร์เป่ายอมลงจากตัวเขาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ปากเล็กๆ ยู่เข้าหากัน รอบดวงตามีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

"ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเป็นเด็กดีที่สุด เดี๋ยวพอป๊ะป๋าผ่านช่วงยุ่งๆ นี้ไป จะพาพวกหนูออกไปเที่ยว ดีไหม?"

"ป๊ะป๋า พูดจริงเหรอคะ ไม่ได้หลอกต้าเป่านะ?"

ต้าเป่าที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงมาตลอด พอได้ยินว่าจะได้ออกไปเที่ยวก็เด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที มองฉินเซียวด้วยแววตาเป็นประกาย

"จริงสิ ป๊ะป๋าไม่หลอกพวกหนูหรอก!"

"ป๊ะป๋าไปทำงานเถอะค่ะ เอ้อร์เป่ากับต้าเป่าจะนอนหลับปุ๋ยเป็นเด็กดี!"

พูดไปอย่างนั้น แต่พอเห็นฉินเซียวเดินลงบันไดไป เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็หน้ามุ่ยอีกรอบ

"เอ้อร์เป่า พวกเราไปช่วยป๊ะป๋าทำงานกันไหม?"

ดวงตากลมโตของต้าเป่ากลอกไปมา สายตามองไปยังหัวบันได

"ต้าเป่า แต่เมื่อกี้ป๊ะป๋าบอกให้พวกเรานอนดีๆ นะ!" เอ้อร์เป่าเองก็อยากลงไปเหมือนกัน จึงได้แต่ยืนกัดเล็บเล่น

"เอ่อ งั้นเราเล่นของเล่นกัน!"

สายตากวาดมองรอบห้อง แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่โต๊ะซึ่งฉินเซียวจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ บนนั้นมีของเล่นที่เขาสั่งซื้อออนไลน์วางอยู่

"คิกๆ… ดีเลย!"

เอ้อร์เป่าไถลตัวลงมาจากเตียง

"เอ้อร์เป่า คนนิสัยไม่ดี อย่าปาใส่เค้านะ!"

ของเล่นถูกเอ้อร์เป่าโยนขึ้นไปบนเตียงทีละชิ้น บางชิ้นก็หล่นใส่ตัวต้าเป่า

…

"อาจารย์!"

ทั้งสองคนที่รออยู่ชั้นล่าง พอเห็นฉินเซียวก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

"ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว คืนนี้ฉันจะสอนเมนูของว่างให้พวกนายคนละอย่าง!"

"ใช้ได้!"

ฉินเซียวกวาดตามองบนโต๊ะ เห็นวัตถุดิบที่เตรียมไว้ครบครันก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"เจิ้งหมิงหล่าง นายมานี่!"

มีเวลาทั้งหมดห้าวัน ฉินเซียวตั้งใจจะสอนของว่างคนละห้าอย่าง ถ้ารวมกับซาลาเปา ก็น่าจะพอเปิดร้านน้ำชาสไตล์กวางตุ้งได้แล้ว

คนหยางเฉิงพิถีพิถันเรื่อง 'อาหารต้องประณีต' ติ่มซำจึงมีทั้งราคาย่อมเยาและหรูหรา เหมาะกับคนทุกฐานะ

คนเฒ่าคนแก่อาจจะสั่งชุดประหยัดยอดนิยมอย่าง 'ชาหนึ่งกา ติ่มซำสองเข่ง' ส่วนคนมีเงินหน่อยก็สั่งหูฉลามมาทานเล่นล้างปากได้ตามสบาย

"นายยืนดูอยู่ข้างๆ ได้ แต่ยังไม่ต้องไปโฟกัสเมนูนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าจะทำเมนูที่ฉันสอนให้คล่องเสียก่อน เข้าใจไหม"

"ครับอาจารย์ จื้อหย่วนเข้าใจแล้วครับ!"

ฉินเซียวไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มตั้งกระทะทันที

ฟู่!

เขาเทน้ำมันลงไปในกระทะ

เมนูแรกที่เขาจะสอนเจิ้งหมิงหล่างก็คือ ผัดก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ สำหรับคนที่มากินติ่มซำ เมนูนี้ถือว่าขาดไม่ได้เลย

การผัดเส้นใหญ่ต้องใส่น้ำมันเยอะหน่อย และต้องรอกระทะร้อนจัดถึงค่อยใส่เส้นลงไป เส้นถึงจะไม่ติดกระทะ เรื่องพื้นฐานพวกนี้ฉินเซียวไม่ได้พูดอธิบาย เพราะใครที่มีประสบการณ์ในครัวสักสองสามปีย่อมรู้อยู่แก่ใจ หากเรื่องแค่นี้ยังไม่รู้ ก็รีบเลิกเป็นพ่อครัวไปแต่เนิ่นๆ เถอะ!

"เมนูยอดฮิตของลูกค้าก็คือ ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ผัดเนื้อ เนื้อวัวต้องหมักไว้ล่วงหน้า พอนำลงกระทะแล้วต้องเกลี่ยเนื้อให้แผ่ออก ทอดด้านหนึ่งให้สุกก่อนแล้วค่อยพลิกกลับไปทอดอีกด้าน"

…

ฉินเซียวผัดไปพลาง อธิบายจุดสำคัญที่ต้องระวังให้เจิ้งหมิงหล่างฟังไปพลาง

ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ผัดนั้นใครๆ ก็ทำเป็น ความต่างมันอยู่ที่อร่อยหรือไม่อร่อย ซึ่งเจิ้งหมิงหล่างก็มั่นใจว่าฝีมือตัวเองใช้ได้ทีเดียว

ทว่าพอได้เห็นอาจารย์ลงมือผัดให้ดูต่อหน้า เขาก็พลอยตาสว่างและซาบซึ้งกับเทคนิคอย่างแท้จริง!

ตามปกติแล้ว ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ผัดเนื้อจานหนึ่งใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็เสร็จ เพื่อให้ทั้งคู่เรียนรู้ได้เร็ว คืนนี้จึงเตรียมวัตถุดิบไว้เยอะมาก

หลังจากสาธิตให้ดูหนึ่งรอบ ฉินเซียวก็ปล่อยให้เจิ้งหมิงหล่างลงมือเอง โดยเขายืนคุมอยู่ข้างๆ คอยช่วยแก้จุดผิดพลาดเป็นระยะ

"เอาล่ะ นายทำต่อไป!"

พอเจิ้งหมิงหล่างผัดไปได้สองสามจาน ฉินเซียวจึงหันมาติวให้สิงจื้อหย่วน

ซี่โครงหมูนึ่ง!

นี่คือเมนูที่เขาจะถ่ายทอดให้สิงจื้อหย่วน

ซี่โครงหมูนึ่งต้องทั้งนุ่มทั้งลื่น เลาะกระดูกออกได้อย่างง่ายดาย เผือกที่รองอยู่ด้านล่างก็นุ่มเนียนละเอียด แทบจะละลายในปาก

"วางซี่โครงหมูที่หมักไว้ลงบนเผือกทอด เผือกจะช่วยดูดซับความหอม ในขณะเดียวกันก็คืนรสชาติความหวานของเนื้อหมูกลับไป ซี่โครงหมูนุ่มฉ่ำ หอมกลิ่นเต้าซี่และกระเทียม ไม่ต้องปรุงรสจัดจ้าน แต่ดึงรสชาติดั้งเดิมของซี่โครงหมูนึ่งออกมาได้อย่างไร้ที่ติ"

ฉินเซียวสาธิตให้ดูด้วยตัวเองเช่นกัน จากนั้นก็ให้สิงจื้อหย่วนลงมือทำ โดยเขายืนประกบคอยชี้แนะอยู่ข้างๆ

ประตูร้านของฉินเซียวไม่ได้ปิด ตอนที่เขากำลังสอนทั้งคู่อยู่นั้น มีคนเดินผ่านหน้าร้านสองสามคน พวกเขาหยุดมองด้วยความสงสัย พลางชะโงกหน้ามองเข้ามาข้างใน

"แปลกจัง ป่านนี้เถ้าแก่ฉินน่าจะปิดร้านไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

"เข้าไปดูข้างในด้วยกันหน่อยไหม?"

เมื่อเห็นทั้งสามคนกำลังง่วนอยู่ข้างใน และหนึ่งในนั้นคือฉินเซียว ชายคนหนึ่งจึงเอ่ยชวนขึ้นมา

"เอาสิ!"

ตึก ตึก ตึก!

พอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ฉินเซียวก็หันกลับไปมอง ทันทีที่เห็นคนหนึ่งกำลังจะอ้าปากทัก เขาก็รีบยกสองนิ้วแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณว่าอย่าเพิ่งส่งเสียงดัง

"เถ้าแก่ฉิน กำลังสอนทำอาหารอยู่เหรอครับ พวกเราไม่รบกวนดีกว่า!" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ฉินเซียวแล้วกระซิบถาม เขาเป็นลูกค้าประจำของร้าน

"ไม่เป็นไรครับ พวกคุณมาได้จังหวะพอดีเลย ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยชิมแล้วติชมหน่อยสิครับ!"

ฉินเซียวกวาดตามองก๋วยเตี๋ยวผัดสิบกว่าจานที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ รวมถึงซี่โครงหมูนึ่งอีกหลายจาน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออก เมื่อกี้ยังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะจัดการกับอาหารพวกนี้ยังไงดี ตอนนี้คิดวิธีออกแล้ว

"เถ้าแก่ฉิน ได้จริงเหรอครับ?"

อึก!

ชายคนหนึ่งรีบปาดมุมปาก กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

"ได้สิครับ ตลอดห้าวันนี้ ถ้าว่างก็แวะมาชิมกันได้นะ!"

นี่คือแผนที่ฉินเซียวเพิ่งนึกได้ อาหารพวกนี้จะได้ไม่ทิ้งให้เสียของ ถือเป็นกำไรให้คนแถวนี้ไป

"สุดยอดเลย!"

ดวงตาของทุกคนเป็นประกาย ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ได้กินของอร่อยพวกนี้ฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท!

"เถ้าแก่ฉิน งั้นพวกเราไม่เกรงใจแล้วนะครับ!"

หนึ่งในนั้นจมูกไวเป็นเลิศ ในบรรดาก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ผัดเนื้อสิบกว่าจาน จานที่เขาคว้าไปดันเป็นจานที่ฉินเซียวผัดเองพอดี

"เฮ้ย ทำไมจานของนายหอมขนาดนั้นวะ?"

"ยังต้องถามอีกเหรอ จานนี้เถ้าแก่ฉินผัดเองกับมือโว้ย!"

พอชายคนนั้นพูดจบ ก็กวาดตามองซี่โครงหมูนึ่งบนโต๊ะอย่างไว แล้วรีบปรี่ไปยกมาอีกจานทันที

"ฮ่าๆ!"

เขาสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด ยิ้มร่าอย่างผู้ชนะ

"พวกนายสองคนแบ่งให้พวกเราบ้างสิ อย่ากินคนเดียวสิวะ!" คนที่เหลือรู้ดีว่าไม่ควรรบกวนพวกฉินเซียว จึงต่างคนต่างหยิบไปคนละจานแล้วเดินออกไปทางหน้าร้าน

"ใครใช้ให้นายมือช้าเองล่ะ!"

สองคนนั้นทำท่าอิดออด ไม่อยากแบ่ง เพราะปกติถ้าจะกินฝีมือของเถ้าแก่ฉิน อย่างน้อยต้องยืนต่อคิวตั้งหลายชั่วโมงเชียวนะ

"พูดงี้ไม่ถูก มีของอร่อยก็ต้องแบ่งปันสิ!"

"ใช่ คราวหน้าถ้าพวกเราหยิบได้ ก็จะแบ่งให้นายเหมือนกัน!"

พอพูดถึงตรงนี้ ทั้งหมดก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะมีคนเอ่ยขึ้นมาว่า "จะไปบอกคนอื่นดีไหมเนี่ย?"

"อย่าเลยมั้ง ถ้าบอกไป คราวหน้าพวกเราจะได้กินอีกเหรอ?"

"ถึงเราไม่บอก เถ้าแก่ฉินก็คงบอกอยู่ดี เมื่อกี้เขายังพูดเองเลยว่าอีกห้าวันข้างหน้ามาได้ตลอด ดูทรงแล้วพรุ่งนี้คนแถวนี้คงรู้กันหมดแน่!"

"บอกไปเถอะ ไม่อย่างนั้นกินของพวกนี้แล้วรู้สึกผิดยังไงไม่รู้!"

"เฮ้ย พวกนายสองคนเหลือไว้ให้พวกเราบ้างสิวะ!"

…