บทที่ 100 มีคนทรยศโผล่มาแล้ว

“ดีมาก ลองหาฟีลอีกนิด ใช่แล้ว หันข้างหน่อย!” กลับเป็นไมค์ที่คอยส่งเสียงเชียร์อยู่ตลอด

พอเห็นไมค์เอ็นดูขนาดนี้ วางรุ่ยก็เริ่มมั่นอกมั่นใจขึ้นมาทันที ในใจคิดว่าคงเป็นเพราะตากล้องคนนี้เก๊กจัดเกินไปแน่ๆ ถึงได้มองเธอขัดหูขัดตาแล้วไม่ยอมปล่อยให้ผ่านง่ายๆ

พอปรับความคิดตัวเองได้ เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะ ตอนถ่ายแบบจึงเริ่มเข้าถึงอารมณ์มากขึ้น พยายามโพสให้ตัวเองดูสวยสะกดที่สุด

วางรุ่ยเปลี่ยนชุดถ่ายไปหลายชุด เธอรู้สึกว่าตัวเองสวยเฉิดฉายทุกชุด พักกองปุ๊บ ไมค์ก็เดินตรงรี่เข้าไปหาเว่ยหย่วนทันที

กล้องเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์เรียบร้อยแล้ว เว่ยหย่วนกำลังนั่งเลื่อนดูรูปที่เพิ่งถ่ายไป

“เป็นไงบ้าง” ไมค์ถามเสียงเบา

“ก็ดี” เว่ยหย่วนยังคงตอบสั้นกระชับตามสไตล์

ไมค์กลอกตาใส่ เขาก็เป็นแบบนี้เสมอ จะง้างปากเอาคำพูดจากเขาสักคำยากเย็นยิ่งกว่าปีนสวรรค์

ไมค์แย่งเมาส์มาจากมือเว่ยหย่วน เปิดเข้าไปที่สารบัญโฟลเดอร์แล้วพิมพ์ค้นหาชื่อ “เซี่ยหาน” แต่กลับไม่พบอะไรเลย

“นายเอารูปเธอไปซ่อนไว้ไหนเนี่ย”

“ก็อยู่ในนั้นแหละ หาเอาสิ” เว่ยหย่วนยืดตัวตรง กอดอกพลางทำหน้าเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก

ไมค์ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ “พี่ชาย จะแกล้งกันให้ตายหรือไง ในนี้มีเป็นร้อยๆ โฟลเดอร์ มีแต่งานอะไรไม่รู้ยุ่งเหยิงไปหมดที่นายถ่ายไว้ ฉันจะไปตรัสรู้ได้ยังไงว่าโฟลเดอร์ไหน”

“นายชอบบอกไม่ใช่เหรอว่าความคิดคนจีนเดายาก ตอนนี้ฉันเปิดโอกาสให้แล้ว เดาใจฉันดูสิ เมื่อวานฉันยังพูดกับนายอยู่เลย”

ดูเหมือนเว่ยหย่วนแค่อยากจะเล่นเกมหยอกเขาเท่านั้น

ไมค์กลอกตาไปมา แววตาวาววับขึ้นทันที มุมปากยกยิ้มกว้าง

“ราชาซอมบี้พันปีก็มีมุมขี้เล่นกับเขาด้วยเหรอเนี่ย เว่ย ฉันบอกแล้วว่านายน่ะมันพวกเงียบขรึมแต่แอบร้าย” เขาพูดพลางวางมือลงบนคีย์บอร์ดแล้วรัวนิ้วพิมพ์ลงไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากพิมพ์คำว่า “เจ้าหญิงเงือก” เขาก็กดปุ่มเอนเทอร์ จากโฟลเดอร์นับร้อยก็เหลือเพียงโฟลเดอร์เดียวในพริบตา

รอยยิ้มบนใบหน้าของไมค์ยิ่งกว้างขึ้น เขารีบคลิกเปิดโฟลเดอร์ แล้วสุ่มกดขยายรูปของเซี่ยหานขึ้นมาดู ภาพใบหน้าอันงดงามประณีตของเซี่ยหานปรากฏหราเต็มหน้าจอทันที

“สายตาของเธอเหมือนพูดได้เลย เห็นแวบแรกแล้วฉันแทบอยากจะกระชากเสื้อผ้าทิ้งซะเดี๋ยวนี้” ไมค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะตกตะลึงกับสายตาของเธอในรูป พอได้สติถึงค่อยอุทานออกมา

“คนต่างชาติอย่างพวกนายนี่ไม่รู้จักคำว่ายางอายจริงๆ พูดจาหน้าไม่อายขนาดนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย”

เว่ยหย่วนหัวเราะหึๆ ทว่าสีหน้ากลับดูพึงพอใจอย่างยิ่ง เพราะการที่ไมค์พูดออกมาแบบนี้ ย่อมเป็นข้อพิสูจน์ว่าภาพนี้ถ่ายออกมาได้สำเร็จงดงาม การที่คนดูจ้องมองนางแบบอย่างไม่ละสายตา หรือกระทั่งทึ่งในพลังดึงดูดของภาพรวมทั้งหมด นั่นแหละคือคำชมเชยและการยอมรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับตากล้อง

“เว่ย นายอย่าใช้สำนวนเยอะนักสิ ฉันฟังไม่รู้เรื่อง แล้วฉันก็ไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย พวกคนจีนชอบมีสำนวนที่ใช้เปรียบเทียบคนที่รบแพ้ไม่ใช่เหรอ ที่แบบถอดเสื้อเกราะทิ้งหมวกอะไรทำนองนั้นน่ะ” ไมค์เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็เดาได้ว่าเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายยกใหญ่

“ไมค์ นายนี่มันลามกจริตจริงๆ”

เว่ยหย่วนกลั้นขำ แม้จะเดาออกว่าสำนวนที่ไมค์พยายามจะสื่อคืออะไร แต่เขาก็ยังคงแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ซ้ำยังเอ่ยคำนี้ออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเป็นทางการ

“เฮ้ นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร” ไมค์ดูเหมือนจะอยากต่อปากต่อคำในประเด็นนี้ต่อ

ทว่าเว่ยหย่วนกลับเพียงแค่ยักไหล่ใส่ ทำท่าทางเหมือนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

“เว่ย บางทีนายนี่ก็น่าโมโหชะมัด” ไมค์บ่นอย่างจนปัญญา

“แล้วนายเปิดดูรูปเจ้าหญิงเงือกทำไม อย่าบอกนะว่ายังตัดใจจากเธอไม่ได้ ฉันบอกไปแล้วไงว่าเธอมีคนคุมแล้ว”

เว่ยหย่วนเปลี่ยนเรื่อง เวลาไมค์คิดจะตื๊อใครขึ้นมาก็ลูกเล่นเยอะใช่ย่อย เว่ยหย่วนเองก็เริ่มจะขยาดเหมือนกัน

ไมค์เลื่อนเมาส์ไปคลิก บนหน้าจอเปลี่ยนเป็นรูปที่วางรุ่ยเพิ่งถ่ายเสร็จ จากนั้นเขาก็คลิกอีกครั้ง สลับกลับมาเป็นรูปของเซี่ยหาน

เขาเลื่อนดูรูปของทั้งสองคนสลับไปมาอยู่อย่างนั้น คิ้วเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากันเบาๆ คล้ายกับกำลังลังเลใจอะไรบางอย่าง

“ฉันอยากเอารูปของเซี่ยหานมาขึ้นปกนอก นายคิดว่าไง”

เว่ยหย่วนหัวเราะหึๆ “ฉันแนะนำว่าอย่ามาถามความเห็นตากล้องเลย เพราะทุกคนย่อมมีความลำเอียงเป็นธรรมดา”

“เว่ย นายก็ชอบพูดเล่นเรื่อย นายเป็นมือท็อปของประเทศนี้นะ รูปพวกนี้นายก็เป็นคนถ่าย ย่อมมีสิทธิ์พูดมากที่สุดอยู่แล้ว”

“ดูจากชื่อโฟลเดอร์ก็น่าจะรู้แล้ว ฉันเลือกเจ้าหญิงเงือกของฉันแน่นอน” เว่ยหย่วนตอบอย่างไม่ลังเล พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยาก

“โอ้ เว่ย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นนายทำหน้าตาแบบผู้ชายหื่นกระหาย ฉันหมายถึงในแง่เรื่องพรรค์นั้นน่ะ นายอยากเป็นเจ้าชายที่เจ้าหญิงเงือกช่วยชีวิตไว้หรือไง”

ไมค์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้นของเขา

“ไมค์ ถ้าหุบปากไปก็ไม่มีใครคิดว่านายเป็นใบ้หรอกนะ ฉันไม่อยากเป็นเจ้าชายตาถั่วนั่นหรอก ฉันต้องเป็นแม่มดที่เสกหางปลาของเจ้าหญิงเงือกให้กลายเป็นขาสองข้างต่างหาก”

“วาย? ถ้ารักเธอแล้วจะทำร้ายเธอทำไมล่ะ”

“โน รักเธอก็ต้องช่วยเธอสิ พอเธอออกไปเผชิญความทุกข์ทรมานข้างนอกจนอ่วม เดี๋ยวก็ต้องซมซานกลับมาหาฉันเองแหละ”

เว่ยหย่วนตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ มุมปากที่ยกขึ้นเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างยิ่งยวด

ได้ยินคำพูดแบบนี้เข้าไป ไมค์ถึงกับต้องเอามือลูบแขนตัวเองจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“เว่ย โชคดีจริงๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยไปขัดใจนาย นายนี่มันเลือดเย็นชะมัด!”

ไมค์ก้มหน้าดูรูปต่อโดยไม่พูดอะไรอีก เขากลัวเหลือเกินว่าเว่ยหย่วนจะพูดอะไรพิลึกพิลั่นออกมาอีก เพราะในบางเรื่อง เว่ยหย่วนก็นับเป็นคนประเภทที่ดื้อรั้นจนน่าขนลุกจริงๆ

“แน่นอนอยู่แล้ว เราเป็นคู่หูกันนี่ ถ้านายกล้าทำให้ฉันไม่พอใจ ป่านนี้นายคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้หรอก”

เว่ยหย่วนยื่นแขนไปคล้องคออีกฝ่าย ทำท่าสนิทสนมประหนึ่งพี่น้องร่วมสาบาน แต่ประโยคนั้นเพียงประโยคเดียวก็ทำเอาไมค์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

หลังจากวางรุ่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมา เธอยังคิดจะชวนไมค์ไปกินมื้อค่ำด้วยกัน แต่ไมค์ปฏิเสธอย่างสุภาพ

เธอแสดงออกว่าเข้าใจดี เพราะนิตยสาร ‘เอโกล’ เล่มนี้เกือบจะต้องเลื่อนการตีพิมพ์อยู่แล้ว โชคดีที่ท้ายที่สุดเธอก็คว้าปกนี้มาครองได้สำเร็จ นับว่าได้ก้าวหน้าไปอีกขั้นบนเส้นทางดาราสาวหน้าใหม่

ทว่าในค่ำวันนั้นเอง เธอกลับได้รับสายจากผู้จัดการคนใหม่ของบริษัท

“สวัสดีครับวางรุ่ย ผมจูฉิน ผู้จัดการคนใหม่ของคุณนะ ทาง ‘เอโกล’ เพิ่งแจ้งมาว่ารูปของคุณถูกย้ายไปอยู่ปกในแทนแล้ว พวกเขาได้ภาพปกนอกที่เหมาะสมกว่าน่ะครับ หวังว่าคราวหน้าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันใหม่ ทางกองบรรณาธิการฝากขอโทษมาด้วยนะครับ”

ตอนที่ได้ยินแบบนั้น วางรุ่ยรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกบาล ไม่ใช่แค่เพราะผู้จัดการคนใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนมาไม่ใช่คนที่เธอต้องการ แต่การถูกปลดจากปกนอกแบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำซ้ำเติมเลยสักนิด

เมื่อนิตยสาร ‘เอโกล’ ฉบับล่าสุดวางแผง มันก็ถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงแผงในพริบตา

หญิงงามบนหน้าปกดูเย็นชาดุจน้ำแข็ง ทว่ากลับร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผา

เพียงปราดแรกที่เห็นภาพปก สายตาก็ถูกดึงดูดด้วยกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงเพลิงที่พลิ้วไหวอยู่ใต้น้ำ ราวกับทั้งผืนภาพถูกย้อมด้วยสีแดงฉานอันเจิดจ้าบาดตา ผู้คนต่างตื่นตะลึงกับงานปักสุดประณีตบนเนื้อผ้า รวมถึงคู่สีดำแดงสุดคลาสสิกที่ตัดกันอย่างลงตัวไร้ที่ติ

จากนั้นสายตาจึงค่อยเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ดวงหน้าของนางแบบ และมีคนไม่น้อยที่เพิ่งมารู้เอาทีหลังว่านางแบบคนนั้นคือเซี่ยหาน

ความงามของเซี่ยหานเป็นที่เลื่องลือทั้งในและนอกวงการ เคยมีคนสรุปนิยามของดาราสาวหน้าใหม่คนนี้เอาไว้ว่า ไม่ว่าจะถูกแอนตี้หนักหนาสาหัสแค่ไหน แต่ทันทีที่ได้เห็นหน้า ทุกคนก็จำต้องยอมสยบให้แก่ความสวยของเธออยู่ดี

ใบหน้าของเซี่ยหานงดงามราวกับสวรรค์ประทาน เป็นความงามเจริญหูเจริญตาที่มองอย่างไรก็ไม่รู้เบื่อ บางคนแม้จะสวยแต่กลับดูจืดชืดไร้เสน่ห์ หรือดูไร้น้ำหนักเกินไปจนไม่ค่อยถูกชะตาผู้ชมเท่าไรนัก

อย่างเช่นเว่ยเวย แม้ช่วงก่อนหน้านี้จะพยายามสร้างภาพลักษณ์เทพธิดาผู้สูงส่งเย็นชามาตลอด แต่หลังจากที่เริ่มเปิดศึกแซะเซี่ยหานบนเวยปั๋ว เธอก็ร่วงหล่นจากแท่นบูชาลงมาเกลือกกลิ้งกับพื้นเรียบร้อยแล้ว

เว่ยเวยนับเป็นหนึ่งในดาราสาวหน้าใหม่ที่ชื่อเสียงดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีมานี้เพราะหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ดารานักแสดงแต่ละคนย่อมมีระดับสติปัญญาและวุฒิภาวะทางอารมณ์ต่างกันไป ปกติแล้วทางต้นสังกัดจะเป็นคนวางภาพลักษณ์ให้ ยิ่งถ้าเจอเด็กในสังกัดที่ค่อนข้างทื่อๆ ทึ่มๆ ผู้จัดการก็ยิ่งต้องคอยประกบแจ คุมเข้มไม่ให้พูดจาเรื่อยเปื่อย แม้กระทั่งเวลาให้สัมภาษณ์สื่อ ยังต้องเตรียมโพยคำตอบไว้ล่วงหน้า ด้วยกลัวว่าศิลปินจะปล่อยไก่ตอนตอบคำถามสด

นิตยสาร ‘เอโกล’ ฉบับนี้ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย เสื้อผ้าและเครื่องประดับทุกลุคที่เซี่ยหานสวมใส่ถูกแฟนๆ ตามเปิดวาร์ปจนเกลี้ยง แม้แต่ชุดราตรียาวสีดำแดงกับสร้อยข้อเท้าทองคำขาวเซตนั้น ยอดสั่งซื้อก็พุ่งกระฉูดจนฉุดไม่อยู่

เซี่ยหานโพสต์ภาพเก้าช่องลงบนเวยปั๋ว ทั้งหมดเป็นรูปที่ไมค์ส่งมาให้ เพื่อให้เธอช่วยโปรโมตนิตยสาร

@เซี่ยหาน: ถามคำเดียว สวยไหม?

ทว่าในบรรดาภาพทั้งเก้ารูปนั้น ภาพตรงกลางกลับเป็นรูปเธอนอนตะแคงอยู่บนเตียงในชุดนอนลายการ์ตูนขายาวมิดชิด แถมยังคาดผ้าปิดตาไว้อีกต่างหาก ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนถ่าย แต่ที่แน่ๆ คือไม่ได้กะถ่ายออกมาให้ดูสวยเป๊ะแน่นอน

เหล่าแฟนคลับต่างพากันชินชาเสียแล้ว ตั้งแต่เซี่ยหานถ่ายทำเรื่อง 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 เธอก็ดูเหมือนจะปลดปล่อยตัวตนอย่างเต็มคราบ ชอบลงรูปแกงตัวเองอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้จงใจทำให้ตัวเองดูแย่อะไรขนาดนั้น ออกแนวขำๆ เอาฮามากกว่า

——ภาพอีกแปดรูปที่เหลือ: มีคนทรยศแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกเราสินะ!

——รูปตรงกลาง: มองด้วยสายตาเย็นชา

——ฮ่าๆ สองคอมเมนต์ยอดนิยมทำฉันขำจะขิต ขอแจมด้วยคน ข้อความ: บ้าเอ๊ย ไอ้พวกโง่

——เวยป๋อ: หึๆ ฉันขอนั่งดูพวกแกเล่นละครกันเงียบๆ ก็แล้วกัน

——ผู้ชม: ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ

——เรือคู่จิ้นหรงจู: เรียกร้องให้หรงสวินมาปล่อยรูปคู่บ้าง!

ดูเหมือนชาวเน็ตในช่องคอมเมนต์จะได้แรงบันดาลใจอะไรบางอย่าง ทุกคนต่างพร้อมใจกันต่อแถวตอบกลับเป็นรูปแบบเดียวกันหมด แถมเนื้อหาที่พิมพ์ก็ชวนขำสุดๆ พวกแอ็กเคานต์บันเทิงต่างๆ ก็พากันแชร์โพสต์นี้ของเซี่ยหาน พร้อมกับเอ่ยถึงนิตยสาร ‘เอโกล’ ฉบับนี้กันยกใหญ่

เย็นวันนั้น แฮชแท็ก “เจ้าหญิงเงือก” ก็พุ่งทะยานติดท็อปเท็นเทรนด์ฮิตบนเวยป๋อ ชาวเน็ตจำนวนมากที่ผ่านมาเห็นหัวข้อนี้ต่างคิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับนิทาน ทว่าพอคลิกเข้าไปดูกลับพบว่าโพสต์อันดับต้นๆ ล้วนเป็นรูปถ่ายบนปกนิตยสารอันงดงามตระการตาของเซี่ยหานที่สำนักข่าวบันเทิงต่างๆ พากันแชร์ไว้ทั้งสิ้น

——เชี่ย… เซี่ยหานสวยจริงว่ะ ดีไซเนอร์ใส่ใจรายละเอียดมาก สร้อยข้อเท้านั่นดูเหมาะเจาะลงตัวสุดๆ ท่าโพสของเธอก็สวยมากจริงๆ ให้ตายเถอะ เหมือนกับว่าเธอถูกพันธนาการไว้เลย มันมีความงามแบบเจ็บปวดซ่อนอยู่ แต่สายตากลับมีเสน่ห์เหลือร้าย ยอมใจเลย!

——เพราะรูปนี้แหละ ฉันตัดสินใจสมัครเข้าด้อมเซี่ยหานแล้ว

——ใบหน้าของเซี่ยหานนี่สวรรค์ประทานชัดๆ สวยจึ้งมาก บอกเลยว่าวันนี้ฉันขอพักการเป็นแอนตี้เธอวันหนึ่งแล้วกัน

——เทสต์แฟชั่นของเซี่ยเซี่ยล้ำมาตลอดอยู่แล้ว ดูจากรูปสตรีทแฟชั่นวันธรรมดาก็รู้ เซี่ยหานของเราสวยราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดเลย!

มีคอมเมนต์ชื่นชมตามมาอีกเพียบ แต่แน่นอนว่าคอมเมนต์ขัดคอก็มีไม่น้อยเช่นกัน

——ต่อให้คนอื่นจะแห่กันอวยว่าเซี่ยหานสวยแค่ไหน แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าเธอขี้เหร่อยู่ดี เป็นเบ้าหน้าแบบที่ฉันทำใจชอบไม่ลงจริงๆ

——สวยตรงไหนกัน เซี่ยหานนี่หน้าตาออกแนวพวกนางจิ้งจอกชัดๆ ไม่เห็นจะสวยเลยสักนิด

——พวกแฟนคลับนี่ก็อวยไม่ลืมหูลืมตา แค่ถ่ายแฟชั่นลงนิตยสารไม่กี่รูป ก็เคลมว่าเซี่ยหานแอ็กติงเริ่ดแล้วเหรอ หึๆ