บทที่ 99 โทรมาซักไซ้

พอฉู่อวี๋ได้ยินประโยคนี้เข้า เขาก็แทบจะคลั่ง รีบกดโทรหาเว่ยหย่วนรัวๆ แต่หย่วนหย่วนกลับไม่ยอมรับสายสักที

——หย่วนหย่วน ฉันผิดไปแล้ว

เว่ยหย่วนเก็บอุปกรณ์ของตัวเองอย่างประณีต ค่อยๆ บรรจุลงกระเป๋าเป้อย่างทะนุถนอม ผ่านไปครึ่งชั่วโมงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าควรหยิบมือถือมาดู

ผลปรากฏว่ามีสายไม่ได้รับเพียบ แถมยังมีข้อความทางวีแชตส่งมาปิดท้ายอีกหนึ่งข้อความ

เขาขมวดคิ้ว วันนี้เพิ่งจะตระหนักได้ว่าความรักไม่ได้ทำให้ไอคิวของผู้หญิงติดลบได้อย่างเดียว ผู้ชายก็โง่งมไม่ต่างกัน

——พูดจาให้มันดีๆ หน่อย สภาพนายตอนนี้อย่างกับฝ่ายรับผู้อ่อนแอ

ฉู่อวี๋กำมือถือพลางลังเลใจ ว่าจะไปก่อกวนเว่ยหย่วนต่อดี หรือจะโทรหาเซี่ยหานตรงๆ เลย

ยังดีที่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ ทางเว่ยหย่วนก็ส่งข้อความตอบกลับมาเสียก่อน

——ผายลม ฉันเป็นสามีแห่งชาติ เป็นฝ่ายรุกเบอร์หนึ่งต่างหาก

——เข้าเรื่องได้แล้ว อะไรคือสวีตฮาร์ตหลากรส?

ฉู่อวี๋ไม่มัวเสียเวลาไร้สาระด้วย ถ้าเป็นเวลาปกติเขาอาจจะมีอารมณ์สุนทรีย์เล่นด้วยอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำว่า “สวีตฮาร์ตหลากรส” สี่คำนี้ ในหัวเขาก็มีแต่คำนี้วนเวียนอยู่ เรื่องอื่นจำไม่ได้เลยสักนิด

เว่ยหย่วนกลับหัวเราะเยาะในลำคอ ไม่คิดจะปิดบังอะไร และตอบกลับไปตรงๆ ว่า: ไมค์ตั้งชื่อเล่นให้เซี่ยหาน ฉันได้ยินเขาเรียกเซี่ยหานแบบนี้แหละ

ตอนที่ฉู่อวี๋ได้รับข้อความนี้ สีหน้าของเขาดูแย่มาก สุดท้ายทำได้เพียงแค่นเสียงฮึดฮัดออกมาคำหนึ่ง

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลี่เยว่ไม่สะดวกเข้าไปในห้องแต่งตัว จนกระทั่งเซี่ยหานเปลี่ยนชุดเสร็จ เขาถึงได้รับแจ้งให้เข้าไปได้

เซี่ยหานส่ายหน้า “ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ เป็นไงบ้าง ผลงานฉันดีกว่าวางรุ่ยใช่ไหม? อย่างน้อยก็เก่งกว่ายัยนั่นสักสิบเท่าได้!”

เธอเชิดคางขึ้น ใบหน้าเผยความภาคภูมิใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

หลี่เยว่ยกนิ้วโป้งให้เธอ “ไม่ใช่แค่สิบเท่าแล้วมั้ง เป็นร้อยเท่าพันเท่าเลยต่างหาก ยัยนั่นเทียบกับเธอไม่ติดเลยสักนิด”

คำพูดของเขาเอ่ยชมเธออย่างจริงใจ ในใจของหลี่เยว่เองก็เต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจเช่นกัน

“ค่อยยังชั่วหน่อย ทำไมไม่เข้าข้างยัยนั่นแล้วล่ะ? หล่อนไม่ใช่ยอดดวงใจของนายเหรอ?”

เซี่ยหานพอใจกับการประจบของเขาไม่น้อย สีหน้าดูผ่อนคลายขึ้นมาทันตา

“ยอดดวงใจบ้าบออะไรล่ะ ตอนที่เธอตามไมค์ไปเลือกชุด ยัยนั่นยังเดินมาหาฉันแล้วขอให้ฉันไปเป็นผู้จัดการให้อยู่เลย เธอไม่เห็นหรอกว่าตอนนั้นฉันปฏิเสธไปอย่างหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวแค่ไหน ฉันทิ้งท้ายต่อหน้าหล่อนไว้เลยนะ ว่าเซี่ยหานบ้านฉันจะต้องได้เป็นสุดยอดราชินีจอเงินอย่างแน่นอน เธออย่าทำให้ฉันขายหน้าล่ะ!”

หลี่เยว่กลอกตาใส่เธอ แสดงท่าทีหมั่นไส้สิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกมาอย่างชัดเจน

“เซี่ยหาน เธอถามตัวเองดูซิว่าใจดำแค่ไหน ฉันน่ะชมเธอต่อหน้าคนอื่นตลอด มีแต่เธอนี่แหละที่คอยรังเกียจฉัน ทำไมชีวิตฉันมันถึงได้รันทดขนาดนี้นะ!”

เซี่ยหานเห็นเขาทำท่าเอามือกุมอกเลียนแบบสาวงามขี้โรค ก็อดที่จะเบะปากไม่ได้

“เอาล่ะๆ เยว่เยว่ ฉันเข้าใจนายผิดไปเอง นายเก่งที่สุดแล้ว! มีแต่นายนำทัพเท่านั้นแหละฉันถึงจะได้เป็นราชินีจอเงินสุดเจ๋งได้ ฉันไม่มีทางทิ้งนายไปไหนแน่นอน ต่อให้นายไล่ฉัน ฉันก็ไม่ไปหรอก!” เซี่ยหานรีบชูสองมือขึ้น ทำท่าทางเหมือนไม่มีวันยอมพรากจากเขาเด็ดขาด

หลี่เยว่ได้ยินคำแสดงความภักดีแบบนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเยอะ เขากระแอมเบาๆ แล้วพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเซี่ยหานก็ดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏชื่อของฉู่อวี๋

“ฮัลโหลค่ะ”

“เซี่ยหาน อะไรคือสวีตฮาร์ตหลากรส?”

ฉู่อวี๋เปิดฉากถามคำถามนี้ขึ้นมาทันที เซี่ยหานที่เดิมทีตั้งใจจะออดอ้อนเขาสักหน่อย พอได้ยินคำถามนี้เข้าก็ถึงกับชะงักงันไป

จากนั้นสัมผัสที่หกของเธอก็บอกว่ามีกลิ่นอายอันตราย สงสัยน้องปลาจะหึงเข้าให้แล้ว

เธอกระแอมเบาๆ ยกมือขึ้นป้องปากกระบอกโทรศัพท์ แล้วหันไปกระซิบถามหลี่เยว่ด้วยเสียงแผ่ว “แป๊บเดียวแค่นี้ ทำไมนายถึงไปฟ้องน้องปลาแล้วล่ะ?”

แล้วเธอก็รีบพูดกับคนในสายต่อ “เอ่อคือ เรื่องมันเป็นงี้ ฉันไปเจอกับดีไซเนอร์ที่เป็นสายกินเข้าคนหนึ่ง แล้วพวกเราสองคนก็มีรสนิยมตรงกันพอดี เขาเป็นคนต่างชาติ ไม่ค่อยเข้าใจอาหารจีนรสเลิศของพวกเราเท่าไหร่ ฉันจะปล่อยให้เขากลับประเทศไปบอกคนอื่นว่าอาหารจีนไม่สมคำร่ำลือไม่ได้ ก็เลยช่วยบรรยายความรู้ให้เขาฟังสักหน่อย จากนั้นพวกเราก็เลยสนิทกันเพราะเรื่องกิน เขาก็เลยเรียกฉันว่าสวีตฮาร์ตหลากรส จริงๆ มันก็แค่อารมณ์เหมือนเรียกน้องสาวข้างบ้านแค่นั้นเองนะ…”

เซี่ยหานไม่มีเวลาหันไปเอาเรื่องหลี่เยว่ รีบอธิบายให้ฉู่อวี๋ฟังอย่างละเอียด

แม้สิ่งที่เธออธิบายจะเป็นความจริงทั้งหมด แต่คำพูดพวกนี้ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกผิดชอบกล อีกทั้งฉู่อวี๋มักจะมีความรู้สึกระแวงภัยอยู่ตลอดเวลา

เขาคิดว่าเซี่ยหานดีเลิศไปหมด ก็เลยคิดว่าคนอื่นคงจะเหมือนกับเขา ที่ต้องอยากมาแย่งเซี่ยหานไปแน่ๆ เขาจึงอยู่ในสภาพพร้อมออกรบอยู่เสมอ

“เธอทำตัวให้ว่าง่ายๆ หน่อย ตอนนี้ผมกำลังคุยเรื่องรายการวาไรตี้อยู่ พอกลับไปแล้วจะรีบไปจัดการเรื่องทางฝั่งเธอเอง เอ็มเอ็นจะทำอะไรเธอก็ไม่ต้องไปสนใจทั้งนั้น มีแฟนอยู่ตรงนี้ เธอไม่โดนแช่แข็งหรอก ไม่ต้องกังวล!”

ทางฝั่งฉู่อวี๋ดูเหมือนจะมีคนเดินเข้ามา เขาจึงกำชับอย่างเร่งรีบไม่กี่ประโยคแล้ววางสายไป

“ฉันไม่ได้ฟ้องสักหน่อยได้ไหมล่ะ? ฉันอยู่ข้างเธอมาตลอด จะไปพูดจาซี้ซั้วต่อหน้าท่านเทพฉู่ได้ยังไง ฉันยังหวังให้เขาพาเธอหลุดพ้นจากหุบเหวอยู่นะ จะไปบอกเขาเรื่องที่เธอแอบไปกุ๊กกิ๊กกับคนอื่นทำไมกัน?”

พอเซี่ยหานวางสายไป หลี่เยว่ก็รีบแก้ต่างให้ตัวเองทันควัน

“อะไรคือกุ๊กกิ๊ก? นายพูดแบบนี้ ต่อให้ฉันโดดลงแม่น้ำสายหลักของชาติก็ล้างมลทินไม่หมดนะ! ถ้าน้องปลาได้ยินเข้า เขาต้องเชือดฉันแน่ๆ!”

เซี่ยหานถลึงตาใส่เขา พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็ยิ่งโมโหจนแทบควันออกหู

“เซี่ยหาน พื้นฐานวรรณกรรมของเธอนี่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ สำนวนนั้นเขาเรียกว่ากระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ยังล้างไม่สะอาดโว้ย อะไรของเธอ แม่น้ำสายหลักของชาติก็ล้างไม่หมด?”

“ชิ แบบนี้ถึงจะดูมีการศึกษา แม่น้ำฮวงโหก็คือแม่น้ำสายหลักของคนในชาติ ฉันชอบพูดอะไรให้อ้อมสักสามตลบ เก่งจริงนายก็เข้ามากัดฉันสิ!”

เซี่ยหานกลอกตาใส่เขา ทำหน้าตาไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น

“เอาเถอะๆ เธอสวย เธอพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ” หลี่เยว่โบกมือ ก่อนจะพูดต่อ “เมื่อกี้ตอนถ่ายรูปเธอก็สวยจริงๆ นั่นแหละ ทั้งไมค์ทั้งเว่ยหย่วนต่างก็ชมเธอ แต่แน่ใจนะว่าเธอจะได้ขึ้นปกนอก?”

ใบหน้าของเขาเผยความกังวลออกมาเล็กน้อย แม้ว่าเซี่ยหานจะถ่ายออกมาได้สวยมากจริงๆ แต่มันก็ยังไม่แน่นอน

เพราะตั้งแต่แรกพวกเขาก็ตกลงกันไว้ว่าจะถ่ายปกใน ไมค์เองก็ไม่ได้เดินมาพูดอะไรกับเธอสักคำ

สำหรับความกังวลของเขา เซี่ยหานกลับสงบนิ่งมาก สีหน้ามั่นอกมั่นใจราวกับว่าเธอคว้าตำแหน่งปกนอกมาครองได้เรียบร้อยแล้ว

“รอดูไปเถอะน่า” เธอแค่นเสียงฮึในลำคอ

“มั่นใจขนาดนี้ ระวังเถอะ ถึงเวลาแล้วเขาไม่สนใจขึ้นมา ถ้าโดนตบหน้ากลับมามันจะดูไม่จืดเอานะ” หลี่เยว่เบะปาก ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเธอเท่าไหร่

“ชิ ปากกา!”

ทั้งสองคนเดินเถียงกันไปมาแบบนี้จนออกมาข้างนอก ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นสถานที่ถ่ายทำ ก็เห็นไมค์เดินตรงเข้ามาหา

“สวีตฮาร์ต ฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอเองดีไหม? ฉันเจอร้านอาหารเสฉวนร้านหนึ่ง อร่อยมากเลยนะ”

ไมค์ไม่ต้องหาข้ออ้างอื่นใดทั้งสิ้น ใช้แค่เรื่องกินมาล่อลวงเซี่ยหานก็พอแล้ว

“ได้สิคะ พอดีหลังจากนี้ฉันไม่มีคิวงานต่อ ไปกันเลย!” เซี่ยหานไม่ต้องหันไปถามความเห็นจากหลี่เยว่ด้วยซ้ำ ก็พยักหน้าตกลงทันที

เพราะตอนนี้เซี่ยหานมีเวลาว่างถมเถ ทางเอ็มเอ็นไม่ป้อนงานอะไรให้เธอเลยสักชิ้น แล้วจะมีอะไรให้ยุ่งล่ะ

หลี่เยว่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร ความจริงเขาไม่อยากให้เซี่ยหานตามไปเท่าไหร่ กลัวว่าถึงเวลาจะโดนแอบถ่ายรูปแล้วถูกพวกนักข่าวเอาไปเขียนมั่วซั่ว กลายเป็นการซ้ำเติมสถานการณ์เข้าไปอีก

แต่พอคิดดูให้ดี ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวนี่นา ยังไงตอนนี้สถานการณ์ของเซี่ยหานก็แย่อยู่แล้ว ต่อให้ถูกถ่ายได้แล้วมันจะทำไมกัน

อีกอย่างยังมีเขาที่เป็นผู้จัดการอยู่ด้วย คนพวกนั้นคงไม่พูดหรอกมั้งว่าเป็นการออกเดตแบบสามคน ไมค์ไม่ใช่ฉู่อวี๋สักหน่อย หลี่เยว่ไม่มีทางปล่อยให้เขากับเซี่ยหานมีโอกาสอยู่ตามลำพังสองต่อสองแน่นอน เขาจะตั้งการ์ดเตรียมพร้อม และทำหน้าที่เป็นเงาตามตัวของเซี่ยหาน คอยเกาะติดไม่ห่างเลยคอยดู

ผลลัพธ์ของการที่สายกินสองคนมาเจอกันก็คือ ปากไม่เคยได้หยุดพักเลย ไม่ว่าจะเคี้ยวข้าวหรือจะวิจารณ์รสชาติของอาหาร

แถมยังคอยเถียงกันเป็นระยะๆ เพราะรสชาติที่ชอบไม่ตรงกัน หลี่เยว่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างไร้ตัวตน ความจริงเขาก็กินไม่ออกหรอกว่าเกลือพริกไทยอร่อยหรือเปรี้ยวหวานอร่อย ในปากเขามันก็อร่อยไปหมดนั่นแหละ

แต่สองคนนั้นดันเค้นจะให้เขาเลือกรสชาติมาให้ได้ พอเขาบอกว่าอร่อยทั้งคู่ ก็โดนตราหน้าว่าเป็นพวกนกสองหัว ไม่มีจุดยืนเป็นของตัวเอง

สุดท้ายสองคนนั้นก็จับมือคืนดีกัน แล้วหันมารุมสวดเขายกใหญ่ แค่เรื่องรสชาติสองแบบของอาหารจานเดียวแท้ๆ แต่โดนสองคนนั้นรุมโจมตีจนหลี่เยว่แทบจะกังขาในปรัชญาชีวิตของตัวเองไปเลย

มื้อนี้เขากินอย่างกับนั่งอยู่บนเบาะหนาม อึดอัดทรมานเป็นที่สุด แต่จะลุกหนีไปก็ไม่ได้ ทำได้เพียงกัดฟันอดทนยืนหยัดอยู่แนวหน้าต่อไป

“เซี่ยหาน ฉันอยากคุยเรื่องปกหน่อยน่ะ”

ในที่สุดเมื่ออาหารมื้อนี้ดำเนินมาจนถึงช่วงท้าย ไมค์เจ้าของตำแหน่งยอดนักกินก็ยอมดึงหัวข้อกลับเข้าสู่ประเด็นเสียที

“ว่ามาสิคะ” เซี่ยหานหยิบทิชชูขึ้นมาซับมุมปากของตัวเอง

อาหารเสฉวนอร่อยจริงๆ แถมยังถึงเครื่อง เพียงแต่มันค่อนข้างเผ็ด เหงื่อกับน้ำมูกเลยไหลออกมาง่าย แม้เธอจะไม่ใช่คนจุกจิกเจ้าระเบียบ แต่ก็ไม่อยากทำตัวน่าเกลียดบนโต๊ะอาหารต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน ดังนั้นจึงคอยระมัดระวังภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

“เธอถ่ายออกมาได้ดีมาก ฉันคิดว่าถึงตอนนั้นอาจจะต้องใช้รูปเพิ่มอีกสักสองสามรูป รูปที่ใช้เพิ่มเราจะจ่ายค่าตอบแทนให้ สัญญาไว้รอตอนสรุปผลงานเสร็จแล้วค่อยมาเซ็นกันใหม่อีกทีนะ ตอนนี้เลยมาบอกเธอไว้ล่วงหน้าก่อน”

เวลาที่ไมค์ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย เขาจะไม่พูดจาฟันธงเด็ดขาด ดังนั้นตอนนี้จึงแค่บอกเซี่ยหานล่วงหน้าไว้คำหนึ่งก่อน

“ได้สิคะ ไม่มีปัญหาแน่นอนอยู่แล้ว ต้องขอบคุณคุณด้วยที่ให้โอกาสนี้กับฉัน ร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะคะ!” เซี่ยหานยกแก้วในมือขึ้นมาแกว่งไปมาให้เขาดู

ความจริงในแก้วบรรจุแค่น้ำมะนาว แม้ว่าเธอจะอยากดื่มน้ำอัดลมมากกว่า แต่คราวนี้มีหลี่เยว่อยู่ด้วย หมอนั่นไม่มีทางปล่อยให้เธอได้แตะต้องมันเด็ดขาด

ทั้งสองคนชนแก้วกัน ไมค์ดูพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นทั้งคู่ก็เบนบทสนทนากลับไปที่เรื่องกินอีกครั้ง

เมื่อเทียบกับเรื่องปกนิตยสารที่พูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยคก่อนหน้านี้ พอพูดถึงเรื่องกินขึ้นมา ทั้งสองคนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เม้าท์กันอย่างออกรสออกชาติสุดๆ

หลี่เยว่กลอกตาไปมา สุดท้ายต้องให้เขาส่งสัญญาณเตือนเซี่ยหานซ้ำๆ ว่าดึกมากแล้ว เธอถึงจะยอมลุกกลับ

***

วันรุ่งขึ้น วางรุ่ยตื่นแต่เช้าตรู่ จัดการแต่งองค์ทรงเครื่องตัวเองให้เรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าไปถ่ายแบบ

ต้องยอมรับเลยว่า ช่างภาพในครั้งนี้เป็นพวกที่รับมือได้ยากมากจริงๆ ตอนที่เขากดชัตเตอร์ คิ้วนี่แทบจะไม่เคยคลายออกจากกันเลย แม้ว่าเขาจะทำหน้าที่อย่างมืออาชีพด้วยการคอยเอ่ยปากให้กำลังใจเธอ อีกทั้งยังช่วยจัดท่าทาง และให้เวลาเธอได้พักผ่อนปรับสภาพจิตใจอย่างเพียงพอก็ตาม

แต่วางรุ่ยเห็นท่าทางเย็นชาเข้าถึงยากของเว่ยหย่วนแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไปเองว่า ช่างภาพตรงหน้านี้ดูไม่ค่อยพอใจกับภาพถ่ายของเธอสักเท่าไหร่

วันนี้วางรุ่ยยังคงคอนเซปต์โทนสีฟ้าเยือกแข็ง บริเวณหน้าผากประดับด้วยจี้อัญมณีสีน้ำเงินเข้ม บนศีรษะคลุมด้วยผ้าคลุมยาวจรดพื้น

ตัวเธอเดิมทีก็รูปร่างสูงโปร่งอยู่แล้ว พอบวกกับชุดราตรียาวทรงหางปลาลากพื้นชุดนี้เข้าไป พูดตามตรง ตอนที่ส่องกระจกเธอยังรู้สึกตะลึงในความงามของตัวเองเลย มันให้ความรู้สึกราวกับเทพธิดาจริงๆ เหมือนกำลังถ่ายพรีเวดดิ้งอย่างไรอย่างนั้น