บทที่ 98 เงือกสาวผู้ถูกจองจำ

“ไม่ต้องลงทั้งตัว ลงไปแค่ครึ่งตัวพอ” ไมค์มองดูริมสระสลับกับมองเซี่ยหาน ก่อนจะตัดสินใจในที่สุด

เซี่ยหานไม่รีรอแม้แต่น้อย เดินตรงไปที่ริมสระ ถอดรองเท้าออก แล้วก้าวเท้าเปล่าลงไปในน้ำทันที

และตอนที่เธอเผยเท้าเปล่าออกมานั้นเอง ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าผิวของเธอยังขาวกว่าวังรุ่ยเสียอีก แถมความขาวนั้นยังเนียนผ่องราวกระเบื้องเคลือบ

ที่ข้อเท้าของเธอสวมสร้อยแพลทินัมประดับด้วยไพลินเม็ดงามที่ส่องประกายใสกระจ่าง

คนที่อยู่ในกองถ่ายส่วนใหญ่ต่างคลุกคลีอยู่ในแวดวงแฟชั่น พอเห็นสร้อยข้อเท้านี้เข้าก็เริ่มกระซิบกระซาบพูดคุยกัน

นี่เป็นสินค้าใหม่ในคอลเลกชันจิวเวลรีตัวเด่นประจำซีซันนี้ของ ‘เอโกล’ แม้สร้อยข้อเท้าเส้นนี้จะสวยมาก แต่เมื่อเทียบกับสร้อยข้อมือรุ่นเดียวกันแล้ว ยอดขายกลับไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

เพราะจิวเวลรีแบรนด์นี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ ในเมื่อตัดสินใจซื้อมาแล้ว ใครก็อยากใส่ให้คนอื่นเห็น สร้อยข้อมือเป็นจุดที่สังเกตเห็นได้ง่าย แต่สร้อยข้อเท้ากลับไม่ค่อยมีใครทันสังเกต จึงไม่ค่อยมีคนนิยมซื้อ

ทว่าในเวลานี้ พอมาสวมอยู่บนข้อเท้าของเซี่ยหาน สาวๆ ในกองถ่ายหลายคนก็เริ่มใจสั่น ยิ่งไปกว่านั้นบางคนถึงกับหยิบมือถือออกมาค้นหาราคาของสร้อยข้อเท้ารุ่นนี้ทันที เพื่อดูว่าเงินในบัตรจะพอรูดไหม

นอกจากสร้อยข้อเท้าเส้นนี้แล้ว บนตัวของเซี่ยหานก็ไม่มีเครื่องประดับชิ้นอื่นอีกเลย

“เซี่ยหาน พยายามทำตัวตามสบายนะ ลองโพสท่าหาฟีลสักสองสามท่า เดี๋ยวผมกับเว่ยจะคอยช่วยแนะนำให้”

ก่อนเริ่มถ่าย ไมค์ช่วยให้กำลังใจเธอก่อน นักแสดงหญิงแบบเซี่ยหานเวลามาถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารมักมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือโพสท่าไม่เป็น เพราะพวกเธอไม่ใช่นางแบบ ไม่เคยผ่านการฝึกฝนระดับมืออาชีพ ตรงจุดนี้จึงกลายเป็นจุดอ่อนของพวกเธอ

ท่าที่โพสออกมาบ่อยครั้งมักจัดสรีระได้ไม่ดีพอจนดูหดเกร็ง หรือไม่ก็ท่าทางแข็งทื่อเกินไป บางทีก็มัวแต่พะวงเรื่องท่าโพสจนควบคุมสีหน้าได้ไม่ดี มักจะมีจุดบกพร่องอยู่เสมอ

ดังนั้นแม้ดาราสาวจะสวยแค่ไหน แต่นิตยสารหลายฉบับก็ยอมจ้างนางแบบมาถ่ายมากกว่าจะหานักแสดง ก็เพราะความไม่เป็นมืออาชีพตรงนี้นี่เอง บางครั้งเพื่อจะถ่ายรูปสวยๆ ให้ได้สักใบ พวกเขาต้องเสียเวลากันทั้งวัน

ทว่าเซี่ยหานกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลย สภาพจิตใจของเธอนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ในเมื่อเคยผ่านการกรำศึกในสนามรบมาแล้ว แม้แต่ความเป็นความตายก็มองเป็นเรื่องธรรมดา นับประสาอะไรกับการแค่มาโพสท่าไม่กี่ท่า

เธอทาบตัวลงกับขอบสระ สองมือยันขอบไว้ ดูคล้ายพยายามจะปีนขึ้นมาแต่ตัวกลับขึ้นมาไม่ได้ เท้าข้างที่สวมสร้อยข้อเท้าเหยียดเกร็งตรง ชุดเดรสยาวผ้าโปร่งสีแดงเปียกน้ำลอยละล่องอยู่บนผิวน้ำ เผยให้เห็นท่อนขาล่างขาวผ่องดุจหิมะที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง เส้นสายส่วนโค้งเว้าช่างงดงาม

เว่ยหย่วนยืนอยู่ด้านข้างเพื่อเก็บภาพ เดิมทีเซี่ยหานก้มหน้าโพสท่าอยู่ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็หันหน้ามามองกล้องของเขา

สายตาของเซี่ยหานเย็นชาล้ำลึก แฝงไว้ด้วยความทรหดเด็ดเดี่ยว ราวกับคมดาบเคลือบเกล็ดน้ำแข็งที่พุ่งฝ่าลมหนาวมาตรงๆ

เว่ยหย่วนสบตากับเธอผ่านเลนส์กล้อง ใจเขากระตุกวูบ แต่มือกลับนิ่งสนิท เลือดในกายพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้น เสียงลั่นชัตเตอร์ดังรัวไม่ขาดสาย

การถ่ายภาพในสระน้ำมีข้อดีตามธรรมชาติอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือการสะท้อนของแสงจะสวยงามมาก

คนงามยามอยู่ในน้ำย่อมสะกดสายตาที่สุด โดยเฉพาะเมื่อเสื้อผ้าของเซี่ยหานเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นเรียวขาท่อนล่าง ท่ามกลางประกายระยิบระยับของผิวน้ำ เรียวขาคู่นั้นดูราวกับจะเปล่งแสงได้เอง ชวนให้รู้สึกอ่อนหวานละมุนตาไปทั้งร่าง

โดยไม่ต้องรอให้ไมค์หรือเว่ยหย่วนเอ่ยปากแนะ ท่วงท่าที่เซี่ยหานโพสออกมาเองก็กวาดคำชมไปได้อย่างเป็นเอกฉันท์

เสียงชัตเตอร์ของเว่ยหย่วนแทบไม่หยุดลงเลย พอถ่ายมุมข้างเสร็จก็เปลี่ยนมาเป็นมุมช้อนขึ้น

คนงามที่นอนทอดกายอยู่ตรงนั้นยิ่งดูเย้ายวนใจ สายตาของเซี่ยหานเริ่มเปลี่ยนเป็นเกียจคร้านมากขึ้น ไม่ได้คมกริบเปิดเผยจนเกินไปเหมือนตอนแรก

ทว่าแม้จะเป็นสายตาเกียจคร้านคล้ายพร้อมจะผล็อยหลับได้ทุกเมื่อ ในจังหวะที่กล้องจับภาพได้ แววตาของเธอก็ยังคงแฝงประกายคมกล้าเอาไว้อยู่ดี

เว่ยหย่วนรู้สึกว่าตอนที่ถ่ายเซี่ยหาน ราวกับเธอกำลังใช้สายตาและท่วงท่าถ่ายทอดละครฉากหนึ่งออกมา

“ที่รัก คุณสุดยอดมาก! สายตาแบบนั้นฉันชอบจัง ขออีก ขอแบบนั้นอีก…”

ไมค์ไม่ต้องคอยกำกับท่าทาง ทว่าเขาก็ไม่ได้อยู่นิ่งเลย ตรงกันข้ามกลับยิ่งอยู่ไม่สุข เดินวนไปเวียนมารอบขอบสระ ปากก็ร้องตะโกนไม่หยุด แถมยังปรบมือรัวๆ

“ไมค์ หุบปาก” สุดท้ายเว่ยหย่วนก็รำคาญจนทนไม่ไหว สั่งให้เขาเงียบเสียงลง

ไมค์รีบยกมือสองข้างขึ้นทำท่ายอมจำนน ยอมปิดปากแต่โดยดีเพื่อไม่ให้รบกวนการปล่อยของของเว่ยหย่วน

ในกองถ่ายแฟชั่น ช่างภาพคือผู้กุมอำนาจสูงสุด ดีไซเนอร์อย่างเขาทำได้แค่ถอยไปยืนดูอยู่ข้างๆ

ครั้นการถ่ายทำสิ้นสุดลง เซี่ยหานก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา

ร่างบางสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีทีมงานรีบถือผ้าขนหนูแห้งวิ่งเข้ามาหา

ถึงตอนนี้คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ถึงเพิ่งได้สติกันว่า เมื่อครู่นี้เซี่ยหานเพิ่งผ่านการทำงานสุดหินในน้ำเย็นเฉียบมา

แม้ตั้งแต่แรกทุกคนจะรู้อยู่แล้วว่าน้ำในสระมันหนาวจับใจแค่ไหน แต่เซี่ยหานกลับแสดงออกมาได้ไร้ที่ติ ตอนถ่ายรูปเธอไม่แสดงสีหน้าหนาวสั่นออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ซ้ำพวงแก้มยังดูขาวอมชมพูอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ทุกคนลืมไปสนิทว่าอากาศในตอนนี้หนาวเหน็บเพียงใด

จังหวะนั้นมีลมพัดผ่านมาวูบหนึ่ง หลายคนถึงกับหนาวจนตัวสั่น ก็แหม ยืนตากลมอยู่ข้างนอกตั้งนาน ถ้าไม่หนาวสิถึงจะแปลก

เซี่ยหานยิ่งขดตัวแน่นอยู่ใต้ผ้าขนหนูผืนใหญ่ ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มไม่หยุด

ริมฝีปากของเธอเริ่มเขียวคล้ำ ทว่าพอเธอใช้ฟันขบเบาๆ มันก็กลับมาแดงระเรื่ออีกครั้ง

ในฐานะช่างภาพ เว่ยหย่วนมีสายตาช่างสังเกตมากกว่าคนอื่น จึงสะดุดตากับรายละเอียดเล็กๆ ตรงนี้เข้าทันที ในใจเขายิ่งประจักษ์ชัดถึงความทุ่มเทอย่างมืออาชีพของเซี่ยหานมากขึ้นไปอีก

มิน่าล่ะในช่วงพักระหว่างถ่าย เซี่ยหานถึงคอยเม้มปากหรือใช้ฟันขบอยู่เรื่อย ที่แท้ก็เพื่อรักษาสีปากให้คงความแดงสดไว้ จะได้ไม่กลายเป็นสีม่วงคล้ำเพราะอุณหภูมิที่ลดต่ำลง

แม้จะเป็นเพียงรายละเอียดเล็กน้อย แต่ถ้าสีปากเพี้ยนไป ก็อาจส่งผลต่ออารมณ์ของภาพทั้งหมดได้

“เธอเป็นนางแบบที่ยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวฉันต้องคุยกับเธอหน่อยแล้ว ที่รักของฉันควรจะมาเป็นนางแบบให้ฉัน เธอคือมิวส์ของฉันเลย! ในหัวฉันตอนนี้มีแรงบันดาลใจผุดขึ้นมาเพียบ รอให้ฉันเอาแรงบันดาลใจพวกนั้นไปตัดเป็นชุดสวยๆ ออกมา แล้วให้ที่รักสวมใส่ จากนั้นค่อยให้เลนส์กล้องของนายถ่ายทอดมันออกมา”

“โอ้ คุณพระช่วย นี่มันนางฟ้าตัวน้อยลงมาจุติชัดๆ อะโฟรไดต์เสด็จลงมาโปรด!”

ไมค์เกิดอารมณ์กวีพรั่งพรูขึ้นมากะทันหัน เปิดโหมดชื่นชมแบบถาโถมทันที

เขายกมือขึ้นราวกับกำลังขับร้องโอเปรา สีหน้าตื่นเต้นจัดจนเลือดแทบจะสูบฉีดขึ้นหน้า

“เธอเป็นนักแสดงที่ดี เมื่อกี้เธอไม่ได้โพสท่าถ่ายรูปในฐานะนางแบบ แต่เธอกำลังแสดงอยู่ต่างหาก” เว่ยหย่วนหรี่ตาลงเล็กน้อย มองหลี่เยว่กับทีมงานหญิงอีกสองสามคนช่วยกันประคองเซี่ยหานไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“แสดงเหรอ” ไมค์ไม่ค่อยเข้าใจ

“เมื่อกี้เธอกำลังสวมบทบาทเป็นเจ้าหญิงเงือกน้อย ท่อนหางปลากลายเป็นเรียวขาสองข้าง อยากจะรีบว่ายน้ำหนีออกจากชายฝั่งเพื่อไปตามหาเจ้าชายของตัวเอง แต่ที่ข้อเท้ากลับถูกล่ามโซ่ตรวนเอาไว้ ถูกจองจำอยู่ในน้ำชั่วกัปชั่วกัลป์ ท่วงท่าดูอ่อนแอเปราะบาง แต่สายตากลับเฉียบคมเด็ดเดี่ยว ภาพถ่ายถึงได้ออกมาดูมีเรื่องราวไงล่ะ ความจริงแล้วเธอได้มอบชีวิตที่มีการเคลื่อนไหวให้กับภาพนิ่งต่างหาก”

เว่ยหย่วนล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมามวนหนึ่งคาบไว้ที่ปาก เสียงไฟแช็กดัง ‘แชะ’ แล้วควันบุหรี่ก็ลอยฟุ้ง

“ฮ่าๆ การที่ทำให้ซากศพพันปีอย่างนายเอ่ยปากชมแบบนี้ได้ เซี่ยหานนี่ฝีมือไม่เบาเลยนะเนี่ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายจินตนาการล้ำเลิศขนาดนี้ ชอบว่าพวกเราคนต่างชาติน้ำเน่า คำพูดของนายเมื่อกี้ต่างหากที่โคตรจะน้ำเน่า ฉันนึกว่านายตกหลุมรักเธอเข้าแล้วซะอีก”

ไมค์ชี้หน้าเขาแล้วหัวเราะร่า ใบหน้าเจือแววภาคภูมิใจอยู่บ้าง

การดึงตัวเซี่ยหานมาถ่ายแบบครั้งนี้ เขาเป็นคนยืนกรานตัดสินใจเอง เรื่องบาดหมางระหว่างเธอกับทางเอ็มเอ็น ทาง ‘เอโกล’ ย่อมได้ยินข่าวมาบ้างเหมือนกัน

ตอนที่เขาเสนอขึ้นมา ในทีมงานก็ยังมีคนลงคะแนนคัดค้านอยู่เลย

แม้ว่านิตยสารฉบับที่เซี่ยหานขึ้นปกคราวก่อนจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปสร้างความบาดหมางกับเอ็มเอ็นเพื่อดาราสาวหน้าใหม่เพียงคนเดียว

ทว่าไมค์ก็ยังดึงดันจะเอาเธอมาให้ได้ มาถึงตอนนี้หลังจากถ่ายเสร็จแล้ว ไม่ว่าจะเป็นไมค์หรือคนที่เคยคัดค้านเขาในตอนนั้น ต่างก็รู้สึกโล่งใจและยินดีเป็นอย่างยิ่ง

โชคดีที่ตอนนั้นไมค์ยังคงยืนกราน ไม่อย่างนั้นคงต้องพลาดเจ้าหญิงเงือกน้อยผู้เย็นชาทรงเสน่ห์คนนี้ไปแล้วแน่ๆ

“ไมค์ นายน่าจะไปตั้งใจเรียนภาษาจีนเพิ่มได้แล้วนะ รวมไปถึงวัฒนธรรมจีนด้วย ประวัติศาสตร์ห้าพันปีไม่ได้มีมาเล่นๆ หรอกนะ แค่เรื่องความรักของบรรพบุรุษเราก็ลึกซึ้งกว่าพวกนายตั้งเยอะ ฉันก็พูดจาหวานๆ เป็นเหมือนกันแหละ แค่ยังไม่มีใครคู่ควรให้ฉันพูดด้วยก็แค่นั้น อีกอย่างฉันไม่ได้ตกหลุมรักเธอ ฉันแค่หลงใหลในตัวเงือกตนนั้นต่างหาก ส่วนตัวเธอน่ะ มีเจ้าของจองไว้แล้ว”

เว่ยหย่วนรู้สึกดูแคลนกับคำเปรียบเปรยก่อนหน้านี้ของไมค์อย่างยิ่ง เขาปรายตามองอีกฝ่ายพลางแค่นยิ้มเย็น

พวกศิลปินมักจะมีนิสัยประหลาดอยู่ไม่น้อย เว่ยหย่วนในฐานะช่างภาพชื่อดัง นิสัยยิ่งพิลึกพิลั่นเข้าไปใหญ่

ถ้าเขาไม่ทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ ก็มักจะพูดจาเหน็บแนมถากถาง ไมค์ถึงได้ใช้คำว่า ‘ซากศพพันปี’ มาบรรยายตัวเขา

วันนี้เห็นเขาชื่นชมเซี่ยหานขนาดนี้ ไมค์เพิ่งจะเคยได้ยินเขาชมคนอื่นเป็นครั้งแรก จึงอดแปลกใจไม่ได้

“เธอมีเจ้าของแล้วเหรอ ใครน่ะ นายรู้จักด้วยเหรอ” ไมค์ทำหน้าประหลาดใจ

เว่ยหย่วนกระตุกยิ้มให้ รอยยิ้มเย็นยะเยือกแบบนี้ทำให้ไมค์รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลังเสมอ

“เอาเป็นว่าฉันเตือนไว้ก่อน อย่าริไปยุ่งกับเธอเชียว”

พูดจบเขาก็แบกกล้องตัวโปรดเดินจากไป ทิ้งให้ไมค์ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น

“ทำไมไม่พูดให้เคลียร์ล่ะ มิน่าล่ะการถ่ายแบบครั้งนี้ นางแบบขึ้นปกยังเลือกไม่เสร็จนายก็รีบแจ้นมา ที่แท้ก็มาเพราะเธอนี่เอง บอกฉันหน่อยสิว่าใครกันแน่ ฉันจะได้ไปดวลเดี่ยว ที่รักสุดหวานของฉัน…”

พอไมค์ได้สติ ก็คิดจะวิ่งตามไปถามให้รู้เรื่อง

ทว่าเว่ยหย่วนเป็นคนเดินเร็วมาก แม้ไมค์จะมีรูปร่างสูงโปร่ง แต่ก็ยังก้าวตามไม่ทันอยู่ดี ได้แต่มองดูอีกฝ่ายเดินจากไปตาปริบๆ

เว่ยหย่วนเพิ่งมาถึงห้องพัก อุปกรณ์ยังไม่ทันได้เก็บเข้าที่ เสียงมือถือก็แผดลั่นขึ้นมาเสียก่อน

เขาเหลือบมองชื่อสายเรียกเข้าบนหน้าจอมือถือ รอจนมันดังไปถึงเจ็ดแปดครั้ง ถึงค่อยกดรับสายอย่างไม่รีบร้อน

“ทำอะไรอยู่ตั้งนานสองนาน ที่รักของฉันล่ะ”

เว่ยหย่วนกลอกตามองบนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

“ฉู่อวี๋ นายจะหน้าหนาเกินไปแล้วนะ มาร้องหาที่ร้งที่รักอะไรแถวนี้ ฉันไม่ได้ท้องลูกให้นายสักหน่อย!”

เห็นได้ชัดว่าเว่ยหย่วนหงุดหงิดที่อีกฝ่ายโทรมาโดยไม่มีแม้แต่คำทักทายตามมารยาท เปิดปากมาก็อวดหวานใส่กันทันที เลยตอกกลับไปแบบไม่ไว้หน้า

ชีวิตคนโสดมันก็ขมขื่นพออยู่แล้ว ยิ่งเวลาคนรอบตัวมีคู่กันไปหมด แล้วถ้าเพื่อนคนนั้นยังชอบอวดแฟนไม่หยุด มันก็น่าโมโหจนแทบอยากจะฆ่าคนให้ตายจริงๆ

“หย่วนหย่วน นายจะโมโหทำไมกันเล่า เสี่ยวหานของฉันล่ะ เธอเป็นแฟนฉันนะ ถึงฉันจะรู้ว่าเธอมีเสน่ห์มากก็เถอะ แต่เมียเพื่อนห้ามแตะต้องนะ…”

น้ำเสียงของฉู่อวี๋อ่อนโยนอย่างยิ่ง พอพูดถึงเซี่ยหานเขาก็ดูเหมือนจะเปิดโหมดอ้อนโดยอัตโนมัติ

เว่ยหย่วนเงียบไปครู่ใหญ่ ถึงได้เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ไอ้ปลาเน่า นายมันน่าขยะแขยงจริงๆ แม่สาวน้อยแสนหวานวันนี้ทำได้ดีมาก ไมค์ชอบเธอมาก ฉันเองก็ชอบเธอมากเหมือนกัน”

พูดจบเขาก็กดตัดสายทันที ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทันโวยวายเลยแม้แต่น้อย