บทที่ 97 วางรุ่ยแย่งคน

“พี่เซี่ยหาน” วางรุ่ยใช้หางตาคอยสังเกตความเคลื่อนไหวทางฝั่งนั้นอยู่ตลอด พอเห็นเซี่ยหานเดินเข้ามาก็รีบเอ่ยทักทายทันที

แต่ที่เธอให้ความสนใจเซี่ยหานขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเคารพ ตรงกันข้าม เธออยากจะเอาชนะเซี่ยหานให้ได้ต่างหาก ตอนนี้กำลังเป็นช่วงเวลาที่เธอกำลังได้ดิบได้ดี เมื่อเซี่ยหานเดินเข้ามา เธอจึงต้องปั้นยิ้มหวานหยดย้อยเพื่อแสดงความดีใจให้เห็น

หากตอนนี้เซี่ยหานกำลังโกรธจนควันออกหู พอเห็นรอยยิ้มเจิดจ้าแบบนี้เข้าก็อาจจะคุมอารมณ์ไม่อยู่จนพุ่งเข้ามาตบ หรือไม่ก็พูดจาหลุดฟอร์มจนไมค์สังเกตเห็นความผิดปกติหรือถึงขั้นไม่พอใจ ไม่ว่าทางไหนวางรุ่ยก็มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น

“ทำได้ดีนี่”

แต่น่าเสียดายที่เซี่ยหานทำให้เธอต้องผิดหวัง เพราะเซี่ยหานไม่เพียงไม่โกรธ ตรงกันข้ามยังยกมือขึ้นตบหลังเธอเบาๆ อย่างใจเย็น เป็นท่าทีของรุ่นพี่ที่เอ่ยชมรุ่นน้องอย่างแท้จริง

ทว่าน้ำเสียงและท่าทางที่ดูสนิทสนมนี้กลับแฝงความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ชวนให้วางรุ่ยรู้สึกอึดอัด

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เข้าใจ การกระทำของเซี่ยหานเหมือนผู้ใหญ่กำลังชื่นชมผู้น้อย ท่าทีที่ดูเหนือกว่าอยู่นิดๆ นี้ ถ้าไม่คิดให้ดีก็คงสังเกตไม่ออก

มีเพียงวางรุ่ยที่ถูกเธอตบหลังให้กำลังใจเท่านั้นที่รับรู้ได้ ส่วนไมค์ที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ ย่อมไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

“เอาล่ะ คุณวางรุ่ยกลับไปก่อนได้เลยครับ สวีตฮาร์ตหลากรส ต่อไปถึงคิวถ่ายรูปของยูแล้ว ไอจะพายูไปเลือกชุดนะ”

ไมค์โบกไม้โบกมือให้วางรุ่ยเหมือนบอกลา จากนั้นก็ชวนเซี่ยหานให้เดินตามเขาไปที่ห้องแต่งตัวอย่างกระตือรือร้น

แตกต่างจากท่าทีเย็นชาที่มีต่อนางแบบคนก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง เวลาที่ไมค์คุยกับเซี่ยหานจะดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ทั้งยังดูสนิทสนมคุ้นเคย เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่ธรรมดา

วางรุ่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองทั้งคู่ตาไม่กะพริบ แววตาเผยความสงสัยเคลือบแคลงออกมา

เซี่ยหานไม่ได้สนใจเธอและเดินตามไมค์ตรงไปยังห้องแต่งตัว

วางรุ่ยไม่ได้รีบร้อนจากไป หลังจากมองส่งเซี่ยหานเดินลับตาไปแล้ว เธอกลับเดินตรงเข้าไปหาหลี่เยว่

“พี่เยว่”

หลี่เยว่ประหลาดใจกับการปรากฏตัวของเธออย่างเห็นได้ชัด เขาเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ

“ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วนะคะ” เธอเปิดบทสนทนาด้วยคำทักทายตามมารยาท

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ น้องวางรุ่ยเองก็สมคำร่ำลือจริงๆ” ถ้อยคำประจบประแจงใครบ้างจะพูดไม่เป็น หลี่เยว่พูดได้ไพเราะกว่าเธอเสียอีก

“พอดีสัญญาผู้จัดการของฉันใกล้จะหมดแล้วน่ะค่ะ ทางบริษัทเลยให้ฉันเลือกผู้จัดการเอง ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีวาสนากับพี่เยว่ ไม่รู้ว่าฉันจะมีเกียรติพอให้พี่เยว่มาดูแลฉันไหมคะ”

วางรุ่ยยิ้มหวาน เธอยังคงสวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวตัวเดิม แน่นอนว่ายังคงไม่ได้สวมบรา

พอนึกถึงจุดนี้ หลี่เยว่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา เขาขยับตัวนั่งห่างออกไปพลางส่งยิ้มบางๆ ให้วางรุ่ย ทว่ารอยยิ้มกลับดูแข็งทื่อเล็กน้อย

“สัญญาของผมก็ใกล้จะหมดแล้วเหมือนกัน วางรุ่ยเป็นคนฉลาด ย่อมต้องมีตัวเลือกที่ดีกว่าอยู่แล้ว ตอนนี้ผมมีเรื่องขัดแย้งกับบริษัทอยู่นิดหน่อย เกรงว่าดาราในความดูแลจะได้รับผลกระทบไปด้วยน่ะครับ”

เขาบอกออกไปตรงๆ ทันทีว่าตัวเองกับบริษัทมีปัญหากัน ถ้าเป็นดาราทั่วไปก็คงรู้ล่าถอยไปแล้ว

เพราะสำหรับดาราที่ยังไม่ได้เปิดสตูดิโอส่วนตัว ย่อมต้องพึ่งพาบริษัทเพื่อความอยู่รอดทั้งนั้น

เรื่องที่ตอนนี้หลี่เยว่แข็งข้อกับบริษัท แทบจะเป็นความลับที่เปิดเผยของค่ายเอ็มเอ็นไปแล้ว คงเป็นหัวข้อซุบซิบนินทายอดฮิตหลังมื้ออาหาร วางรุ่ยไม่มีทางไม่รู้เรื่องนี้

ทว่าเธอกลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามยังทำท่าเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“บริษัทยังไงก็ต้องดูที่ตัวดาราเป็นหลักค่ะ ถ้าพี่เยว่มาดูแลฉัน ความสัมพันธ์กับบริษัทก็คงผ่อนคลายลงได้ ฉันพูดตามตรงกับพี่เยว่เลยก็ได้ ทางบริษัทตกลงแล้วว่าจะดันฉันเป็นหลักในเฟสต่อไป เพื่อดันให้ติดสี่ดาราสาวหน้าใหม่ในปีหน้า แถมตอนนี้ยังมีซีรีส์ฟอร์มยักษ์อีกสองเรื่องที่กำลังคุยอยู่ ขอแค่พี่เยว่ตกลงมาเป็นผู้จัดการของฉัน ฉันจะให้พี่เยว่เข้าร่วมเจรจาทันทีเลยค่ะ”

วางรุ่ยขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดแล้วกระซิบพูดออกมา

น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความมั่นใจและเปี่ยมไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง เห็นได้ชัดว่าเธอพอใจกับสถานการณ์ในตอนนี้มาก

เซี่ยหานกดหัวเธอมาตั้งสองปี ในที่สุดก็มีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากเสียที เธอจะไม่ยืดเส้นยืดสายและถอนหายใจโล่งอกยาวๆ ได้อย่างไร

ซีรีส์ฟอร์มยักษ์สองเรื่องที่บริษัทสัญญาไว้ บวกกับการคว้างานถ่ายแบบปกนิตยสารแฟชั่นระดับท็อปไฟว์มาครองได้ในวันนี้ เธอรู้สึกว่านี่เป็นลางบอกเหตุที่ดีเยี่ยม พิสูจน์ว่าช่วงเวลาเฉิดฉายของเธอกำลังจะมาถึงแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่รอเปล่งประกายเจิดจ้าจนไม่มีใครกล้าดูถูกเธออีกต่อไป

ในใจของวางรุ่ย อนาคตของเธอเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบและเสียงปรบมือ และจะต้องทำให้ทุกคนต้องมองเธอใหม่ได้อย่างแน่นอน

หลี่เยว่ย่อมคุ้นเคยกับท่าทางลำพองใจแบบนี้ดี

เขาเคยดูแลดารามาไม่น้อย ดาราทุกคนที่ได้โอกาสดีๆ มักจะแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจจนออกนอกหน้าแบบนี้เสมอ

ราวกับทั้งโลกสยบอยู่แทบเท้า ความโชคดีหรือความโด่งดังเพียงชั่วครู่ชั่วคราวมักทำให้คนเราหลงลืมตัวเองได้ง่ายๆ

“ผมต้องดูแลเซี่ยหาน บริษัทคงไม่ให้หน้าผมหรอก และความขัดแย้งก็ไม่มีทางคลี่คลายด้วย คุณไปหาคนอื่นร่วมงานเถอะ ในบริษัทมีผู้จัดการที่เก่งและเชี่ยวชาญกว่าผมตั้งเยอะแยะ ค่อยๆ เลือกไปนะ”

หลี่เยว่ปฏิเสธเธอตรงๆ โดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เขาต้องดูแลเซี่ยหาน และเซี่ยหานก็แตกหักกับเอ็มเอ็นอย่างสิ้นเชิงแล้ว ไม่มีทางประนีประนอมกันได้อีก ในเมื่อหลี่เยว่ตัดสินใจปักหลักอยู่ข้างเซี่ยหานแล้ว จุดจบของเขากับบริษัทก็คงไม่สวยงามเช่นกัน

“น่าเสียดายความสามารถของพี่เยว่จริงๆ ค่ะ”

วางรุ่ยชะงักไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่สีหน้าจะมืดมนลง เธอคงคาดไม่ถึงว่าหลี่เยว่จะปฏิเสธเธอรวดเร็วขนาดนี้

เธอถอนหายใจเบาๆ ราวกับรู้สึกเสียดายแทนหลี่เยว่จากใจจริง

ทว่าหลังจากเธอพูดคำนี้ออกมา หลี่เยว่กลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามสีหน้ากลับดูบูดบึ้ง คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม

“วางใจเถอะ เซี่ยหานจะไม่ทำให้ผมต้องเสียดายแน่นอน”

เขาหัวเราะเบาๆ แววรังเกียจบนใบหน้าพาดผ่านเพียงแวบเดียวก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ยามที่เอ่ยถึงเซี่ยหานยังแฝงไปด้วยความเชื่อมั่นอยู่หลายส่วน

หลี่เยว่พูดออกมาถึงขนาดนี้ วางรุ่ยก็จนปัญญาจะเถียงต่อ

อันที่จริงในใจเธอไม่เชื่อเลยสักนิดว่าเซี่ยหานจะพาหลี่เยว่ไปได้ไกลแค่ไหน ในเมื่อตอนนี้ท่าทีของเอ็มเอ็นที่คิดจะแบนเซี่ยหานนั้นเด็ดขาดมาก

การได้ถ่ายแฟชั่นเซตในของ ‘เอโกล’ ครั้งนี้เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายจริงๆ ตอนที่เอ็มเอ็นรู้ข่าว ทางเซี่ยหานก็คุยกับไมค์ลงตัวไปแล้ว เอ็มเอ็นจึงยากที่จะเข้าไปขัดขวาง

ข้อแรกคือ ‘เอโกล’ เป็นนิตยสารหัวใหญ่ระดับแถวหน้า ไม่สนเรื่องความขัดแย้งระหว่างเอ็มเอ็นกับเซี่ยหานอยู่แล้ว ข้อสองคือเอ็มเอ็นไม่มีเหตุผลดีๆ ที่จะสั่งแบนเซี่ยหาน เพราะช่วงนี้เซี่ยหานตั้งใจถ่ายละครอย่างเงียบๆ ไม่มีข่าวฉาวอะไรเลย ตอนที่ประวัติแย่ๆ ของจูเชี่ยนหรูและเว่ยเวยถูกแฉก็เคยลากเซี่ยหานเข้าไปเอี่ยวด้วย

แต่ต่อมาเพราะมีเฟิงฉีกับฉู่อวี๋ยื่นมือเข้ามาช่วย เธอจึงผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย แถมยังมีทั้งแฟนคลับและแอนตี้แฟนเพิ่มขึ้นเป็นกอง กระแสความสนใจพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์

เพราะดาราหญิงที่ได้ไปกินข้าวกับฉู่อวี๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซี่ยหานเป็นคนแรกอย่างแน่นอน

ผู้คนจำนวนมากต่างพากันคาดเดาว่าเซี่ยหานกับท่านเทพฉู่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันจริงๆ หรืออยู่ในช่วงจีบกันแน่

“แต่คนที่ได้ขึ้นปกหน้าคราวนี้คือฉันนะคะ เธอได้แค่เซตด้านใน” วางรุ่ยรู้สึกว่าท่าทางที่หลี่เยว่คอยปกป้องเซี่ยหานแบบนี้มันช่างบาดตาบาดใจเธอเหลือเกิน

ตั้งแต่เข้าวงการมาเธอเปลี่ยนผู้จัดการมาหลายคนแล้ว แต่เพราะเธอขาดดวงจึงไม่ดังเสียที เธอเลยถูกเตะไปเตะมาเหมือนลูกบอลอยู่ใต้เท้าของผู้จัดการหลายคน ไม่มีใครอยากได้เธอไว้เลย

จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ที่เซี่ยหานตกกระป๋องในเอ็มเอ็น และบริษัทตัดสินใจจะดันเธอ เธอจึงกลายเป็นของหอมขึ้นมาในพริบตา ผู้จัดการพวกนั้นก็พากันอยากจะกลับมารับเธอดูแลต่อ

ทว่าวางรุ่ยเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี ย่อมไม่ยอมให้คนพวกนั้นได้สมใจ เธอจึงไม่เลือกผู้จัดการสักคนเดียว และรอจนกว่าจะเจอคนที่ดีกว่า

การที่คิดจะมาดึงตัวหลี่เยว่ก็เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบเมื่อครู่นี้ แต่พอเห็นหลี่เยว่ภักดีต่อเซี่ยหานไม่ยอมทิ้งขว้างแบบนี้ ความรู้สึกของเธอก็สับสนปนเปไปหมด

ไม่รู้ว่าอิจฉาหรือริษยา สรุปสั้นๆ คือไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

“คุณไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอครับ เมื่อกี้มีคนแอบถ่ายรูปตั้งเยอะ ระวังจะมีคนเอาไปลงเวยปั๋วนะ”

หลี่เยว่ไม่ตอบคำถามของเธอ แต่กลับเปลี่ยนเรื่องคุยหน้าตาเฉย

พอเขาพูดเตือนขึ้นมา วางรุ่ยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามัวแต่คุยกับหลี่เยว่จนลืมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผ้าคลุมไหล่สีฟ้าอ่อนก็เลื่อนตกลงไปอยู่ที่ท่อนแขน เผยให้เห็นช่วงบนอย่างชัดเจน ส่วนการที่ไม่ใส่บราอยู่นั้น เมื่อกี้มีจุดหลุดโฟกัสโผล่หรือเปล่า เธอก็ไม่กล้ารับประกันแล้ว

วางรุ่ยรีบจัดผ้าคลุมไหล่ให้เข้าที่ทันที ก่อนจะหันไปกวาดตามองรอบตัวอย่างละเอียด ก็เห็นคนหลายคนกำลังก้มหน้าก้มตากดมือถืออยู่ ไม่รู้ว่าถ่ายติดไปบ้างหรือเปล่า

เธอตวัดสายตาค้อนใส่หลี่เยว่ รู้ทันทีว่าเขาคงสังเกตเห็นตั้งนานแล้ว แต่จงใจรอให้คนอื่นถ่ายรูปไปเยอะๆ ก่อนถึงค่อยบอกเธอ เธอจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินจากไปอย่างเร่งรีบ

“ชิ ผู้หญิงอะไรเนี่ย ไม่มีความน่ารักเอาซะเลย อุตส่าห์หวังดีเตือนยังจะมาค้อนใส่อีก หวังดีกลายเป็นประสงค์ร้ายไปได้ สู้เซี่ยหานบ้านฉันไม่ได้สักครึ่งหนึ่งเลย เหอะ!”

หลี่เยว่เดาะลิ้นสองที สีหน้าเผยความดูแคลนออกมา

เขากดเข้าไปดูในเวยปั๋ว ลองค้นหาชื่อวางรุ่ยแล้วเรียงลำดับตามเวลา ก็พบว่าโพสต์ล่าสุดมีคนถ่ายรูปตอนเธอหลุดเห็นหน้าอกลงไปจริงๆ

“ฮ่าๆ สมน้ำหน้า ทำดีมาก!” หลี่เยว่ส่งเสียงหัวเราะอย่างสะใจ แม้การทำแบบนี้จะไม่ค่อยมีมนุษยธรรมเท่าไหร่ แต่ใครใช้ให้เธอยืมมือเซี่ยหานมาเป็นบันไดเหยียบกันล่ะ

“สวีตฮาร์ตหลากรส ยูสวยมากเลย ลุคนี้เจ๋งสุดๆ! เว่ย รีบออกมาเร็ว ไปถ่ายข้างนอกสตู” เสียงชื่นชมของไมค์ดังแว่วมาแต่ไกล

เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับลุคของเซี่ยหานมาก เว่ยเป็นนามสกุลของช่างภาพ ช่างภาพในครั้งนี้เป็นคนจีน มีชื่อว่าเว่ยหย่วน

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของไมค์ ทีมงานในสตูดิโอก็เริ่มเคลื่อนไหว ขนย้ายอุปกรณ์ทั้งหมดออกไปข้างนอก

หลี่เยว่รีบวิ่งตามออกไปทันที ก็เห็นเซี่ยหานสวมชุดเดรสกระโปรงยาว ท่อนบนเป็นสีดำสนิท ท่อนล่างเป็นกระโปรงผ้าโปร่งยาวสีแดงสด ชายกระโปรงปักลวดลายนกและดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองและดิ้นม่วง

ด้านนอกสตูดิโอมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ น้ำในสระใสสะอาด

แต่ตอนนี้อุณหภูมิด้านนอกค่อนข้างต่ำ อยู่ที่ประมาณไม่กี่องศาเซลเซียสเท่านั้น หลี่เยว่สวมเสื้อโค้ตผ้าวูลเรียบร้อยแล้ว ถ้าต้องลงน้ำจริงๆ คงหนาวจับใจน่าดู

ทว่าใบหน้าของเซี่ยหานกลับขาวอมชมพู ไม่มีทีท่าว่าจะหนาวเลยสักนิด

อันที่จริงเธอกลัวหนาวมาก แต่เพราะเมื่อก่อนเคยเป็นองค์หญิงหมิงจู เธอจึงรู้วิชาลมปราณภายใน พอโคจรลมปราณเปิดเส้นชีพจรเสียหน่อย ร่างกายก็เลยอบอุ่นขึ้นมา

เว่ยหย่วนพอเห็นเธอเข้าก็อดไม่ได้ที่จะตาเป็นประกาย

อันที่จริงชุดกระโปรงยาวบนตัวเซี่ยหานมีความเป็นสไตล์ย้อนยุคอยู่บ้าง คนในประเทศมักจะมีความผูกพันลึกซึ้งกับสไตล์โบราณแบบนี้อย่างบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะเขาที่เป็นช่างภาพ ยิ่งชื่นชอบสไตล์แบบนี้เป็นพิเศษ

“ต้องลงไปถ่ายใต้น้ำเหรอครับ” เว่ยหย่วนเอ่ยถาม สีหน้าดูไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก

เพราะใต้น้ำจะต้องหนาวมากแน่นอน และการลงไปถ่ายภาพในน้ำก็ยากกว่าการถ่ายบนบกหลายเท่าตัว