บทที่ 96 โนบราออกศึก

คำถามของเว่ยเวยทำให้บรรยากาศเงียบกริบลงทันตา อันที่จริงคำถามนี้ของเธอถือว่าเฉียบคมและแทงใจดำมาก

เพราะในเมื่อไมค์บอกว่าเธอดูโลว์ เธอก็ตอกกลับตรงๆ ว่าชุดที่ใส่อยู่นี้ ‘เอโกล’ เป็นฝ่ายจัดเตรียมให้ เสื้อผ้าที่มาจากแบรนด์ของพวกเขาเองจะดูโลว์ได้อย่างไร

ถ้าไมค์ยอมรับว่าโลว์ ก็เท่ากับด่าแบรนด์ตัวเอง แต่ถ้าไม่ยอมรับ เว่ยเวยก็จะได้หน้ากลับคืนมา

"คุณผู้หญิงครับ เสื้อผ้าจะออกมาเป็นยังไงมันขึ้นอยู่กับคนใส่ด้วย ชุดนี้โดยเนื้อแท้แล้วเซ็กซี่มาก แต่ไม่ค่อยเหมาะกับคนที่มีหน้าอกใหญ่โตเป็นพิเศษ เพราะใส่แล้วมันจะกลายเป็นดูโลว์ แต่ถ้าเป็นคนที่มีรูปร่างค่อนข้างแบนราบมาใส่ มันจะดูสวยมากจริงๆ คุณก็รู้ นางแบบหลายคนถึงมีหน้าอกอวบอิ่มเกินไปไม่ได้ เหตุผลก็เพราะมันทำให้ชุดดูโลว์ได้ง่ายยังไงล่ะ"

ไมค์ไม่ได้สนเลยว่าเธอจะคิดอย่างไร เขาคิดว่าเว่ยเวยอยากขอคำชี้แนะด้านแฟชั่นจากเขาจริงๆ จึงตอบออกไปอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ

ทว่าคำตอบนี้ทำเอาเว่ยเวยจุกจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังมีเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาในอก พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

ฝรั่งคนนี้รังแกกันเกินไปแล้วจริงๆ เอะอะก็ตอกย้ำว่าตัวเธอเองนั่นแหละที่โลว์ จนทำให้ชุดพลอยดูโลว์ไปด้วย ถ้าคำพูดนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงหมดหวังที่จะได้ผงาดในวงการแฟชั่นไปอย่างน้อยสามถึงห้าปีเป็นแน่

"เอริก ช่วยส่งคุณผู้หญิงท่านนี้ออกไปที" ไมค์เห็นเธอยืนทื่อขวางหูขวางตาอยู่ตรงนั้น จึงสั่งให้ผู้ช่วยเข้ามาพาตัวเธอออกไปทันที

ก่อนจะจากไป เว่ยเวยก็ไม่ลืมที่จะตวัดสายตาอาฆาตแค้นมองไปทางเซี่ยหาน ราวกับว่าการที่เธอเริ่มต้นได้พังไม่เป็นท่าแถมยังถูกเยาะเย้ยถากถางในคราวนี้ เป็นความผิดของเซี่ยหานล้วนๆ

"เว่ยเวยเป็นอะไรของเขาน่ะ จ้องฉันตาเขม็งเชียว ถึงฉันจะหน้าตาสะสวยแถมยังมีเสน่ห์มากก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้ผู้หญิงด้วยกันมาตกหลุมรักหรอกนะ" เซี่ยหานสัมผัสได้ถึงสายตาล้ำลึกคู่นั้นอย่างแน่นอน ทว่าความเข้าใจของเธอกลับไปคนละทิศคนละทางอย่างสิ้นเชิง

เมื่อได้ยินเธอยกยอตัวเองอย่างไร้ยางอายขนาดนั้น หลี่เยว่ก็ถึงกับพูดไม่ออก

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เซี่ยหานเอาตัวเองไปผูกติดกับคำว่า "หน้าหนาไร้ยางอาย" แถมแนวโน้มยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียด้วย

"ตอนนี้เว่ยเวยไม่ไหวแล้วจริงๆ เท่าที่ฉันรู้ หลังจากเธอยกเลิกสัญญากับ 《วิถีมารสยบฟ้า》 เธอก็ไม่ได้เข้ากองถ่ายละครเรื่องไหนอีกเลย บทที่ส่งมาถึงมือตอนนี้ล้วนเป็นของเหลือเดนที่คนอื่นคัดทิ้งทั้งนั้น แม้แต่ในเว็บบอร์ดเทียนหยา เธอก็ถูกเตะออกจากทำเนียบดาราสาวหน้าใหม่ไปแล้ว ฝีมือการแสดงก็ห่วยแถมยังมีข่าวฉาวรุมเร้า ในบอร์ดพูดกันว่าดาราสาวหน้าใหม่คือตัวแทนของเหล่านักแสดงสาวรุ่นเยาว์ แม้ช่วงนี้เกณฑ์จะต่ำลง แค่มีชื่อเสียงอยู่นิดหน่อยก็ถูกเรียกว่าดาราสาวหน้าใหม่ได้แล้ว แต่คนที่ไม่เอาถ่านแถมสันดานแย่อย่างเว่ยเวย จะเรียกว่าดาราสาวหน้าใหม่ไม่ได้หรอก อย่างมากก็เป็นได้แค่ดาราสาวหน้าม้านอกคอกเท่านั้นแหละ"

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเซี่ยหาน หลี่เยว่จึงหยิบเรื่องตลกที่เห็นในเน็ตมาเล่าให้ฟัง

ต้องยอมรับเลยว่าพวกชาวเน็ตนี่ปากคอเราะร้ายกันจริงๆ คำว่า "ดาราสาวหน้าม้านอกคอก" ยังอุตส่าห์คิดกันออกมาได้ ถ้าเว่ยเวยรู้เข้า คงโกรธจนควันออกหูแน่ๆ

แค่ในหมู่ดาราสาวหน้าใหม่ เธอยังตกอยู่ในสภาพที่จวนเจียนจะถูกถอดชื่อออก ถือว่าชีวิตตกอับพอดูเลยทีเดียว

"เอาละ ต่อไปให้เวลาเดินแบบโพสท่าคนละหนึ่งนาที เร่งมือกันหน่อย" ไมค์จัดแถวคนที่เหลือได้อย่างถูกจังหวะ แล้วให้พวกเธอเดินขึ้นไปโพสท่าบนรันเวย์ทีละคน

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือมีความลำเอียงแอบแฝง วางรุ่ยถึงได้ถูกจัดให้อยู่คิวสุดท้ายเพื่อปิดท้าย

"เชี่ยเอ๊ย นังตัวแสบนี่ได้อยู่คนสุดท้ายเฉยเลย แถมเสื้อผ้าที่เลือกยังถูกใจสุดๆ ดูเหมือนไมค์จะชอบมากด้วย พวกเขาเริ่มคุยกันแล้ว อื้อหือ ดูไมค์ยิ้มเข้าสิ หน้าระรื่นเชียว เมื่อกี้ยังด่าเว่ยเวยว่าชั้นต่ำอยู่แท้ๆ พอมาอยู่ต่อหน้าวางรุ่ยกลับละสายตาไม่ได้เลยนะ ชิ…"

หลี่เยว่มองปราดเดียวก็เห็นวางรุ่ยยืนอยู่ในตำแหน่งสุดท้าย ไมค์เดินผ่านทีละคนและพูดคุยสองสามประโยคกับทุกคน

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าไมค์จะใช้เวลาคุยกับวางรุ่ยนานกว่าใครเพื่อน

"หุบปากไปเลย นายคิดว่าตัวเองเป็นพยากรณ์อากาศหรือไง วางรุ่ยทำอะไรนายต้องรายงานหมดเลยเหรอ ฉันมีตามองเห็นย่ะ" เซี่ยหานรำคาญเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อนของหลี่เยว่ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ็ดไปทีหนึ่ง

ทันใดนั้นหลี่เยว่ก็หุบปากฉับ วันนี้เซี่ยหานชักจะเก่งกล้าเกินไปแล้ว เอะอะก็รำคาญเขา จำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นรอบที่เท่าไหร่ที่เธอสั่งให้เขาหุบปาก

"ฉันก็แค่เป็นห่วงไม่ได้หรือไง เกิดไมค์เลือกนังนั่นขึ้นมาจริงๆ ในนั้นก็มีส่วนที่เป็นความดีความชอบของเธออยู่ด้วยนะ ถึงแม้เธอจะไม่ได้เต็มใจก็เถอะ"

หลี่เยว่กลอกตาใส่เธอ สีหน้าฟ้องชัดว่ากำลังตัดพ้อที่เซี่ยหานไม่เห็นความหวังดีของเขา

เซี่ยหานไม่อยากสนใจเขา จึงจับจ้องไปยังนางแบบคนแรกที่เริ่มโพสท่าบนรันเวย์แล้ว พลางเพ่งมองอย่างละเอียด

คนที่เหลือต่างเลือกชุดที่ตรงกับธีมได้เป็นอย่างดี นางแบบหลายคนหากินอยู่ในวงการแฟชั่นอยู่แล้ว การโพสท่าจึงทำได้อย่างยอดเยี่ยม ไมค์ยังสั่งให้ตากล้องกดชัตเตอร์เก็บภาพเป็นระยะ ดูเหมือนเขาจะเริ่มจับทางได้บ้างแล้ว

พอถึงคิวของวางรุ่ย เธอสวมชุดเดรสผ้าโปร่งสายเดี่ยวสีขาว สายเดี่ยวเส้นบางเฉียบสองเส้นพาดอยู่บนลาดไหล่ ขับให้กระดูกไหปลาร้าใต้ลำคอเด่นชัดสะดุดตา

รูปร่างของวางรุ่ยค่อนข้างผอมเพรียว ตรงตามที่ไมค์เคยบอกไว้เป๊ะ เธอมีหุ่นแบบนางแบบพิมพ์นิยม หน้าอกไม่ได้อวบอิ่ม ออกจะจัดอยู่ในประเภทแบนราบด้วยซ้ำ ชุดผ้าโปร่งชุดนั้นพอมาอยู่บนร่างของเธอจึงขับเน้นความเย็นชาออกมาได้อย่างชัดเจน ชายกระโปรงยาวระเรี่ยข้อเท้า ผิวพรรณของเธอขาวผ่องจนแทบแยกไม่ออกว่ากระโปรงผ้าโปร่งขาวกว่าหรือสีผิวของเธอขาวกว่ากันแน่

บนไหล่ของเธอมีผ้าคลุมไหล่ปักลวดลายสีฟ้าครามพาดอยู่ ตัวผ้าเป็นทรงผ้าพันคอยาวผืนหนึ่ง ซึ่งสามารถพลิกแพลงจัดทรงได้สารพัดแบบ

จากนั้นก็กลายเป็นโชว์เดี่ยวของวางรุ่ยเพียงคนเดียว เนื่องจากผ้าคลุมไหล่ปักผืนนี้เป็นโทนสีฟ้าเย็น จึงให้ความรู้สึกเยือกเย็นราวกับหิมะน้ำแข็ง ผนวกกับลูกเล่นการจัดทรงที่หลากหลาย เธอจึงใช้มันเป็นเหมือนอุปกรณ์ประกอบฉากไปในตัว

"ว้าว แม่สาวหิมะ ถ่ายเลย!" ไมค์เอ่ยปากชมทันทีพร้อมกับโบกมือให้ตากล้องรัวชัตเตอร์

ความจริงแล้วยังไม่ทันที่ไมค์จะเอ่ยปาก เสียงชัตเตอร์ของตากล้องก็ดังระรัวขึ้นมาก่อนแล้ว สาเหตุหลักก็เพราะการมิกซ์แอนด์แมตช์ของวางรุ่ยช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

ระดับตากล้องถ่ายปกของ ‘เอโกล’ ย่อมมองออกอยู่แล้ว พวกเขามีเซนส์ต่อความงดงามมาแต่กำเนิด มือจึงกดชัตเตอร์ไปเองโดยอัตโนมัติ

"ยอดเยี่ยมมาก" ไมค์เอ่ยชมเป็นระยะ

หลังจากวางรุ่ยโพสไปสองสามท่า จู่ๆ เธอก็ใช้สองมือจับผ้าคลุมไหล่แล้วกางแขนทั้งสองข้างออก ทำท่าเหมือนกำลังเปิดรับและโอบกอดสายลม คางเชิดขึ้นเล็กน้อย เปลือกตาปิดพริ้ม ราวกับมีสายลมพัดผ่านพวงแก้มของเธอจริงๆ

"ว้าว…" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นจากด้านล่าง

ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เพราะท่าทางของวางรุ่ยแปลกใหม่อะไรนักหนา แต่เป็นเพราะตอนที่เธอทำท่านั้น ทุกคนสามารถมองเห็นรอยนูนสองจุดที่ตั้งชันอยู่ตรงหน้าอกของเธอได้อย่างชัดเจน

ใครๆ ก็รู้ว่านั่นคืออะไร วางรุ่ยไม่ได้ใส่บรา

"เชี่ยเอ๊ย ยัยนี่ลงทุนชะมัด โนบราเล่นสดเลยว่ะ"

หลี่เยว่ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเซี่ยหานเสียงเบา

เซี่ยหานหรี่ตาลงเล็กน้อย เพ่งมองท่วงท่าของเธออย่างละเอียด แววตาเผยประกายซับซ้อนขึ้นมา

ต้องยอมรับว่าหลี่เยว่ดูคนได้แม่นยำ วางรุ่ยเป็นคนมีของจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่เธออาศัยบารมีของเซี่ยหานอย่างสุขุมแนบเนียนเพื่อทำให้ไมค์จดจำเธอได้

แค่การโนบราในตอนนี้โดยที่ไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกอุจาดตา ก็ต้องยอมรับว่าน่าทึ่งแล้วจริงๆ

เพราะเธอมีรูปร่างแบนราบ ดังนั้นแม้จะโนบราก็ไม่ได้ดูหย่อนคล้อยหรือน่าเกลียด ในทางตรงกันข้าม ตอนที่เธอโพสท่า สีหน้าของเธอกลับดูเพลิดเพลินและเป็นธรรมชาติอยู่ตลอด อีกทั้งเสื้อผ้าบนตัวก็เป็นโทนสีเย็น จึงไม่เฉียดกรายเข้าใกล้คำว่าหยาบโลนเลยแม้แต่น้อย

แม้จะเห็นชัดว่าเธอโนบรา แต่ก็ให้ความรู้สึกเพียงแค่ว่าเธอดูเป็นธรรมชาติและเป็นอิสระมาก ต่อให้รู้ว่าไม่ได้สวมเสื้อชั้นใน ในใจก็เกิดเพียงความรู้สึกรื่นรมย์สบายตา ไม่ได้คิดเตลิดไปในทางลามกอนาจารเลยสักนิด

เมื่อทั้งไมค์และตากล้องต่างยอมรับในตัววางรุ่ย บรรยากาศภายในสตูดิโอจึงคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

ภายใต้สายตาที่ส่งกำลังใจและกระตือรือร้นของทุกคน วางรุ่ยก็ยิ่งทำผลงานได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกท่วงท่าและรอยยิ้มล้วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ชวนมอง

"เฮ้ย เซี่ยหาน ดูท่าไมค์จะเลือกนังแพศยาวางรุ่ยจริงๆ แล้วนะ เธอจะเอายังไงล่ะทีนี้? ทางฝั่งเอ็มเอ็นคงได้ใจกันใหญ่แน่ที่เธอแพ้ยัยนั่นน่ะ"

หลี่เยว่ทอดถอนใจ พลางมองบรรยากาศชื่นมื่นกลมเกลียวภายในสตูดิโอ เขาก็พอจะเดาผลลัพธ์ที่จะตามมาได้แล้ว

ยังไงงานนี้ก็คงตกเป็นของวางรุ่ย ไม่เฉียดมาถึงเซี่ยหานแล้วล่ะ

"ชวดก็ชวดสิ กงเกวียนกำเกวียนน่า เมื่อก่อนฉันเล่นละครข่มเธอไว้มิด คราวนี้ถ่ายแบบนิตยสาร เธออาจจะได้ข่มฉันบ้างก็ได้ เยว่เยว่ นายควรออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างซะบ้างนะ จะได้เลิกทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมเสียที"

เวลานี้เซี่ยหานยังมีอารมณ์มาสั่งสอนปรัชญาชีวิตให้หลี่เยว่อีก ช่างน่ากราบใจจริงๆ

หลี่เยว่เหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ ทว่าพอสบเข้ากับดวงหน้าของเซี่ยหาน เขากลับพูดไม่ออก สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วยอมรามือ

"แล้วแต่เธอเถอะ ในใจเธอคงรู้ดีอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนี่"

พอพูดจบ เขาก็ทำทีเป็นไม่สนใจเซี่ยหานอีกจริงๆ แล้วหันไปจดจ้องมองวางรุ่ยบนรันเวย์แทน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใจตรงกันหรือไม่ สายตาของวางรุ่ยกลับกวาดมองมาเช่นกัน แต่คนที่เธอมองไม่ใช่หลี่เยว่ หากแต่เป็นเซี่ยหาน

ดวงตาคู่นั้นของเธอเป็นประกายระยับ อาจเพราะตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ได้ใจ ดังนั้นเวลาที่มองมาทางเซี่ยหาน แววตาแห่งความลำพองจึงฉายชัดอย่างเปิดเผย ไม่คิดจะซ่อนเร้นแม้แต่น้อย

เซี่ยหานส่งยิ้มตอบกลับไปอย่างสงบนิ่งและผ่อนคลาย ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

กลับเป็นวางรุ่ยเองที่ชะงักไป เธอคิดว่าพอเซี่ยหานเห็นเธอคว้าโอกาสขึ้นปกไปได้ จะต้องเก็บอาการไม่อยู่แน่ เผลอๆ อาจจะได้เห็นสีหน้าผิดหวังหรืออิจฉาริษยาจนแทบทนไม่ไหวบนใบหน้าของรุ่นพี่คนนี้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า บนใบหน้าของเซี่ยหานกลับไม่มีอารมณ์ด้านลบใดๆ เลย มิหนำซ้ำยังมีรอยยิ้มชื่นชมแฝงอยู่จางๆ อีกด้วย

สมองของวางรุ่ยพลันส่งเสียง "วิ้ง—" ขึ้นมาอย่างอื้ออึง ในใจเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง ราวกับกำลังถูกงูพิษจ้องมองอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาใจลอย ไมค์เองก็สังเกตเห็นว่าเธอมีท่าทีผิดปกติไป จึงเอ่ยให้กำลังใจเธออีกสองสามคำ

วางรุ่ยพยายามรวบรวมสติ ในที่สุดก็ดึงสมาธิกลับมาได้บ้าง เธอไม่กล้าหันไปมองทางเซี่ยหานอีกเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะกลัวว่าคนที่ซวยในตอนท้ายจะเป็นตัวเอง

พอนางแบบอย่างวางรุ่ยถ่ายภาพเสร็จ ไมค์ก็เป็นคนปรบมือให้เป็นคนแรก

"คุณยอดเยี่ยมมาก! คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ พรุ่งนี้ค่อยมาลุยต่อ ผมจะเลือกชุดสวยๆ ให้คุณแน่นอน!" ไมค์ถูฝ่ามือไปมา ท่าทางตื่นเต้นกระตือรือร้นราวกับรอไม่ไหว

วางรุ่ยกระพริบตา ในใจลิงโลดจนแทบคลั่ง แต่เธอยังพยายามข่มอารมณ์ไว้ แล้วเผยยิ้มอย่างมีมารยาทออกมา

"ขอบคุณมิสเตอร์ไมค์ที่เล็งเห็นคุณค่าค่ะ" เธอพยักหน้ารัวๆ

เซี่ยหานเห็นท่าทางลำพองใจของอีกฝ่าย จึงลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินตรงเข้าไปหาพวกเขาทันที