บทที่ 225 กินข้าวกับลู่ซิน (ตอนต้น)

“พี่เซี่ยหานอยากกินกุ้งจีเหวย (กุ้งทราย)เหรอคะ เดี๋ยวค่อยบอกพนักงานก็ได้ค่ะ ฉันสั่งอาหารล่วงหน้าไว้บ้างแล้ว พอพวกพี่มาถึงจะได้กินร้อนๆ ทันที ไม่ต้องเสียเวลารอนาน”

ลู่ซินยิ้มหวานอย่างใสซื่อ ยามเอ่ยประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอก็ไพเราะน่าฟังเป็นพิเศษ

แค่เห็นการแต่งตัวที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายสาวน้อยแบบนี้ ก็ชวนให้รู้สึกว่าลู่ซินเป็นเด็กสาวว่าง่ายแสนดีคนหนึ่ง