บทที่ 349 แม่ลูกเผชิญหน้า

เซี่ยหานไม่ได้เก็บความกังวลของเซี่ยจ้งเชียนมาใส่ใจ เพราะเธอเข้าใจนิสัยของเว่ยหมิงหรูดี อย่างน้อยจากความทรงจำและความหวาดกลัวที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ เธอก็ตระหนักดีว่าแม่คนนี้รับมือไม่ง่ายเลย

ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นแม่ลูกสายเลือดเดียวกัน เว่ยหมิงหรูไม่ได้ทารุณกรรมลูก คนนอกย่อมเอนเอียงไปทางคนเป็นแม่ ยิ่งมีคำว่า "กตัญญู" คำเดียวก็กดทับเซี่ยหานจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ หากเธอคิดจะงัดข้อกับเว่ยหมิงหรูจริงๆ ย่อมต้องเริ่มจากการดึงคนใกล้ตัวมาเป็นพวกก่อน ให้คนในครอบครัวถึงจะไม่เข้าข้างเธอ แต่อย่างน้อยก็ต้องไม่เทใจไปทางเว่ยหมิงหรูจนหมด และรักษาความเป็นกลางไว้ได้

แล้วก็เป็นไปตามที่เซี่ยจ้งเชียนคาดไว้ ตอนเซี่ยหานเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง เธอควงแขนชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งมาด้วย