บทที่ 350 แกะของขวัญไปด้วยกัน

เฟิงฉียังไม่รู้ตัวเลยว่า การกระทำเพียงครั้งเดียวของตนจะทำให้ว่าที่พ่อตาประทับใจเข้าอย่างจัง

ด้วยแรงเกลี้ยกล่อมของสองหนุ่ม ในที่สุดทั้งสี่คนก็ได้นั่งลงคุยกันเสียที ติดอยู่ตรงที่เว่ยหมิงหรูยังคงปั้นหน้าบึ้งตึง ราวกับคนทั้งโลกติดหนี้เธออยู่ก้อนโต

เซี่ยหานขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกได้ว่าไอโทสะบนร่างของเว่ยหมิงหรูแทบจะกลั่นตัวเป็นรูปธรรม แผ่รังสีมากวนประสาทจนเธอรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง