บทที่ 386 ดั่งนักรบหญิง

“ฉันแค่รู้สึกว่ามีน้องผู้หญิงที่เป็นเด็กฝึกคนหนึ่งดูมีแววดี ก็เลยลองถามดูเฉยๆ น่ะค่ะ” เซี่ยหานพูด

เฟิงฉีไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจเท่าไรนัก คำว่าพรสวรรค์หรือมีแววนั้น ถูกความจริงของสังคมกลืนหายไปได้ง่ายดายเหลือเกิน โดยเฉพาะในวงการบันเทิงที่ภายนอกดูหรูหราตระการตา แต่เบื้องหลังกลับโหดร้ายกลืนกินคนจนไม่เหลือซาก หากมองจากมุมมองของนักธุรกิจ ถ้าดาราคนนั้นมีมูลค่า เขาก็จะปั้นและบริหารจัดการให้อย่างแน่นอน แต่ถ้าไม่มี ต่อให้มีพรสวรรค์ล้นฟ้า สำหรับเขามันก็เป็นแค่เช็คเปล่าใบหนึ่งเท่านั้น

แต่คำพูดเหล่านี้เขาไม่มีทางพูดกับเซี่ยหาน ในเมื่อความเป็นนักธุรกิจที่เลือดเย็นและตรงไปตรงมาจนเกินไปแบบนี้ เฟิงฉีไม่อยากแสดงให้เธอเห็นมากนัก