บทที่ 387 เสียดายที่ไม่ได้ดั่งใจ

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง เซี่ยหานโค้งขอบคุณผู้คนด้านล่างเวทีอย่างสง่างาม จากนั้นจึงค่อยๆ ก้าวลงจากเวทีกลับมายังที่นั่งของตน เฟิงฉีรีบหยิบเสื้อสูทมาคลุมให้เธอด้วยตัวเองทันที พลางเอื้อมมือไปลูบแก้มเธอเบาๆ “พูดเก่งขนาดนี้ คุณแทบจะไปลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ได้เลยนะ”

เซี่ยหานยิ้มรับคำชมของเขา เธอไม่ได้คิดจะเปิดโอกาสให้โม่ยวี่โหรวได้มีบทบาท จึงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่ข้างเฟิงฉี กะจะใช้วิธีเมินเฉยบีบให้อีกฝ่ายรู้ว่ายากแล้วยอมล่าถอยไปเอง

ทว่าเซี่ยหานเองก็รู้ดีว่าวิธีนี้คงไม่ได้ผล