บทที่ 397 สิ่งที่เรียกว่าการวางแผน

เฟิงฉีไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนชอบงานสังสรรค์เท่าไหร่นัก เพียงแต่ในบรรดางานที่ต้องไปปรากฏตัว มีทั้งงานที่เขาปฏิเสธได้และงานที่ปฏิเสธไม่ได้

อย่างงานเลี้ยงค็อกเทลคืนนี้ แทนที่จะต้องมาเสียเวลาปั้นหน้าใส่ผู้คนมากมาย เขายอมกลับไปกอดเซี่ยหานที่บ้านแล้วคุยเรื่องไร้สาระไปวันๆ ยังจะดีเสียกว่า

แต่เขาก็ปลีกตัวไม่ได้ ช่วงนี้เขายุ่งมากจนแทบจะหายหน้าไปจากงานสังคม ถ้ายังไม่โผล่มาให้เห็นบ้าง เกรงว่าคงมีข่าวลือเสียๆ หายๆ หลุดออกมาแน่