บทที่ 400 การสืบเสาะของคุณอารอง

แม้ในใจคุณแม่เฟิงจะเห็นด้วยกับคำพูดของเฟิงฉี แต่เมื่อเห็นท่าทางยืนกรานว่าจะไปให้ได้ แถมยังส่งสายตาออดอ้อนน่าสงสารของเฟิงอวิ๋น สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงโบกมืออย่างจนใจ ปล่อยให้เขาออกไป

ลูกชายคนเล็กคนนี้ เดิมทีพวกเธอก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแล ปล่อยให้โตมาตามยถากรรมจนกลายเป็นคุณชายเสเพลอย่างที่เห็น พอคิดจะหันกลับมาดัดนิสัย ก็คุมไม่อยู่เสียแล้ว จะตีก็ไม่ได้ จะด่าก็ทำเป็นหูทวนลม แถมต่อหน้ายังชอบทำตัวน่าสงสารบีบน้ำตาใส่อีก เธอเองก็เหนื่อยใจจนขี้เกียจจะสนใจอะไรมากมายแล้ว

“คุณอารองของพวกเธอนี่นะ…” คุณแม่เฟิงมีเรื่องอยากพูดมากมาย แต่ไม่รู้จะเปิดปากกับคนรุ่นลูกอย่างไร ทำได้เพียงถอนหายใจยาว แล้วปรับอารมณ์บอกให้เฟิงฉีกับเซี่ยหานอย่าไปสนใจเขา แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวกันต่อ