บทที่ 399 ไปเยี่ยมคุณแม่เฟิง

แสงแดดยามสายช่วงแปดเก้าโมงกำลังอบอุ่นสบาย แสงสว่างลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามาในห้อง เปลือกตาของเซี่ยหานขยับเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย พลันมองเห็นลำแสงสีขาวทอดยาวจากพื้นจรดบนเตียง เธอยื่นมือไปด้านหลังแล้วตบตัวเฟิงฉีเบาๆ

“เฟิงฉี เฟิงหลวนหลวนตื่นแล้ว เที่ยงนี้ไม่ใช่ว่าเรามีนัดกินข้าวกับที่บ้านคุณเหรอ”

เฟิงฉีที่ถูกเซี่ยหานปลุกขยับตัวเข้ามาแนบชิดกว่าเดิม เขาวาดแขนกอดเธอไว้แน่นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เที่ยงค่อยไปก็ได้ จะรีบทำไม นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”