บทที่ 433 ไปกินข้าวด้วยกัน

เฟิงฉีหันไปมองเซี่ยหานที่กำลังยิ้มระรื่น เขารู้ดีว่า “นิสัยเดิม” ของเธอกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว จึงได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ จากนั้นก็หันไปพูดกับอวี๋ซูอิ่ง “ครูซูครับ ลองดูสักหน่อยเถอะครับ เซี่ยหานจะต้องเป็นนักเรียนที่ดีคนหนึ่งแน่นอน ถึงเธอจะไม่ได้มาเรียนเต้นเพื่อล่ารางวัลหรือไปเป็นนักเต้นมืออาชีพ แต่ความตั้งใจจริงของเธอไม่แพ้พวกที่อยากเป็นมืออาชีพแน่ๆ คุณพ่อของครูกับคุณพ่อของผมก็เป็นสหายเก่ากัน ถึงตอนนี้พ่อผมสุขภาพจะไม่ค่อยดี แต่คุณพ่อของครูก็ยังอุตส่าห์โทรมาไต่ถามด้วยความห่วงใย ไว้วันหลัง ผมคงต้องหาโอกาสไปขอบคุณท่านถึงบ้านด้วยตัวเองสักหน่อยแล้ว”

อวี๋ซูอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เฟิงฉีคนนี้นี่รับมือยากสมคำร่ำลือจริงๆ เดิมทีเธอไม่อยากปฏิเสธเรื่องที่พ่อฝากฝังมา แต่ก็ไม่อยากรับตัวภาระอย่างเซี่ยหานไว้ด้วย ตามหลักแล้วเธอพูดจาอ้อมค้อมขนาดนั้น ทั้งสองคนก็น่าจะฟังออก และควรถอยไปเองแท้ๆ

ไม่นึกเลยว่า เซี่ยหานจะแกล้งทำเป็นไขสือ ส่วนเฟิงฉีทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าฟังเข้าใจ แต่กลับยกพ่อของเธอขึ้นมาบีบ คู่สร้างคู่สมตัวยุ่งคู่นี้ ช่างสร้างความลำบากใจเก่งจริงเชียว