บทที่ 436 เล่นเทนนิสด้วยกัน

เฟิงฉีไม่คิดจะสนใจเด็กสาวที่ขี้อายจนเกินเหตุคนนี้เลยสักนิด ในสายตาเขา คนที่มีความสามารถย่อมต้องมีศักยภาพในการทำงานที่ดีพอ และยังต้องมีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เหนียมอาย คนที่ทั้งขี้อายทั้งขลาดกลัวแบบนี้ ต่อให้มีความสามารถโดดเด่นแค่ไหน ท้ายที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความขี้อายอยู่ดี เขาจึงไม่คิดจะเก็บมาพิจารณา

"ฉันพักอยู่บ้านมาตั้งนานแล้ว เรื่องที่บริษัทตอนนี้คุณอาสองเป็นคนดูแล นายมาพูดกับฉันเรื่องนี้ ฉันช่วยไม่ได้หรอก อย่ามาหวังพึ่งฉันเลย" เฟิงฉียกแขนขึ้น เอาไม้เทนนิสเคาะแขนของเฟิงอวิ๋นเบาๆ พลางเอ่ย

"คุณอาสองท่านก็แค่ดูแลชั่วคราว พอเรื่องช่วงนี้ผ่านไป พี่ก็ต้องกลับไปคุมอยู่ดี ถึงตอนนั้นผมจะเป็นคนแรกที่สนับสนุนพี่เลย!" เฟิงอวิ๋นพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ