บทที่ 477 บุปผาร่วงหล่น ณ เรือนอื่น

“ออกนอกหน้าเกินไปแล้ว ถ้วยรางวัลก็อยู่ในมือแล้วไม่ใช่เหรอ ยังตื่นเต้นอะไรอีก กลัวเขาจะยึดคืนหรือไง” เฉินเหวยเสียนเอ่ยปากแซวเธอ

“ของฉันได้มาแล้วก็จริง แต่อาจารย์เฉินยังไม่ได้นี่คะ แถวเราเนี่ยเหลือแค่คุณกับวังรุ่ยสองคนแล้ว ช่วยไม่ได้ที่ของพวกคุณดันจัดไว้ประกาศท้ายสุด คนในกองถ่ายที่มาด้วยกันก็ได้รางวัลกันหมดแล้ว พวกคุณก็อย่าให้พลาดเชียวนะคะ” หลิ่วเย่เอียงหน้าไปพูดกับเฉินเหวยเสียน

“ได้มาก็ถือเป็นวาสนา พลาดไปก็แค่ชะตากำหนด คิดแบบนี้ก็สิ้นเรื่อง อีกอย่าง ไม่ว่าจะมองมุมไหนเปอร์เซ็นต์ของฉันก็เยอะกว่าผู้เข้าชิงคนอื่นอยู่แล้ว โอกาสมีมากกว่าตั้งเยอะ จะกลัวอะไร งานเลี้ยงฉลองยังไงก็ไม่หนีไปไหน ไม่ขาดอาหารมื้อนี้ของเธอหรอก” เฉินเหวยเสียนแย้มยิ้ม ริมฝีปากขยับเพียงเล็กน้อย ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายแห่งความมั่นใจและผ่อนคลายสบายๆ