บทที่ 478 รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม

วังรุ่ยอิจฉาจนตาแทบแดงก่ำ เกียรติยศและเสียงปรบมือพวกนี้เดิมทีควรจะเป็นของเธอทั้งหมด

ทว่าความจริงกลับเหมือนฝ่ามือที่ฟาดลงมาบนหน้าเธออย่างจัง ไร้สัญญาณเตือนแต่เสียงดังสนั่น จนทำให้เธอหน้าชาอยู่ตรงนั้น สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่สามารถตอบสนองใดๆ ได้เลย

ทำได้เพียงปล่อยให้กล้องจับภาพสีหน้าแข็งค้างเอาไว้ เกรงว่าหลังจากนี้คงมีรายงานข่าวเยาะเย้ยเธอตามมาอีกระลอก