บทที่ 502 หลิวเย่เป็นเพื่อนเจ้าสาว

หลิวเย่ไม่ได้ตอบกลับในทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจะมีเสียงแผ่วเบาลอยมาตามสาย “ขอบคุณนะ”

เซี่ยหานไม่รู้เลยว่าคำขอบคุณนี้เธอบอกใครกันแน่ ถ้าบอกเธอแล้วมันมีอะไรให้น่าขอบคุณกัน เพราะเธอเองก็เดาใจเซี่ยจ้งเชียนไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรเสียเซี่ยจ้งเชียนก็มีอคติกับหลิวเย่อย่างมาก ส่วนที่บอกว่าถ้าต่อไปหลิวเย่ได้เป็นเบอร์หนึ่งของจิ่นเซี่ยแล้วจะเปลี่ยนความคิดของพ่อได้ไหม เรื่องนี้เซี่ยหานไม่กล้ารับประกันเลยจริงๆ คำพูดเมื่อครู่ก็เป็นแค่คำปลอบใจให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นเท่านั้นเอง