บทที่ 501 หลิ่วเย่เป็นกังวล

"คนเราน่ะนะ ถ้าอยากจะอยู่รอดบนโลกนี้ให้ได้ ก็ต้องรู้จักก้มหัวให้เป็น วังรุ่ยตอนนี้คงจนตรอกเต็มทีแล้วล่ะ MN เป็นค่ายเก่าของเธอ เธอก็เพิ่งพูดไปเองไม่ใช่เหรอว่าบริษัทนั้นมันเลือดเย็นไร้หัวใจขนาดไหน ป่านนี้คงคิดจะมาสารภาพผิดกับเธอแน่ๆ"

หลิ่วเย่เข้าใจสถานการณ์นี้ดี ถึงจะดูแคลนวิธีของวังรุ่ย แต่เธอก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่ตกลงสู่จุดต่ำสุดแบบนั้น

ตัวเธอเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาก่อน ยามที่ร่วงลงไปอยู่ก้นเหวแล้วอยากจะตะเกียกตะกายขึ้นมา ต่อให้มีแค่ฟางเส้นสุดท้ายยื่นมาให้ คนที่กำลังจมน้ำก็ย่อมต้องไขว่คว้ามันเอาไว้สุดชีวิต