บทที่ 500 สายจากหลิ่วเย่

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ" หญิงสาวเสียงอ้อนรีบโบกไม้โบกมือ ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตากับชายที่เพิ่งรี่เข้ามา

รองประธานชุยถลึงตาใส่หวังรุ่ยด้วยความโกรธ พอเห็นมือน้อยๆ ของหญิงสาวคนโปรดถูกกระทำ ในใจก็ยิ่งเดือดดาลจนไม่คิดไว้หน้าหวังรุ่ยแม้แต่น้อย เขาตวาดด่าลั่น "นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอ! ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนั้นจนป่านนี้ยังไม่มีปัญญาแก้ แล้วยังมีหน้ามารังแกเด็กใหม่ของบริษัทอีก นี่เธอไม่รู้สถานะตัวเองเลยหรือไง หรือกะจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้พังไปเลย ถึงมีข่าวฉาวโฉ่กว่านี้หลุดออกมาก็ไม่แคร์แล้วใช่ไหม!"

หวังรุ่ยต้องมาทนฟังผู้บริหารระดับสูงด่ากราดอย่างไร้เหตุผลโดยไม่ถามไถ่ความจริงสักคำ เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด อารมณ์เหล่านี้ค่อยๆ แผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอไปทีละนิด เธอไม่ได้เอ่ยปากโต้ตอบ ทำเพียงจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวเสียงอ้อนที่กำลังแสร้งทำตัวเป็นกระต่ายน้อยไร้เดียงสาหลบอยู่ด้านหลังรองประธานชุย ในใจอดสมเพชตัวเองไม่ได้… ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ตัวเองต้องจนด้วยคำพูดจนไม่มีใครยอมเชื่อ