บทที่ 499 วังรุ่ยรนหาที่ขายหน้าเอง

วังรุ่ยยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น กัดริมฝีปากแน่นจนได้รสคาวสนิมในปาก ลิ้นถูกฟันขบจนเป็นแผล ได้แต่ฟังผู้จัดการพ่นคำเหยียดหยามใส่โดยไร้คำจะโต้แย้ง

เธอเคยเป็นดาราที่บริษัททุ่มเทปลุกปั้นที่สุด ตั้งแต่ระดับผู้บริหารลงมาจนถึงเด็กใหม่ ใครบ้างจะไม่พูดจาดีๆ กับเธอ ตั้งแต่เดบิวต์ก็ได้รับทั้งโอกาส ทรัพยากร และการดันแบบที่เด็กใหม่น้อยคนจะได้ เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองโชคดี จึงไม่เคยเห็นค่าสิ่งดีๆ ที่ได้มาอย่างง่ายดาย คิดเสมอว่าเป็นเรื่องที่ตนเองสมควรได้รับ กระทั่งไม่เคยรู้สึกพอใจด้วยซ้ำ

จนกระทั่งวันนี้ที่โดนผู้จัดการเยาะเย้ยถากถางอย่างไม่ไว้หน้า เธอถึงเพิ่งตระหนักว่าความคิดในอดีตของตัวเองช่างไร้เดียงสาและน่าขันเพียงใด