บทที่ 54 บอสใหญ่กำลังจะมา

หลี่เยว่กำลังดื่มน้ำอยู่ข้างๆ พอได้ยินประโยคนี้ของเซี่ยหานก็สำลักพ่นพรวดออกมาทันที

ฉู่อวี๋ที่อยู่ปลายสายก็อึ้งไปพักใหญ่กว่าจะได้สติ

เขารู้สึกว่าโทรศัพท์วันนี้ดูผิดปกติไปหน่อย ไม่อย่างนั้นทำไมมันถึงทำให้หูเขาร้อนผ่าวได้ขนาดนี้กัน

“โอเค ลูกสาวคนเก่ง” ฉู่อวี๋ผ่อนลมหายใจให้เบาลงเพื่อไม่ให้ตัวเองกลายเป็นตาลุงโรคจิตที่ส่งเสียงแปลกๆ หรือพูดจาพิลึกกึกกือออกไป เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตัวเองให้สุขุม

ทั้งสองคนต่างรับส่งมุกผ่านคำว่า "คุณพ่อ" ไปแบบติดตลก ก่อนจะบอกฝันดีให้กันแล้ววางสาย

พอนึกถึงชานมหอมหวานที่กำลังจะมาส่งถึงหน้าห้อง เซี่ยหานก็อารมณ์ดีจนล้นปรี่ ถึงขั้นฮัมเพลงเบาๆ ออกมา

“แหมๆ” หลี่เยว่จึ๊ปาก สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความประชดประชัน

เซี่ยหานหันไปมอง เห็นเขานั่งอยู่บนโซฟา พอเห็นเธอมองมา เขาก็รีบหุบปากแล้วเก๊กหน้าขรึมทันที

เซี่ยหานไม่สนใจเขา ก้มหน้าเก็บข้าวของของตัวเองต่อ

“เชอะๆ” ชัดเจนว่าหลี่เยว่ไม่คิดจะปล่อยผ่าน สารพัดคำอุทานถูกพ่นออกมาเป็นชุด แถมยังใส่อารมณ์ไม่พอใจสุดขีด

“นายเป็นอะไรไป พูดจาลมรั่วเหรอ” ในที่สุดเซี่ยหานก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม

“เธอดูไม่ออกเหรอว่าฉันกำลังน้อยใจ เซี่ยหาน วันนี้ฉันเพิ่งรู้นี่แหละว่าเธอไร้ยางอายและไร้หัวใจขนาดนี้ ถึงกับเรียกคนอื่นว่าคุณพ่อเลยเหรอ เพื่อจะเอาใจฉู่อวี๋นี่ทำได้ทุกวิถีทางจริงๆ ทำไมไม่เรียกเขาว่าพ่อบุญธรรมไปเลยล่ะ ฉันนึกว่าไอ้คำว่าคุณพ่อเชิงล้อเล่นแบบนี้จะไม่มีวันหลุดออกมาจากปากเธอซะอีก ไม่นึกเลยว่าเธอจะ…”

หลี่เยว่ช้อนตาค้อนเธอ พอพูดถึงคำว่าคุณพ่อคำนี้ ก็ทำเหมือนกับว่าเซี่ยหานไปก่อคดีกบฏร้ายแรงมาอย่างนั้นแหละ

“ฉันก็แค่พูดปากไวไปหน่อย ในเน็ตเขาก็เล่นกันแบบนี้ทั้งนั้น ฉันเห็นว่ามันตลกดีออก”

เซี่ยหานอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วลง ความจริงหลังจากพูดออกไป เธอก็รู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างหน้าหนาอยู่เหมือนกัน

“งั้นเธอก็ควรจะเรียกฉันก่อนสิ ฉันตรากตรำทำงานเพื่อเธอ คอยวิ่งเต้นหัวหมุนจัดการทั้งเรื่องนอกเรื่องในให้เธอหมด เธอเรียกเขาแต่ไม่เรียกฉันเนี่ยนะ”

ในที่สุดหลี่เยว่ก็เผยสาเหตุที่ตัวเองงอนตุ๊บป่องออกมา ถึงแม้ราชาจอเงินฉู่จะช่วยเซี่ยหานไว้เยอะมากจริงๆ แต่ไม่มีทางช่วยเยอะไปกว่าเจ้าอ้วนหลี่คนนี้แน่

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วก็เถอะ แต่มันก็อดขุ่นเคืองในใจไม่ได้อยู่ดี

“ก็ได้ค่ะ คุณพ่อบุญธรรม คราวหน้าฉันจะพาไปเรียกต่อหน้าพ่อแท้ๆ ของฉันเลยนะ นายเป็นพ่อยิ่งกว่าพ่อแท้ๆ ของฉันซะอีก ชานมกระติกเดียวก็ไม่ยอมให้ฉันกิน”

เซี่ยหานรีบเรียกเขาทันที ทว่าประโยคหลังนั้นทำเอาหลี่เยว่ถึงกับแข้งขาอ่อนด้วยความตกใจ

“อย่าเชียวนะ เธอไปเรียกฉู่อวี๋ว่าคุณพ่อต่อหน้าพ่อแท้ๆ ของเธอเถอะ ฉันจะบอกให้นะ อย่าเอาเรื่องนี้มาขู่ฉัน ไม่เรียกไม่ใช่คนจีนนะ!”

หลี่เยว่โบกไม้โบกมือ รู้ดีว่าเซี่ยหานพูดแบบไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ลืมแซะฉู่อวี๋

“พอเรียกเสร็จแล้วผู้ชายต้องนิ่งเงียบ ส่วนผู้หญิงต้องหลั่งน้ำตาด้วยไหมล่ะ”

“ถุย!”

ทั้งคู่เริ่มหยิบยกเอาสำนวนแคปชันโซเชียลยุคหลายปีก่อนมาเล่นกัน สมัยนั้นพอบทความพวกกูรูความรักลงท้าย ก็มักจะมีอยู่สองประโยค ประโยคหนึ่งคือ 'ไม่แชร์ไม่ใช่คนจีน' กับอีกประโยคคือ 'ทำให้ผู้ชายต้องนิ่งเงียบและผู้หญิงต้องหลั่งน้ำตา'

พอเอามาพูดตอนนี้ รู้สึกว่ามันเข้าคู่กันดีชะมัด

ทั้งสองกำลังใช้สำนวนยุคเก่ามาต่อปากต่อคำกันอย่างสนุกสนาน บางทีก็หลุดประโยคแนวเบียวๆ ออกมาด้วย

“เธอไม่เข้าใจความเจ็บปวดของฉันหรอก”

“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ นั่นแหละ เพราะการมีอยู่ของนายน่ะ มันคือบาปยังไงล่ะ”

ก๊อกๆ… เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก

ไม่รอให้หลี่เยว่ได้อ้าปาก เซี่ยหานที่กำลังเค้นสมองคิดคำโต้กลับก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอพุ่งปราดไปเปิดประตูทันที

“เซี่ยเซี่ย ชานมของเธอจ้า” ชวนชวนเขย่ากระติกในมือ สีหน้าแทบจะถอดแบบมาจากเซี่ยหานเป๊ะๆ

รอยยิ้มแป้นแล้นของคนทั้งคู่ ในสายตาคนนอกคงดูเหมือนมีประกายวิบวับเปล่งออกมาได้

“ชานมนี่มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ ทำให้พวกเธอสองคนดีใจเหมือนแมวเห็นปลาทูแบบนี้ได้เนี่ย” หลี่เยว่จึ๊ปากบ่น ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

“แน่นอนสิ อร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยทุกครั้งเลย น้องปลาเนี่ยเป็นพ่อบ้านตัวอย่างที่แท้จริง เสียดายที่เขาไม่ได้ชงให้ฉัน ไม่อย่างนั้นนะ ต่อให้เป็นพวกรูปหล่อแต่ไร้น้ำยา ฉันก็ยอมคว้าเอาไว้แล้ว”

ชวนชวนรีบออกโรงพูดแทนฉู่อวี๋ทันที แม้แต่ตอนพูดเรื่องนี้ก็ยังไม่ลืมหยอดแต้มความดีความชอบให้ฉู่อวี๋ต่อหน้าเซี่ยหาน

หลี่เยว่เริ่มกระอักกระอ่วน ไอแห้งๆ ออกมาคำหนึ่ง

เดิมทีเขานึกว่าชวนชวนเป็นผู้ช่วยรอบด้าน คงเป็นสาวทำงานหัวกะทิที่ทำอะไรก็เนี้ยบกริบไปหมด

แต่พอสนิทกันแล้วถึงได้รู้ว่า ยัยนี่มันตัวแม่สายทะลึ่ง ชวนคุยแป๊บๆ ก็เลี้ยวเข้าเรื่องใต้สะดือ จะได้ยินมุกติดเรตจากเธอได้ทุกที่ทุกเวลา

ทว่าเซี่ยหานกลับไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างเขา ตรงกันข้าม เธอกลับถามออกไปด้วยความจริงใจและอยากรู้อยากเห็นราวกับเด็กนักเรียนผู้ว่าง่าย “แล้วเขาไร้น้ำยาเหรอ”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดวงหน้าสวยหวานไร้เดียงสาของเซี่ยหาน นี่เป็นครั้งแรกที่ชวนชวนถึงกับสะดุดตอนยิงมุกสองแง่สองง่าม รู้สึกเหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองแท้ๆ

“ฉันก็ไม่เคยลองหรอกนะ แต่น่าจะมีน้ำยาอยู่แหละ” เธออยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ชำเลืองมองหลี่เยว่อย่างหวาดๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเซี่ยหานเสียงเบา “ไว้เธอได้ลองเมื่อไหร่ ค่อยมาบอกฉันนะ!”

“แค่กๆ—” หลี่เยว่สำลักไออย่างรุนแรง

“อ๊ะ เรามาดื่มชานมกันเถอะ เซี่ยเซี่ย เธอคงไม่ไล่ฉันกลับหรอกเนอะ” ชวนชวนได้ยินเสียงไอของหลี่เยว่ก็รู้ความหมายดี จึงรีบวกกลับมาที่เรื่องชานมทันที

เซี่ยหานมองเธอ สีหน้าเผยความลังเลและอาลัยอาวรณ์อยู่นิดๆ

กลับเป็นหลี่เยว่ที่เดินเข้ามา แย่งเอากระติกไปเทใส่แก้วให้ทั้งสองคนคนละแก้วจนหมดพอดี

“เซี่ยหานของเราไม่ใช่คนขี้งกขนาดนั้นหรอก มา มีสุขร่วมเสพ”

หลี่เยว่อยากจะหาคนมาช่วยเซี่ยหานกินชานมอยู่พอดี เพราะชานมนี่แคลอรีสูงปรี๊ด ราชาจอเงินฉู่ในสายโทรศัพท์เพื่อจะหลอกล่อให้เซี่ยหานดื่มและไม่อยากให้ตัวเองว่าง ถึงกับแต่งเรื่องโกหกว่าชานมไม่มีแคลอรี เรื่องพรรค์นี้ยังกล้ากุขึ้นมาได้ หลี่เยว่รู้สึกนับถือในความหน้าหนาของเทพบุตรท่านนี้จริงๆ ตามจีบสาวจนถึงขั้นหน้าด้านขนาดนี้ เขาล่ะยอมใจเลย

ชวนชวนปรบมือด้วยความตื่นเต้น สุดท้ายเซี่ยหานจึงได้แต่มองตาละห้อยขณะที่เธอถือชานมแก้วหนึ่งออกไป

“ฉันต้องกลับไปค่อยๆ ดื่ม แก้วนี้ฉันขอยกไปเลยนะ จะมากินมูมมามไม่ได้เด็ดขาด ฉันมีแค่แก้วนี้แก้วเดียว ต้องกลับไปอาบน้ำจุดธูป แล้วดื่มชานมด้วยจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเลื่อมใส ถึงจะเป็นการให้เกียรติมันอย่างแท้จริง”

เธอถูมือไปมา ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ พอพูดจบประโยคก็เดินออกจากห้องไป

ทิ้งให้หลี่เยว่ยืนทำหน้าเอือมระอา “ต้องเบอร์นี้เลยเหรอ อาบน้ำจุดธูปเพื่อชานมแก้วเดียวเนี่ยนะ คนที่รู้คงนึกว่ายัยนี่เพี้ยน ส่วนคนไม่รู้คงนึกว่าจะไปโกนหัวบวชชี!”

เซี่ยหานแยกเขี้ยวใส่เขา ถือแก้วชานมของตัวเองไปนั่งที่โซฟา ปักหลักไม่ยอมพูดกับเขาเด็ดขาด

ใครใช้ให้หมอนี่เอาชานมของเธอไปแบ่งคนอื่นกันล่ะ มันคือการท้าทายเธอชัดๆ

เธอตัดสินใจว่าจะตัดเพื่อนกับเขาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง!

“วันหลังอย่าไปเลียนแบบชวนชวนเขาล่ะ ยัยนั่นเป็นพวกผู้หญิงห้าว พูดจาไม่เคยมีบันยะบันยัง แต่เธอเป็นบุคคลสาธารณะนะ จะมาพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนี้ไม่ได้ อย่ามาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเชียว นิสัยการพูดมันแก้กันยาก เกิดนักข่าวมาสัมภาษณ์แล้วเธอตื่นเต้นจนเผลอยิงมุกใต้สะดือใส่ขึ้นมา มันจะกลายเป็นการประจานตัวเองต่อหน้าคนนับร้อยล้านเลยนะ…”

หลี่เยว่พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี ประเด็นสำคัญคือสกิลการเล่นมุกใต้สะดือของชวนชวนมันแพรวพราวเกินไป บ่อยครั้งที่เขายังไม่ทันเอะใจ อีกฝ่ายก็ตบมุกเรตสิบแปดบวกเสร็จสรรพ ทำเอาเขาจะโมโหใส่ก็โมโหไม่ออก

อีกอย่าง ชวนชวนก็ไม่ใช่เด็กในสังกัดของเขา เขาเลยไม่อยากไปก้าวก่ายอะไรมาก

ทว่าต่อให้พูดจนคอแห้งผาก เซี่ยหานก็ไม่สนใจเขาเลยสักนิด แม้แต่สายตาก็ยังไม่คิดจะปรายมอง

อย่างไรเสียหลี่เยว่ก็เป็นผู้จัดการของเซี่ยหาน ยัยคนทึ่มนี่กำลังคิดอะไรอยู่ เขาย่อมเดาได้ทะลุปรุโปร่ง

“ก็แค่แบ่งชานมของเธอไปแก้วเดียวเองไม่ใช่เหรอ ดูทำหน้าเข้าสิ ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ได้ยินบ้างไหม ถ้ายังไม่ตอบหรือทำเป็นหูทวนลม พรุ่งนี้เตรียมเก็บซากขนมของเธอทิ้งได้เลย แล้วฉันรับรองว่าบนรถตู้จะไม่มีอะไรให้กินเลยสักชิ้นเดียว นอกจากข้าวกล่องแล้วอย่าหวังว่าจะได้แตะของอย่างอื่นอีก”

หลี่เยว่จี้เข้าจุดตายของเธอได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะเอ่ยคาดคั้นด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด

“ได้ยินแล้วน่า แต่เมื่อกี้ชวนชวนพูดอะไรไม่เหมาะตรงไหนกัน คำว่า ‘ดูดีแต่ไร้ประโยชน์’ เขาก็ใช้กันบ่อยๆ นี่ อย่างนายน่ะเจ้าอ้วนหลี่ มีแต่เนื้อแต่ไม่มีแรง ดูดีแต่ไร้ประโยชน์!”

หลังจากเซี่ยหานดูดชานมไปครึ่งแก้ว อารมณ์ก็ดีขึ้นมาทันตา เรื่องตัดเพื่อนถือเป็นโมฆะไปโดยปริยาย แน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอมรับหรอกว่าที่ยอมกลับคำทันควันนั้นเป็นเพราะถูกหลี่เยว่เอาขนมมาล่อ

หลี่เยว่มองสีหน้าจริงจังของเธอแล้วก็จนปัญญาอย่างถึงที่สุด

จะว่ายัยนี่หัวทึบ บางทีก็ดันจริงจังเกินเหตุขึ้นมาซะงั้น อุตส่าห์เอาคำว่า “ดูดีแต่ไร้ประโยชน์” มาแต่งประโยคให้เขาฟัง แถมยังเอารูปร่างของเขาไปเป็นตัวอย่างอีกต่างหาก

“เซี่ยหาน ฉันไม่มีลูกบุญธรรมนิสัยเสียอย่างแกหรอกเว้ย!”

หลี่เยว่แผดเสียงใส่เธอประโยคหนึ่ง ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไปด้วยความโมโห

คราวนี้ถึงคราวที่เซี่ยหานต้องนั่งพูดไม่ออกอยู่ตรงนั้น เห็นเจ้าอ้วนหลี่ตัวโตเป็นยักษ์ขนาดนั้น แต่ที่แท้กลับมีหัวใจแก้วที่เปราะบางเหลือเกิน แค่พูดสะกิดใจเข้าหน่อยก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว ดูดีแต่ไร้ประโยชน์ชัดๆ

แน่นอนว่าถ้าหลี่เยว่ได้ยินสิ่งที่เซี่ยหานคิดในใจล่ะก็ คงได้โมโหจนเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นแน่ๆ

เซี่ยหานเบะปาก แล้วค่อยๆ ละเลียดดูดชานมจนหมดแก้ว สีหน้าแสดงความเพลิดเพลินอย่างพออกพอใจเป็นที่สุด

***

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่พวกเขามาถึงกองถ่าย ผู้กำกับเซียวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ้วคีบบุหรี่ไว้หนึ่งมวน ตอหนวดเคราผุดพรายเต็มใบหน้า ดูทรุดโทรมและหดหู่เป็นอย่างยิ่ง

จูเชี่ยนหรูก็อยู่ที่กองถ่ายเช่นกัน เพียงแต่เธอนั่งอยู่ห่างจากพวกผู้กำกับพอสมควร ดูท่าคงกลัวว่าจะมีข่าวฉาวอะไรหลุดออกไปอีก จึงได้แต่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น โดยมีทั้งผู้จัดการและผู้ช่วยคอยคุ้มกันแน่นหนา ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเฉียดเข้าไปใกล้ โดยเฉพาะทีมงานที่เป็นผู้ชาย

เซี่ยหานเลือกที่นั่งลงอย่างว่าง่าย ไม่ได้เสนอหน้าเข้าไปชวนคุย ตอนนี้จูเชี่ยนหรูคงกำลังกลุ้มใจมากแน่ๆ อีกทั้งเธอกับอีกฝ่ายก็ไม่ได้สนิทกัน จึงไม่รู้ว่าจะเปิดบทสนทนาด้วยเรื่องอะไร

ทั้งที่ในกองถ่ายมีคนอยู่เยอะมาก แต่กลับแทบไม่มีเสียงพูดคุย นานๆ ทีจะมีคนเอ่ยทักทายกันสองสามประโยค แล้วก็พลันมลายหายไปในความเงียบอันชวนอึดอัด

แม้ทุกคนจะอยากรู้อยากเห็นจนตาแทบหลุด แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม โชคดีที่ที่นี่ไม่มีนักข่าว ไม่อย่างนั้นคงโดนรุมทึ้งจนกองแตกแน่

หลี่เยว่นั่งกระสับกระส่ายเหมือนมีเข็มคอยทิ่มก้น ใจจริงอยากจะพุ่งเข้าไปถามให้รู้ดำรู้แดงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พอเห็นสีหน้าของผู้กำกับเซียวที่แผ่รังสี ‘ห้ามเข้าใกล้’ ออกมา เขาก็ต้องล่าถอยกลับมาทุกที

ในที่สุด เมื่อฉู่อวี๋เดินทางมาถึง บรรยากาศตึงเครียดนี้จึงเริ่มคลี่คลายลงบ้าง

ผู้กำกับเซียวที่นั่งซึมกะทือมาตลอด พอเห็นเขามาก็ยังอุตส่าห์ฝืนดึงสติขึ้นมาคุยด้วยสองสามประโยค

ฝ่ายฉู่อวี๋เองก็ไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงสายตาใคร เขามุ่งตรงมายังที่ที่เซี่ยหานนั่งอยู่ทันที

หลี่เยว่ได้แต่ถอนหายใจในอกไม่หยุด เขาอยากจะขอร้องไม่ให้พ่อเทพบุตรเดินมาหาเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่เสียงในใจเขา ฉู่อวี๋ไม่มีทางได้ยิน

ในเมื่อเทพบุตรเดินมาถึงตรงนี้แล้ว สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ยอมสละที่นั่งให้ ยังดีที่ชวนชวนยกเก้าอี้มาเพิ่มอีกสองตัว พวกเขาจึงได้นั่งล้อมวงด้วยกัน

“ผู้กำกับบอกว่า วันนี้บอสใหญ่จะเดินทางมาประชุมที่นี่ ละครเรื่องนี้เป็นการร่วมทุนกันของสามบริษัทยักษ์ใหญ่ ไม่รู้เหมือนกันว่าบอสคนไหนจะมา”

ชวนชวนเล่าข่าวที่เพิ่งไปสืบมาให้ฟัง สีหน้ามีแววเย้ยหยันอยู่กลายๆ