บทที่ 70 โพสต์เวยปั๋วคู่

พอเซี่ยหานกลับมา เธอก็สั่งของกินเพิ่มมาอีกกองโตตามคาด

กลับเป็นหลี่เยว่ที่เริ่มอยู่ไม่สุข เขากระแอมเบาๆ เหมือนอยากจะเตือนสติเธอ

เพราะถ้าเซี่ยหยวนจะมาจริงๆ แล้วเซี่ยหานไม่แวะไปทักทายหน่อย มันคงดูไม่ค่อยดีนัก

"คุณอยากไปเจอพี่ชายไหม" ฉู่อวี๋ถามเสียงนุ่ม

เรื่องที่เซี่ยหานเป็นคุณหนูตระกูลเซี่ยเขารู้นานแล้ว แต่ก็นั่นแหละ เพราะเซี่ยหานเป็นคนบอกเขาเอง พวกบริษัทเอ็มเอ็นไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย นอกจากหลี่เยว่ที่เคยถูกเซี่ยหยวนเตือนกลายๆ คนอื่นนอกนั้นก็ไม่มีใครระแคะระคาย

"ไม่เจอหรอก คราวก่อนยืมเงินก็ไม่ให้ ขี้เหนียวขนาดนั้น เจอไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร" เซี่ยหานเบะปาก เห็นได้ชัดว่ายังเคืองเรื่องคราวที่แล้วที่เมาแอ๋จนเกือบกินแล้วชักดาบไม่หาย

พอเธอพูดขึ้นมาแบบนี้ ฉู่อวี๋ก็นึกถึงเรื่องคราวนั้นขึ้นมาได้จนอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

"คุณยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ"

หลี่เยว่กับชวนชวนที่ยังไม่ได้เดินออกไป พอได้ยินราชาจอเงินฉู่คว้าทุกจังหวะหยอดคำหวานใส่เซี่ยหานแบบนี้ ก็อดรู้สึกเลี่ยนจนขนลุกไม่ได้

ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะล่าถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง

"พี่ฉู่อยากชวนเซี่ยหานมากินร้านนี้ตั้งนานแล้ว ยืดเยื้อมาจนถึงป่านนี้ถึงได้มีโอกาสเสียที" ชวนชวนพึมพำเสียงเบา

"ตอนที่อยู่กองถ่ายเดียวกันก่อนหน้านี้ ไม่มีโอกาสชวนตั้งเยอะแยะเหรอ" หลี่เยว่ขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

คราวที่แล้วที่ฉู่อวี๋ชวนเซี่ยหานกินข้าว ก็พลาดโอกาสไปเพราะเซียวปิงจริงๆ นั่นแหละ แต่หลังจากนั้นช่วงเวลาที่พวกเขาถ่ายละครด้วยกันก็ตั้งนาน ทว่ากลับไม่เห็นฉู่อวี๋เอ่ยปากชวนเลย ต้องมารอจนถึงตอนนี้ที่อยู่คนละกองถ่ายถึงค่อยถ่อมาหา

ชวนชวนไม่ได้ตอบอะไร เธอแค่หันหน้ามามองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขำกึ่งเอ็นดู

หลี่เยว่กระแอมเบาๆ ในที่สุดก็เข้าใจเจตนาอันลึกซึ้งของราชาจอเงินฉู่

ชวนกินข้าวตอนอยู่กองเดียวกัน จะไปดูจริงใจเท่ากับตั้งใจมาหาถึงกองถ่ายแบบนี้ได้ยังไง

"สมกับเป็นตัวพ่อจริงๆ ขนาดจีบคนยังมีชั้นเชิงแพรวพราว ยอมใจเลย!"

สุดท้ายหลี่เยว่ก็ทำได้แค่เอ่ยชื่นชมออกมาประโยคนี้

ชวนชวนเหลือบมองเขา แย้มมุมปากขึ้นบางๆ เผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ดูดีใจยิ่งกว่าตัวเองเป็นคนมีแผนการไปหลอกคนอื่นเสียอีก

กระแสการออกอากาศตอนแรกของ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 พุ่งสูงไม่หยุด ภายในคืนนั้นก็ไต่ขึ้นสิบอันดับแรกของเทรนด์ฮิตบนเวยปั๋วได้สำเร็จ

เหล่านักแสดงนำและทีมงานต่างทยอยโพสต์เวยปั๋วช่วยกันโปรโมต บรรดาแฟนคลับของแต่ละฝ่ายต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยว่าดาราในดวงใจของตนจะโพสต์อะไรบ้าง

《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ออกอากาศช่วงเวลาไพรม์ไทม์วันละสองตอน พอสี่ทุ่มเศษก็จบลงแล้ว แต่จนกระทั่งถึงสี่ทุ่มตรง นางเอกอย่างเซี่ยหานกับเทพบุตรฉู่อวี๋ก็ยังไม่ได้โพสต์เวยปั๋วเลย

แฟนคลับที่เฝ้าหน้าจอเวยปั๋วต่างพากันนึกสงสัยในใจ ทำไมสองคนนี้ถึงไม่ยอมโพสต์สักที ลืมไปแล้วหรือเปล่านะ

สุดท้ายเป็นเจิ้งหมิงที่ร้อนใจจนทนไม่ไหว โทรหาฉู่อวี๋โดยตรง

"ที่รัก ทำไมแกยังไม่โพสต์เวยปั๋วอีกล่ะ วันนี้ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ออนแอร์ตอนแรกนะ วันดีแบบนี้แกคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหม"

ฉู่อวี๋กับเซี่ยหานกินกันอิ่มพอดี กำลังเตรียมตัวจะกลับ พอเขากดรับสายแล้วได้ยินเสียงทะเล้นกวนประสาทของเจิ้งหมิงดังมาจากลำโพง สีหน้าของฉู่อวี๋ก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันที

เขาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้เซี่ยหานรอสักครู่

"แกเรียกบ้าอะไรของแกอีก"

"ก็แฟนคลับแกเรียกแกว่าน้องปลากันหมดไม่ใช่เหรอ พวกเราสนิทกันขนาดนี้ จะให้ทำตัวห่างเหินได้ยังไง ก็ต้องแสดงความสนิทสนมกันหน่อยสิ ฉันก็เลยเรียกที่รักไง หรือว่าแกคิดว่าแค่นี้ยังไม่พอ จะให้ฉันเรียกน้องปลาจ๋าเหรอ รีบไปโพสต์เวยปั๋วช่วยสร้างกระแสให้ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ได้แล้ว เอาแบบที่ดึงดูดสายตาคนหน่อยนะ พยายามดันให้ติดสามอันดับแรกของเทรนด์ฮิตให้ได้ ถ้าขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งได้นะ ฉันเลี้ยงข้าวแกมื้อหนึ่งเลย!"

อารมณ์ของเจิ้งหมิงดูท่าจะดีมาก จากข้อมูลสถิติในตอนนี้ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ต้องปังระเบิดแน่นอน แค่ออกอากาศไปสองตอนแรก เรตติ้งก็นำโด่งแถมยังพุ่งเข้าสามอันดับแรกแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะละครโทรทัศน์ที่กำลังออนแอร์ช่วงนี้เป็นงานระดับคุณภาพเหมือนกัน ละครเรื่องนี้น่าจะกวาดอันดับหนึ่งได้อย่างง่ายดายตั้งแต่เริ่มฉายแล้ว

แต่การได้มาแข่งขันกับกลุ่มงานชั้นยอด แล้วค่อยๆ มองดูผลงานของตัวเองทะยานขึ้นเป็นที่หนึ่ง เจิ้งหมิงรู้สึกว่าความรู้สึกแบบนี้มันสะใจและน่าพอใจกว่ากันเยอะ

ฉู่อวี๋ขมวดคิ้วกับคำพูดคำจาของเขา พลางแค่นเสียงฮึในลำคอ

"ไม่มีปัญหา จัดอันดับหนึ่งให้ได้แน่นอน แถมจะทำให้กระแสร้อนแรงจนติดสถานะระเบิดไปเลยด้วย"

"จริงเหรอวะ เพื่อนแท้!" น้ำเสียงของเจิ้งหมิงแหลมสูงขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าดีใจมาก

ปกติเวลาละครของฉู่อวี๋ออนแอร์ เขาก็จะโพสต์โปรโมตบนเวยปั๋วอยู่หรอก แต่นั่นมันก็แค่การโปรโมตตามหน้าที่ ถ้าจะให้ถึงขั้นกระแสระเบิดได้จริงๆ มันต้องมีข่าวซุบซิบหรือเรื่องอื้อฉาวอะไรที่ทำให้คนตกตะลึงเท่านั้น

"แกจะเปิดตัวคบใครเหรอ หรือว่าจะบอกใบ้ดาราที่แอบชอบ หรือว่าแกจะสารภาพรักกับเซี่ยหานกลางแจ้งวะเนี่ย จุ๊ๆ ลงทุนสูงไปหน่อยไหมเนี่ยเพื่อนแท้ ฉันจะจำความดีของแกไว้ตลอดไปเลยนะ…"

จู่ๆ เจิ้งหมิงก็รู้สึกหัวใจอบอุ่นขึ้นมา ซาบซึ้งใจในตัวฉู่อวี๋อย่างสุดซึ้ง

ถ้าจะต้องเปิดเผยความสัมพันธ์กับเซี่ยหาน สำหรับฉู่อวี๋แล้ว นี่นับว่ายอมเสียสละครั้งใหญ่จริงๆ

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ขอแค่มีเรื่องความรักของฉู่อวี๋เข้ามาเอี่ยว รับรองว่ากระแสต้องระเบิดถล่มทลายแน่นอน

แล้วถ้าฉู่อวี๋ยอมเปิดประเด็นตอนที่ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ออนแอร์ตอนแรกพอดิบพอดี นี่มันส่งละครเรื่องนี้ขึ้นสวรรค์ชัดๆ

"งั้นเปิดตัวคู่จิ้นชาวประมงเลยเป็นไง ประกาศไปว่าพวกเราเปลี่ยนจากเพื่อนมาเป็นคนรักกัน แกคิดว่ายังไงล่ะ"

ฉู่อวี๋แกล้งกดเสียงให้ต่ำลง น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูเหมือนไวน์องุ่นชั้นเลิศที่บ่มเพาะมานานนับปี พอได้จิบเข้าไปแล้วก็ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ไอ้เวรเอ๊ย ฉันว่าแล้วว่าแกไม่มีทางหวังดี อะไรนะ คู่จิ้นชาวประมงเรอะ…"

พอเจิ้งหมิงได้สติ ก็แผดเสียงโวยวายออกมาทันควัน ชัดเจนเลยว่าไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่ฉู่อวี๋พูดเอามากๆ

รอจนกระทั่งเจิ้งหมิงด่าจนหนำใจ ฉู่อวี๋ถึงค่อยกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

"ตอนนี้ฉันกินข้าวอยู่กับเซี่ยหาน ใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะโพสต์โปรโมตให้ เอาแบบเด็ดๆ เลยแล้วกัน แต่ถ้าจะหวังเรื่องเปิดตัวแฟนอะไรนั่น เหอะๆ ถ้าแกอยากจะปั่นกระแสคู่จิ้นชาวประมง ฉันก็ยอมสละตัวเองเล่นเป็นเพื่อนแกก็ได้ เป็นไงล่ะ ดาราชายคนอื่นไม่มีใครได้อภิสิทธิ์แบบนี้หรอกนะ ถ้ามาดึงฉันไปปั่นคู่จิ้น ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นก็พอทนอยู่หรอก แต่ถ้าข้ามเส้นเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่ แต่สำหรับแกน่ะ ได้เสมอ!"

ฉู่อวี๋พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ ยิ่งตอนพูดประโยคท้ายๆ เขายังจงใจทำน้ำเสียงแบบรุกสายเปย์ที่แสนตามใจอีกต่างหาก

"ถุย แกพูดจนฉันขนลุกไปหมดแล้ว ใครมันสอนให้แกเป็นคนแบบนี้เนี่ย ยังจะมาปั่นคู่จิ้นไร้ขอบเขตอีก ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้ต่อไป ฉันจะคิดว่าแกชอบฉันจริงๆ แล้วนะ!"

เจิ้งหมิงบ่นพึมพำอยู่ที่ปลายสายอีกพักใหญ่ถึงค่อยเตรียมจะวางสาย แต่ก็ไม่วายหยอกล้อฉู่อวี๋ทิ้งท้าย

"ต้นไม้เหล็กอย่างแกคิดจะผลิดอกออกผลจริงๆ แล้วสินะ แม่หนูเซี่ยหานคนนี้ก็ไม่เลวเลย คราวก่อนมีข่าวฉาวใหญ่โตขนาดนั้น แกยังยอมออกมารับหน้าแทนเขา จุ๊ๆ ทรงนี้กะจะเลี้ยงดูปูเสื่อเขาเลยใช่ไหมเนี่ย เอาใจช่วยนะ น้องปลาจ๋า!"

เจิ้งหมิงพูดจบประโยคเหล่านี้ก็ชิงตัดสายไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ฉู่อวี๋ได้ตอบโต้เลยสักนิด

ในสายตาของคนนอก หมอนี่คือสามีแห่งชาติมาตรฐานสูง โดดเด่นไปเสียทุกด้าน แต่ในสายตาของเจิ้งหมิง ฉู่อวี๋มันก็แค่ตัวแสบดีๆ นี่เอง

ต่อหน้าคนพูดจาเหมือนคน ต่อหน้าผีพูดจาเหมือนผี ถ้าขืนปล่อยให้ฉู่อวี๋ได้อ้าปากพูด เจิ้งหมิงคงโดนตอกกลับจนเถียงไม่ออกอีกแน่นอน

"ผู้กำกับเจิ้งโทรมาเหรอคะ"

เสียงของเจิ้งหมิงดังมาก จึงเล็ดลอดออกมาจากลำโพงให้ได้ยินอยู่บ้าง เซี่ยหานถึงได้เอ่ยถามขึ้นมา

"ครับ วันนี้ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ออนแอร์ตอนแรก เขาโทรมาบอกให้โพสต์เวยปั๋วช่วยโปรโมตหน่อย"

"ได้สิคะ" เซี่ยหานหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมพิมพ์ข้อความลงเวยปั๋ว

ฉู่อวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูนิ้วมือของเซี่ยหานด้วยสายตาครุ่นคิด ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

"เซี่ยหาน คุณอย่าเพิ่งรีบโพสต์เลยครับ" ฉู่อวี๋เอ่ยห้ามเธอเสียงนุ่ม

เซี่ยหานวางมือถือลงแล้วเงยหน้ามองเขา แววตายังคงฉายความใสซื่อเหมือนเคย

"พวกเราโพสต์ข้อความเหมือนกันดีไหม ถ่ายรูปสักสองสามรูป แล้วคิดข้อความ โพสต์พร้อมกันเลย"

ฉู่อวี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็พูดออกมา สีหน้าของเขาแฝงความรู้สึกลังเลใจอยู่บ้าง

เซี่ยหานเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบ

"ได้สิคะ" เธอตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"คุณไม่อยากถามหลี่เยว่ดูก่อนเหรอ ยังไงโพสต์แบบนี้มันก็ดูคลุมเครืออยู่หน่อยๆ นะ"

ทั้งที่ไอเดียนี้ฉู่อวี๋เป็นคนคิดขึ้นมาเองแท้ๆ แต่พอเอาเข้าจริง เขากลับรู้สึกผิดขึ้นมาเฉยๆ

ความจริงแล้ว การที่นักแสดงจะโพสต์รูปกินข้าวกับคนอื่นลงเวยปั๋วมันเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก แต่เพราะคนที่กินข้าวด้วยคือเซี่ยหาน ฉู่อวี๋เลยไม่สามารถทำใจให้สงบนิ่งเป็นปกติได้

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่อลวงเด็กอยู่ตลอดเวลา จนเกิดความกังวลใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ไม่ต้องถามหรอกค่ะ โพสต์ได้อยู่แล้ว เราก็แค่กินข้าวด้วยกันเฉยๆ นี่นา"

เซี่ยหานกลับตอบอย่างตรงไปตรงมา เธอยกมือถือของตัวเองขึ้นมากดถ่ายรูปไปสองสามแชะ

"ฉันถ่ายรูปไม่ค่อยสวยหรอกค่ะ ฝีมือห่วย คุณถ่ายเพิ่มอีกสักสองสามรูปแล้วส่งมาให้ฉันหน่อยสิคะ จากนั้นเราค่อยพิมพ์ข้อความคล้ายๆ กันแล้วโพสต์ลงไป วันก่อนฉันเห็นดาราคนอื่นเขาเล่นกันแบบนี้ ดูน่าสนุกดี ในที่สุดก็ถึงคราวพวกเราได้ลองทำบ้างแล้ว"

เซี่ยหานจ้องหน้าจอมือถือ พลางกดส่งรูปให้เขาผ่านทางวีแชต ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระปรี้กระเปร่าอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นท่าทางของเธอแบบนั้น ฉู่อวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มหัวเราะเบาๆ ออกมา

"ได้ครับ"

ฉู่อวี๋พยักหน้าตกลงทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับแสงแฟลชของมือถือ แล้วงัดเอาทักษะการถ่ายภาพทั้งหมดที่เคยเรียนรู้มาตลอดชีวิตมาใช้ถ่ายรูปในครั้งนี้

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูจริงจังเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนั้นของเขา เซี่ยหานก็กลั้นไม่ไหวจนเกือบจะหลุดขำออกมา

มือถือของฉู่อวี๋ปรับเปลี่ยนมุมกล้องไปเรื่อยๆ เซี่ยหานก็ไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ ได้ยินเพียงเสียงชัตเตอร์ "แชะ แชะ" ดังขึ้นเป็นระยะ

ในที่สุดเซี่ยหานก็รอไม่ไหว เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารกินต่อ โดยไม่สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว

สาเหตุหลักก็คือฉู่อวี๋ใช้เวลาถ่ายรูปนานเกินไป ถึงแม้เซี่ยหานจะอิ่มแล้ว แต่เมื่อเห็นอาหารที่ยังเหลืออยู่ เธอก็รู้สึกว่าปากมันว่างไม่ได้ ต้องหาอะไรเคี้ยวสักหน่อย ไม่อย่างนั้นมันจะหงุดหงิดจนทนไม่ไหว

จริงๆ แล้วรูปที่จะใช้นั้นฉู่อวี๋ถ่ายเสร็จไปตั้งนานแล้ว มีรูปอาหารที่พวกเขากินกันและบรรยากาศรอบๆ อยู่สี่ห้ารูป ส่วนรูปที่เหลือนั้น… เขาแอบถ่ายเซี่ยหานล้วนๆ

เซี่ยหานที่เอามือเท้าคางนั่งอยู่เฉยๆ เซี่ยหานที่ก้มหน้าหลุบสายตาลง เซี่ยหานที่กำลังถือตะเกียบ เซี่ยหานที่หัวคิ้วและหางตายกขึ้นอย่างมีความสุขตอนกำลังเคี้ยวของกิน…

ในเลนส์กล้องของเขา ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยหานในอิริยาบถไหน ก็ล้วนแต่งดงามไปหมด

จนกระทั่งเซี่ยหานกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะแล้วไม่เจออะไรให้กินอีกต่อไป เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ฉู่อวี๋ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา

นิ้วมือของเขาเลื่อนดูอัลบั้มรูปย้อนกลับไป ถึงได้พบว่าเผลอแวบเดียว ตัวเองกลับถ่ายรูปเซี่ยหานไปเป็นสิบๆ รูป ทั้งท่วงท่าการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ และมุมกล้องที่ปรับเปลี่ยนไปสารพัด

เขาทั้งขำทั้งจนปัญญา นี่ตัวเองกลายเป็นพวกคลั่งรักไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย

"ถ่ายเสร็จหรือยังคะ"

"เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวผมส่งให้นะ"