บทที่ 69 เผชิญหน้าเปิดศึก

"พี่ฉู่ วันนี้มีเรื่องน่ายินดีอะไรเหรอครับ" ตอนใกล้จะพ้นประตู ยังมีคนสอดรู้สอดเห็นเอ่ยทักขึ้นมา

คราวนี้ฉู่อวี๋ไม่ได้ปิดบัง มุมปากยกยิ้มกว้างจนดูสดใสขึ้นกว่าเดิมมาก "อืม กำลังจะไปให้อาหารสัตว์เลี้ยงน่ะครับ"

"แหม ไม่นึกเลยนะว่าพี่ฉู่จะใจดีขนาดนี้ ชอบสัตว์ตัวเล็กๆ กับเขาด้วย!"

มีคนข้างนอกได้ยินคำตอบของเขาอยู่หลายคน แต่ละคนต่างพากันยิ้มแย้ม ฉู่อวี๋จึงพยักหน้าตอบรับทีละคน

ท่าทีนี้ทำเอาชวนชวนที่เดินตามหลังมาถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก สีหน้าเหมือนจะยิ้มก็ไม่ใช่ จะร้องไห้ก็ไม่เชิง

ถ้าเซี่ยหานรู้ว่าในสายตาของฉู่อวี๋ ตัวเองกลายสภาพเป็นสัตว์เลี้ยงไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงบ้างนะ

"พี่ฉู่" ทั้งสี่คนย่อมไม่อาจนั่งกินในโถงใหญ่ได้ จึงพากันเดินตรงไปยังห้องส่วนตัว

เซี่ยหานกับหลี่เยว่มาถึงก่อนแล้ว พอเห็นเงาร่างของฉู่อวี๋ เซี่ยหานก็โบกไม้โบกมือให้อย่างกระตือรือร้น

"อะไรกัน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันก็คิดถึงขนาดนี้แล้วเหรอ" ชวนชวนเอ่ยแซวทีเล่นทีจริง

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่เจอกันวันเดียวเหมือนผ่านไปตั้งสามปีเชียวนะ"

"แล้วทำไมไม่เห็นคิดถึงฉันบ้างล่ะ"

"ก็เพราะวันนี้คนเลี้ยงคือน้องปลานี่นา เธอไม่ได้เป็นคนจ่ายเงินสักหน่อย" เซี่ยหานยู่ปาก ตอบเนิบนาบอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

คิ้วของชวนชวนกระตุก ก้มหน้าเหลือบมองฉู่อวี๋ ก็เห็นสีหน้าของเขาแฝงแววขุ่นเคืองอยู่รำไรจริงๆ

"เธอคิดถึงผมแค่เพราะผมเป็นคนเลี้ยงข้าวหรอกเหรอ" ฉู่อวี๋กะพริบตา ซ่อนประกายลึกซึ้งไว้ในดวงตา ก่อนจะเอ่ยตัดพ้อเบาๆ สองสามคำ

"ย่อมไม่ใช่แบบนั้นอยู่แล้ว เพราะคุณคือน้องปลา ฉันถึงได้คิดถึงต่างหาก" เซี่ยหานฟังออกว่าน้ำเสียงของเขากดต่ำลงเล็กน้อย จึงรีบเงยหน้าขึ้นมาเอาอกเอาใจทันควัน

นับว่าเธอยังไหวพริบดีกู้สถานการณ์ได้ทันท่วงที สีหน้าของฉู่อวี๋หลังจากนั้นถึงค่อยดูดีขึ้นมาก

หลี่เยว่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ชมการแสดงเปลี่ยนสีหน้าของราชาจอเงินฟรีๆ อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นเบาๆ โลกของพวกตัวท็อปนี่เขาเข้าไม่ถึงจริงๆ เปลี่ยนอารมณ์ไวปานพลิกฝ่ามือแท้ๆ

ทั้งสี่คนสนิทสนมกันพอสมควรแล้ว ตอนกินข้าวเลยไม่มีพิธีรีตองอะไรมากมาย

แต่เพื่อให้ราชาจอเงินฉู่กับเซี่ยหานได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง ตอนสั่งอาหาร หลี่เยว่กับชวนชวนจึงต่างหาข้ออ้างปลีกตัวออกไปกินที่โถงด้านนอก

เซี่ยหานไม่ได้สังเกตเห็นความหวังดีอันลึกซึ้งของพวกเขา ทว่าฉู่อวี๋มองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนผละไปของทั้งสองคนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ดูท่าทางจะอารมณ์ดีไม่น้อย

"พนักงานคะ…" เซี่ยหานไม่สนใจใครทั้งนั้น เธอเปิดเมนูเริ่มสั่งอาหารทันที

กระทะย่างตรงหน้าปูกระดาษไขไว้เรียบร้อย ด้านบนทาน้ำมันไว้อย่างดี รอแค่พวกเขาสั่งอาหารเสร็จก็เปิดเตาลงมือได้เลย

"ช่วงนี้ที่กองถ่ายมีเรื่องอะไรน่าสนใจบ้างไหมครับ"

อาศัยช่วงที่อาหารยังไม่ยกมาเสิร์ฟ ฉู่อวี๋จึงชวนเซี่ยหานคุยสักสองสามประโยค เผื่อว่าพอของกินมาวางตรงหน้าแล้ว เธอจะเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินจนไม่มีเวลาแม้แต่จะแลเขาสักแวบ

เซี่ยหานเอียงคอ สีหน้าเผยแววครุ่นคิดอยู่บ้าง

"มีสิ เรื่องใหญ่ที่สุดก็คือเจียงเยี่ยกับเหยาเหยาคบกันแล้วน่ะสิ ฉันยังไปบ่นกับเจ้าอ้วนหลี่อยู่เลยว่าทำไมหนุ่มน้อยหน้าใสคนนั้นถึงไม่มองฉัน ดันไปชอบเหยาเหยาซะได้ เขาดันบอกว่าเพราะฉันดูแก่กว่าเหยาเหยา เป็นพี่สาวได้สบายๆ เลย ชิ…"

เซี่ยหานไม่ได้สนใจเรื่องซุบซิบนี้เท่าไรนัก ที่เล่าให้ฉู่อวี๋ฟัง ส่วนใหญ่ก็เพื่อฟ้องว่าหลี่เยว่แอบเหน็บแนมเธอต่างหาก

"เธอไปถูกใจหนุ่มน้อยหน้าใสเข้าแล้วเหรอ" แววตาของฉู่อวี๋หม่นลง

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เซี่ยหานพูดถึงเจียงเยี่ยให้เขาฟัง เรื่องในวีแชตคราวก่อนเขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพราะท่าทีของหลี่เยว่ดูปกติธรรมดามาก

แต่พอได้ยินเซี่ยหานพูดแบบนี้อีก เขาก็ชักไม่มั่นใจแล้ว หรือว่าจะถูกใจเจียงเยี่ยเข้าจริงๆ?

"เปล่าสักหน่อย ฉันยอมไปชอบเหยาเหยายังดีกว่า ช่วงนี้เหยาเหยาซื้อของอร่อยๆ มาตลอดเลย แถมยังชอบแบ่งให้ฉันกินด้วย โดนัทอร่อยสุดยอดไปเลย…"

เธอไม่เคยลืมที่จะพร่ำเพ้อถึงของกิน แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นฉู่อวี๋เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่แน่นอนว่าต่อให้โดนัทจะเลิศเลอแค่ไหน ก็เทียบกับน้องปลาไม่ได้หรอกนะ ไม่มีทางอร่อยกว่าเนื้อย่างเด็ดขาด!"

ท่าทางขึงขังจริงจังของเซี่ยหานทำให้ฉู่อวี๋หลุดขำออกมาจนได้ เขายกยิ้มมุมปาก อารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ต่อให้เหยาเหยาจะดีแค่ไหน ก็เทียบกับเธอไม่ได้เหมือนกัน ในใจผม เธอเจ๋งที่สุดแล้ว"

ฉู่อวี๋กดเสียงต่ำ ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็แฝงเสน่ห์ดึงดูดใจจนชวนให้ลุ่มหลง

คำชมที่ยกย่องว่าเซี่ยหานดีเลิศที่สุดในใต้หล้าแบบนี้ ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

พอได้ยินประโยคนี้ เซี่ยหานก็ก้มหน้ายิ้มตามสัญชาตญาณ ทว่าเธอกลับรู้สึกว่าคำชมคราวนี้ไม่เหมือนเดิม ปกติแล้วเธอเป็นคนผิวหน้าหนามาก แถมฉู่อวี๋ก็ชอบอวยเธอเป็นทุนเดิม ได้ยินประโยคนี้ก็น่าจะรู้สึกเฉยชาเหมือนเมื่อก่อน

ทว่าคราวนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนมีเสียง "วิ้ง—" ดังขึ้นข้างหู คล้ายมีกระแสบางอย่างแล่นพล่านจนทำให้ใจลอยไปชั่วขณะ

"ตึกตัก ตึกตัก—" เธอสัมผัสได้ว่าหัวใจเต้นเร็วระรัว จนแทบจะรับมือไม่ไหว

"คุณชมฉันแบบนี้ตลอด ฉันก็เขินเป็นนะ" นานทีปีหนที่เธอจะยอมถ่อมตัวสักครั้ง

ฉู่อวี๋กะพริบตา คราวนี้เซี่ยหานไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาอีก เมื่อเห็นใบหูที่แดงระเรื่อของเธอ เขาก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นไปอีก

เดิมทีบรรยากาศกำลังหวานชื่น ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ หลี่เยว่จะเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

"เซี่ยหาน ฉันเห็นเสิ่นหลินอวี่น่ะ จะไปทักทายหน่อยไหม" หลี่เยว่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าดูลำบากใจอยู่บ้าง

รอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้าของเซี่ยหานมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ

"เขามาได้ยังไงกัน วันนี้ก่อนออกจากกองถ่าย เขาเพิ่งชวนฉันไปกินข้าวพอดี ฉันบอกปัดไปว่ามีธุระไว้คราวหน้าเถอะ ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้นะ"

พอเซี่ยหานพูดแบบนี้ ฉู่อวี๋ก็เข้าใจทันที ที่แท้ก็มีเรื่องแบบนี้ด้วย

"เขาชวนเธอไปกินข้าวเหรอ"

"ใช่ค่ะ จู่ๆ เขาก็ชวนฉันไปกินข้าว" เซี่ยหานยู่ปาก สีหน้างุนงงเต็มประดา

เสิ่นหลินอวี่เป็นโปรดิวเซอร์ที่มีความรับผิดชอบสูงมาก มักจะโผล่มาที่กองถ่ายบ่อยๆ ขอแค่มีเวลาว่าง เป็นต้องเห็นหน้าเขาอย่างแน่นอน

แม้แต่บทละครทั้งเรื่อง เขาก็ยังอ่านอย่างละเอียดรอบคอบไม่มีตกหล่น ถ่ายทำถึงตรงไหนแล้วเขาก็ตอบได้เป็นฉากๆ

เดิมทีหลี่เยว่กังวลว่าเสิ่นหลินอวี่มาจากจิ่นเซี่ยมีเดีย ไม่รู้จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดอะไรกับตระกูลเซี่ยหรือเปล่า ขืนเซี่ยหานจำเขาไม่ได้ขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเอา

แต่ยังดีที่ปกติเสิ่นหลินอวี่ยุ่งมาก แทบไม่มีเวลามาใส่ใจเซี่ยหานเลย เรื่องนี้จึงยังไม่แตก ทั้งสามคนถึงพอจะเบาใจลงได้บ้าง

"งั้นเธอก็ไปทักทายเขาสักหน่อยเถอะ"

ฉู่อวี๋ขมวดคิ้ว แม้ใจจริงจะไม่อยากให้เซี่ยหานไป และแอบนึกตำหนิว่าเสิ่นหลินอวี่ช่างตามตอแยไม่เลิก แต่เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวก็ต้องแยกแยะให้ออก

เสิ่นหลินอวี่เป็นโปรดิวเซอร์ของเรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 อีกทั้งเซี่ยหานยังต้องทำงานในกองถ่าย หากทำตัวเสียมารยาทคงดูไม่ดี

"ไปเถอะ ผมไปด้วย ในเมื่อเขาเห็นหลี่เยว่แล้ว ก็ต้องเห็นชวนชวนด้วยแน่ๆ ถ้าผมไม่โผล่ไป มันจะดูไม่ให้เกียรติกัน"

ฉู่อวี๋วางตะเกียบลง ทุกคนจึงพากันเดินไปยังอีกห้องส่วนตัวหนึ่ง

พอเข้าไปถึงจึงพบว่าเสิ่นหลินอวี่กำลังนั่งกินข้าวอยู่กับเหยาเหยา ทั้งสองคนไม่ค่อยคุยกันเท่าไร ตรงกลางยังเว้นเก้าอี้ว่างไว้อีกหนึ่งที่ ไม่รู้เหมือนกันว่าจงใจเว้นไว้ให้ใคร

"บอสเสิ่น ขอโทษด้วยนะครับ วันนี้เซี่ยหานมีนัดอยู่ก่อนแล้วจริงๆ ไม่รู้เลยว่าพวกคุณก็นัดกินข้าวกันที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงรวมโต๊ะกันไปแล้ว"

หลี่เยว่ก้าวขึ้นหน้า ปั้นรอยยิ้มขออภัยเต็มใบหน้า

พอเสิ่นหลินอวี่เห็นว่าฉู่อวี๋ตามมาด้วย หางคิ้วก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย เขายกแก้วชนกับหลี่เยว่แล้วดื่มจนหมด

ฉู่อวี๋กับเซี่ยหานต่างก็ชนแก้วให้เขาคนละแก้ว เสิ่นหลินอวี่ดูท่าจะคอแข็งไม่เบา อย่างน้อยหลังจากดื่มไปหลายแก้ว สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ท่วงท่ายังคงผึ่งผายเด็ดขาด ราวกับว่าต่อให้มีคนมาชวนชนแก้วอีกกี่คน เขาก็ดื่มได้หน้าตาเฉยโดยไม่กะพริบตา

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะครับ เชิญพวกคุณทานกันตามสบาย" ฉู่อวี๋ถือแก้วค้างไว้ พลางส่งยิ้มตามมารยาท

อันที่จริงเขาไม่อยากอยู่ที่นี่เพื่อคุยสัพเพเหระกับเสิ่นหลินอวี่เท่าไร เรื่องที่แก้ฉากจูบของเซี่ยหานทิ้งไปก่อนหน้านี้ เขาก็รู้มาจากคนเขียนบทชุยแล้วว่าโปรดิวเซอร์คนนี้ดูเหมือนจะให้ความสนใจกับบทของเซี่ยหานเป็นพิเศษ ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดนั้นเขายังไม่กระจ่าง

เสิ่นหลินอวี่เงยหน้าขึ้น มองตรงไปยังฉู่อวี๋ ไม่รู้เพราะเหตุใด แววตาของเขาจึงแฝงความไม่สบอารมณ์อยู่หลายส่วน

สายตาสบประสานกัน มันคือการหยั่งเชิงระหว่างลูกผู้ชายที่โตเต็มวัยสองคน

เหยาเหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินของตัวเองไป ก่อนหน้านี้เธอร่วมพูดคุยชนแก้วกับพวกเขาตามมารยาทแล้ว ส่วนคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกรากระหว่างเทพฉู่กับผู้อำนวยการสร้าง เธอสัมผัสได้แน่นอน เพียงแต่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเท่านั้น

เมื่อเทียบกับสองคนนี้แล้ว เธอเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจเท่านั้นเอง

อันที่จริงเธอยังเบียดเข้าไปอยู่ในกลุ่มดาราสาวหน้าใหม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะแต่ก่อนไม่ได้มาสายนี้

"อ้าว ข้าวยำเกาหลีอันนี้รสอะไรน่ะ ชีสเยอะมากเลย พวกเรากลับไปสั่งบ้างเถอะ…"

ความสนใจของเซี่ยหานไม่เคยอยู่ถูกจุดเลยสักนิด เธอยืดคอมองข้าวยำเกาหลีที่โปะชีสมาพูนชาม ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายวิบวับ

พอเหยาเหยาช่วยชี้ให้ดูในเล่มเมนู เซี่ยหานก็ดีใจจนเนื้อเต้น หัวเราะร่าบอกว่าจะรีบกลับไปสั่งจานนี้เดี๋ยวนี้

"เดี๋ยวประธานเซี่ยก็มาแล้ว พวกคุณอยู่กินด้วยกันเลยสิครับ เพิ่งสั่งไปอีกตั้งเยอะ ข้าวยำเกาหลีชีสยังมีอีกที่ยังไม่ได้ยกมา น่าจะใกล้ได้แล้วล่ะ"

เสิ่นหลินอวี่เอ่ยปากชวนตรงๆ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เซี่ยหานคนเดียว ไม่มีทีท่าว่าจะหันไปถามความเห็นของฉู่อวี๋เลยแม้แต่น้อย

เหยาเหยาที่นั่งข้างๆ แทบจะสำลักอาหาร แอบกระแอมไอเบาๆ

คนปกติเขาก็ต้องถามราชาจอเงินฉู่กันทั้งนั้น มีแต่ผู้อำนวยการสร้างคนนี้นี่แหละที่แปลกกว่าชาวบ้าน เอาของกินมาล่อเซี่ยหานโต้งๆ ทำเหมือนการมีอยู่ของฉู่อวี๋เป็นแค่อากาศธาตุเสียอย่างนั้น

หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอชักจะรับไม่ไหวแล้วนะ

"ข้าวยำเกาหลี พิซซ่าซีฟู้ด ต๊อกบกกีผัด…ได้แล้วครับ" พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับจานอาหารเต็มสองมือ

ในนั้นมีข้าวยำเกาหลีอยู่จริงๆ อาหารที่ยกมาเสิร์ฟชุดนี้ส่วนใหญ่เป็นสไตล์เกาหลีทั้งนั้น

เซี่ยหานลังเลอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาเตะจมูกเต็มๆ เธอรู้สึกว่าน้ำลายตัวเองแทบจะไหลย้อยออกมาอยู่แล้ว

สายตาจับจ้องอยู่ที่จานอาหารไม่วางตา จนแทบจะละสายตากลับมาไม่ได้

"ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกเราสั่งกินกันเองได้ ไม่รบกวนพวกคุณทานข้าวนะคะ" ในที่สุดเซี่ยหานก็หักห้ามใจได้ เธอกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ส่งยิ้มให้เสิ่นหลินอวี่แล้วหันหลังเดินกลับไป

หลังจากทั้งสี่คนเดินพ้นไป เหยาเหยาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก บรรยากาศเฉือนคมฟาดฟันอันแสนกดดันเมื่อครู่ถึงค่อยๆ มลายหายไป

"เธอคิดว่าฉู่อวี๋เป็นคนยังไง" ทว่ายังไม่ทันจะได้ผ่อนคลายเต็มที่ เสิ่นหลินอวี่ก็โยนคำถามใส่เธอทันที

เหยาเหยากะพริบตาปริบๆ สีหน้าดูจนใจอยู่บ้าง

"ก็ดีนี่คะ สไตล์เทพบุตรเลย พี่เสิ่นจะกินข้าวยำเกาหลีชามนี้ไหมคะ ถ้าไม่กินหนูเหมาหมดนะ"

เธอไม่เปิดโอกาสให้เสิ่นหลินอวี่ได้ซักไซ้ต่อ รีบยื่นมือไปดึงชามข้าวยำเกาหลีมาไว้ตรงหน้าทันที

เมื่อเห็นเหยาเหยาเอาของกินมายัดปากตัวเอง เสิ่นหลินอวี่ก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ดาราสาวหน้าใหม่คนนี้ระวังตัวแจ กลัวว่าจะเผลอไปเหยียบตาปลาใครเข้าจริงๆ