บทที่ 68 บริหารเสน่ห์เก่งเกินไปแล้ว

หลี่เยว่อัดอั้นตันใจสุดขีด ทว่าเขาก็ทำได้แค่แอบบ่นอุบอิบอยู่ข้างหลัง ไม่กล้าโผล่ไปพูดต่อหน้าท่านเทพ แถมยังไม่กล้าบ่นเสียงดัง ให้ความรู้สึกเหมือนหัวขโมยที่มีชนักติดหลังตลอดเวลา

พอกลับมา เหยาเหยาก็ยื่นโดนัทให้อีกชิ้น

"ผู้จัดการไม่ยอมให้ฉันกินเยอะ พี่หานชอบกิน ชิ้นนี้ยกให้พี่แล้วกันค่ะ แต่ก็กินเยอะไม่ได้นะ ของพวกนี้ทำให้อ้วนง่ายมากเลย"

พอเห็นโดนัทที่ยื่นมาตรงหน้า ตาของเซี่ยหานก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรับมาอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ทั่วทั้งร่างแผ่รังสีแห่งความสุขออกมาเต็มเปี่ยม

เซี่ยหานเลี้ยงง่ายเกินไปแล้วจริงๆ แค่โดนัทชิ้นเดียวก็ทำให้ดีใจได้ขนาดนี้ ถ้าหลี่เยว่มาเห็นท่าทางไม่เอาถ่านแบบนี้ คงได้จุกอกจนพูดไม่ออกอีกรอบแน่

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันกินเท่าไรก็ไม่อ้วน" เซี่ยหานถือโดนัทกินตรงนั้นเลย แถมยังเอ่ยขอบคุณเหยาเหยาไม่หยุดปาก

ผลคือคนที่จุกอกกลายเป็นเหยาเหยาแทน เธอรีบยกมือกุมหน้าอก ทำท่าเหมือนถูกศรรักปักอก เจ็บปวดรวดร้าวเสียเต็มประดา

ทางด้านเจียงเยี่ยเห็นเธอเป็นแบบนั้นก็หัวเราะในลำคอเบาๆ

"เซี่ยหาน เธออย่าไปจี้ใจดำยัยนี่เลย ยัยนี่ก็สายกินเหมือนกัน แต่ดันเป็นพวกอ้วนง่าย พอเผลอตามใจปากเมื่อไร ตัวก็จะเดี๋ยวอ้วนเดี๋ยวผอมทันที"

เจียงเยี่ยเอียงคอมองเธอ รอยยิ้มบนหน้าเผยชัดเจน ทั้งยังช่วยอธิบายแทนเหยาเหยาอีกสองสามประโยค เห็นได้ชัดว่ารู้ใจเหยาเหยาเป็นอย่างดี

เซี่ยหานไม่ได้พูดอะไร ยังคงประคองโดนัทไว้ในมือ กัดกินเหมือนกระต่ายน้อยแทะแครอท ไม่ยอมละปากเลยสักนิด

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสอง ดวงตากลับเป็นประกายวิบวับ ราวกับเห็นเรื่องที่ทำให้ประหลาดใจและถูกอกถูกใจเป็นพิเศษ

ท่าทีแบบนี้ของเธอทำให้คนที่อยู่ตรงข้ามทั้งสองคนตกใจเข้าให้แล้วจริงๆ เหยาเหยารีบแอบเอาเท้าสะกิดขาเจียงเยี่ยสองที แล้วค้อนวงใหญ่ใส่เขา เห็นชัดๆ ว่ากำลังเคืองที่เขาพูดมากเกินไป

เจียงเยี่ยกลับทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ แต่พอเห็นว่าเหยาเหยาเริ่มจะมีแววโกรธขึ้นมา เขาก็กระตุกมุมปาก ส่งยิ้มง้อเอาใจไปให้อย่างเห็นได้ชัด

เหยาเหยาเบะปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เรื่องพรรค์นี้ยิ่งอธิบายก็ยิ่งวุ่นวาย สู้ปล่อยให้เซี่ยหานคิดไปเองดีกว่า

เซี่ยหานก้มหน้าดูบท แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ความจริงแล้วการหยอกล้อกันก่อนหน้านี้ของทั้งคู่ไม่เคยรอดพ้นสายตาเธอไปได้เลย

กระทั่งการขยับเท้าใต้โต๊ะเมื่อครู่ เธอยังเห็นชัดเต็มสองตา

อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจอยู่ข้างใน ช่วงเวลาที่คนเขากำลังมีความรักกัน การกระทำเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหละที่ชวนจั๊กจี้หัวใจที่สุด ขนาดเธอเป็นคนนอกยังรู้สึกจะตาบอดกับความหวานเลี่ยนนี้อยู่รอมร่อ

เพราะทั้งสามคนตั้งใจซ้อมต่อบทกันเป็นอย่างดี ตอนถ่ายจริงจึงแทบไม่มีอะไรผิดพลาด คุณภาพของงานที่ออกมาก็สูงมาก ผู้กำกับเซียวถึงกับเอ่ยปากชมพวกเขาตั้งหลายครั้ง

***

พอฉากของวันนี้เสร็จสิ้นลง เซี่ยหานก็ได้รับสายจากฉู่อวี๋

"เหนื่อยไหม"

"ก็พอทนค่ะ ตอนแรกก็เหนื่อยแหละ แต่เทพเจ้าแห่งโดนัทมอบพลังให้ฉัน พอคิดว่าเดี๋ยวจะได้กินของอร่อย พลังทั่วทั้งร่างก็ฟื้นคืนมาทันทีเลย!"

น้ำเสียงของเซี่ยหานสดใสแฝงความตื่นเต้น ฟังดูเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

ได้ยินคำตอบนี้ ฉู่อวี๋ก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ เซี่ยหานก็เป็นแบบนี้จริงๆ ในหัวมีเรื่องง่ายๆ อยู่ไม่กี่อย่าง นอกจากกินก็นอน

ตอนนี้ถึงกับยกให้มีเทพเจ้าแห่งโดนัทแล้ว สมกับเป็นสายกินตัวจริงเสียงจริง

"คืนนี้กินอะไรอร่อยๆ ล่ะ"

"เจ้าอ้วนหลี่ คืนนี้พวกเรากินอะไรกัน ถ้าไม่มีของอร่อยละก็นายหุบปากไปเลยนะ"

"ครับผม ผมหุบปากเอง"

เสียงบทสนทนาระหว่างเซี่ยหานกับหลี่เยว่ดังแว่วมาจากสาย ทำให้ฉู่อวี๋ขำขึ้นมาอีกรอบ เขาตัดสินใจว่าจะดึงหลี่เยว่ออกจากบัญชีดำก็แล้วกัน ยังไงเสียหลี่เยว่ก็ยังต้องคอยดูแลเซี่ยหานอยู่ เรื่องแค่นี้ผู้ใหญ่ไม่ถือสาก็ปล่อยผ่านไปสักครั้ง

"เจ้าอ้วนหลี่ไม่ยอมเลี้ยงของอร่อยฉันน่ะสิคะ"

หลังเปิดศึกประลองคารมกับหลี่เยว่ เซี่ยหานก็เป็นฝ่ายปราชัยในที่สุด

เธอไม่มีแม้แต่เหตุผลที่จะลงไม้ลงมือ เพราะคำตอบของหลี่เยว่มีเหตุผลหนักแน่นจนเธอเถียงไม่ออก

เซี่ยหานกินโดนัทไปตั้งสามชิ้นแล้ว แคลอรีสูงขนาดนั้นก็สะสมไขมันได้พอแล้ว ต่อให้เธอจะกินเท่าไรก็ไม่อ้วนแค่ไหน ก็ไม่ควรจะกินต่ออีก นี่คือขีดจำกัดสูงสุดของหลี่เยว่แล้ว

ด้วยเหตุนี้เธอจึงได้แต่หันมาบ่นกับฉู่อวี๋แทน

"น้องปลา?"

หลังจากเธอบ่นไป ฉู่อวี๋ก็แค่หัวเราะหึๆ สองที จากนั้นปลายสายก็เงียบกริบ เธอจึงอดร้องเรียกไม่ได้

"รอสักครู่นะครับ ผมเช็กตารางงานก่อน"

ครู่ต่อมา ฉู่อวี๋ก็พูดต่อ "ผมเพิ่งดูตารางงาน อีกไม่กี่วันผมจะว่าง พวกเราถ่ายงานอยู่ในเมืองเดียวกันพอดี ถึงตอนนั้นผมจะพาคุณไปกินเนื้อย่าง ร้านเนื้อย่างที่คุณบ่นอยากกินนั่นแหละ"

"กรี๊ด จริงเหรอคะ ตกลงตามนี้นะ คุณต้องบอกฉันล่วงหน้านะคะ วันนั้นฉันจะได้ขอเลื่อนเวลากับผู้กำกับไว้ก่อน!"

พอได้ยินเรื่องกิน น้ำลายของเซี่ยหานก็แทบจะไหลพรากเป็นสายน้ำตก

มุมปากของฉู่อวี๋ยกขึ้น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมาก

"แล้วตอนนี้ในใจคุณ ตกลงว่าผมดีหรือเทพเจ้าแห่งโดนัทดีกว่ากันล่ะ"

"แน่นอนว่าคุณต้องดีกว่าอยู่แล้วสิคะ!"

"เปิดลำโพง แล้วพูดประโยคเมื่อกี้นี้ใหม่อีกรอบสิครับ"

เซี่ยหานทำตามทันที หลี่เยว่ที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยเอียงหูฟังมาตลอด อยากรู้อยากเห็นใจจะขาดว่าสองคนนี้คุยอะไรกัน

แต่มือถือของเซี่ยหานเก็บเสียงดีเกินไป เขากำลังหงุดหงิดที่ไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่นึกว่าจู่ๆ เซี่ยหานจะเปิดลำโพงขึ้นมา ท่าทางของเขาจึงเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นระริกระรี้ทันตาเห็น

"ผมดีหรือโดนัทดีกว่ากัน"

เสียงของมหาเทพฉู่ดังผ่านลำโพงออกมา แม้จะฟังดูไม่ค่อยสมจริงไปบ้าง แต่ก็ยังคงทุ้มต่ำน่าฟัง

พอหลี่เยว่ได้ยินคำถามนี้ หัวใจก็กระตุกวูบ ลอบก่นด่าในใจ มหาเทพฉู่จะไม่ยอมจบไม่ยอมสิ้นใช่ไหม เรื่องแค่นี้ยังต้องเอาชนะคะคานให้ชัดเจนขนาดนี้ ไม่ยอมปล่อยให้เขาได้อยู่อย่างสงบสุขเลยจริงๆ

"คุณดีกว่าสิคะ น้องปลาดีที่สุด น้องปลาชนะเลิศ!"

เซี่ยหานตอบออกไปอย่างไม่ลังเล ฉู่อวี๋หัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"ครับ พักผ่อนให้เต็มที่นะ"

พูดจบแล้ว เขาก็ยังคงรอให้เซี่ยหานเป็นฝ่ายวางสายไปก่อน ถึงค่อยกดวางตาม

ความรู้สึกของหลี่เยว่ซับซ้อนพิลึก เขามองเซี่ยหานแล้วรู้สึกว่าตอนนี้เธอดูซื่อบื้อชอบกล

เพราะนัดกันว่าจะไปกินเนื้อย่าง เซี่ยหานจึงจมอยู่ในบรรยากาศแห่งความสุขอย่างเต็มที่ เธอกอดมือถือไว้ รอยยิ้มบนหน้าผลิบานอย่างเห็นได้ชัด

"มีความสุขขนาดนั้นเชียว"

"ก็แน่สิ"

"น้องปลาดีกว่าโดนัทจริงๆ น่ะเหรอ ฉันยังคิดว่าจะซื้อให้กินอยู่เลยนะเนี่ย ดูท่าคงไม่ต้องแล้วมั้ง"

เซี่ยหานเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่เขาทันที "ไม่ได้นะ ซื้อสิ! น้องปลาสัญญากับฉันว่าจะพาไปกินเนื้อย่าง โดนัทวันนี้น่ะฉันกินพอแล้ว พรุ่งนี้ค่อยซื้อให้สิ"

หลี่เยว่ทอดถอนใจเงียบๆ นึกเคืองว่าเทพบุตรอะไรจะใจแคบกว่ารูเข็ม ทำไมถึงชอบจ้องเล่นงานเขานักนะ

ก็แค่ประโยคเดียวแท้ๆ เทพบุตรยังอุตส่าห์สั่งให้เซี่ยหานเปิดลำโพงแล้วพูดตอกหน้าเขาอีกรอบ กะจะตบหน้าเขาให้สะใจชัดๆ

คิดแล้วก็พาลให้อารมณ์ขุ่นมัว หลี่เยว่ถอนหายใจยาวอีกรอบ

ตั้งแต่มาดูแลเซี่ยหาน เขาก็กลายเป็นพวกชอบถอนหายใจไปเสียแล้ว

ทว่ายังไม่ทันจะได้สูดลมหายใจเต็มปอด เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

เขารีบหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากวีแชต

—— ผมกับโดนัท โดนัทแพ้ราบคาบ [เหอะๆ]

เห็นได้ชัดว่าฉู่อวี๋ปลดเขาออกจากบัญชีดำแล้ว แต่อีโมจิหน้ายิ้มเหอะๆ ด้านหลังนั่น ทำเอาหลี่เยว่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ อยากจะพุ่งไปกระหน่ำต่อยหน้าเขาสักสองหมัด

แต่ขนาดแค่ก่นด่าฉู่อวี๋ในใจไปสองคำ เขายังรู้สึกผิดจนกลายเป็นแผลใจ นับประสาอะไรกับการไปลงไม้ลงมือจริงๆ

คงพูดได้คำเดียวว่าฉู่อวี๋ในสายตาเขานั้นกลายเป็นเทพไปแล้ว ถึงได้มีอิทธิพลล้นพ้นขนาดนี้

—— ท่านเทพ ผมผิดไปแล้วครับ ในใจของเซี่ยหานบ้านเรา คุณคือผู้ชนะตลอดกาลอยู่แล้วครับ

หลี่เยว่รีบคว้าโอกาสประจบสอพลอทันควัน ขืนโดนฉู่อวี๋บล็อกอีกรอบ ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้แอดกลับมาเป็นเพื่อนอีกเมื่อไร

ฉู่อวี๋ยกยิ้มมุมปาก อารมณ์แจ่มใสปลอดโปร่งขึ้นมาทันตา เขาตอบกลับไปอย่างสงวนท่าทีแค่คำเดียวสั้นๆ

—— อืม

หลี่เยว่จ้องคำว่า 'อืม' นั่นแล้วก็อดแค่นหัวเราะไม่ได้ อืม บิดาแกสิ!

***

เซี่ยหานตกลงเรื่องเวลากับผู้กำกับไว้ล่วงหน้านานแล้ว ขอล็อกคิวไว้หนึ่งวันเพื่อจะได้เลิกกองเร็วเป็นพิเศษ

"เซี่ยหาน 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ใกล้จะออนแอร์แล้วนะ อาศัยจังหวะกระแสนี้ช่วยโปรโมตหน่อยสิ"

ผู้กำกับเซียวพูดเป็นนัย ขณะพูดดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อยพลางส่งยิ้มให้

เซี่ยหานพยักหน้ารับ จะว่าไปก็ช่างบังเอิญ วันที่เธอนัดกินเนื้อย่างกับฉู่อวี๋ดันเป็นวันแรกที่ซีรีส์เริ่มฉายพอดี ทุกวันนี้เธอฟังหลี่เยว่พร่ำบ่นกรอกหูเรื่องนี้จนหูแทบจะขึ้นหนองอยู่แล้ว

เธอถือบทละครท่องจำบทของฉากถัดไป เพราะวันนี้เป็นวันตามนัด เธอเลยดูตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ กระทั่งตอนเข้าฉากก็ยังลื่นไหลฉลุยไม่มีสะดุด

เมื่อมีเรื่องน่ายินดี อารมณ์คนเราก็พลอยสดชื่นแจ่มใส ใครต่อใครในกองถ่ายจึงดูออกกันหมดว่าเซี่ยหานอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ทว่าคนอื่นๆ ต่างคิดไปเองว่าเธอดีใจที่จะได้กลับไปดูตอนแรกของ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 มีเพียงพวกหลี่เยว่เท่านั้นที่รู้แก่ใจดีว่า เซี่ยหานดีใจที่จะได้ไปกินเนื้อย่างกับฉู่อวี๋ต่างหาก

เขาอดถอนหายใจยาวไม่ได้ ซีรีส์เริ่มออนแอร์อะไรนั่น ในสายตาของเซี่ยหานไม่เห็นจะสลักสำคัญตรงไหน มีแต่เรื่องกินเท่านั้นแหละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

วันนี้ฉู่อวี๋เองก็อารมณ์ดีตลอดทั้งวันจนทีมงานรอบข้างพากันสังเกตเห็น ชวนชวนเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีมาแต่ไหนแต่ไร จึงมีเด็กสาวในกองเดินเข้ามาสะกิดคุยกับเธอ

"พี่ชวนชวน วันนี้ท่านเทพฉู่ไปเจอเรื่องดีอะไรมาเหรอคะ อารมณ์ดี๊ดี เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ"

พอเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นก็พากันขยับเข้ามาล้อมวง ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็นกันทั้งนั้นว่าทำไมฉู่อวี๋ถึงดูแฮปปี้ขนาดนี้

"ฉู่อวี๋เขายังเด็กอยู่นี่นา อารมณ์วัยรุ่นน่ะอย่าไปเดาให้ยากเลย เดายังไงก็ไม่ถูกหรอก"

ชวนชวนแกล้งเฉไฉกลบเกลื่อนไป อันที่จริงเรื่องที่ว่าทำไมฉู่อวี๋ถึงอารมณ์ดีเป็นบ้าเป็นหลังขนาดนี้ เธอเองก็พอจะเดาออกเลาๆ แล้ว เพียงแต่ยังไม่เคยไปสืบสาวเอาความจริงก็เท่านั้น

จนกระทั่งคนรอบข้างแยกย้ายกันไปหมด และคิวถ่ายทำของฉู่อวี๋ในวันนี้ใกล้จะเลิกกอง ชวนชวนถึงได้สบโอกาสถามสิ่งที่คาใจออกมา

"น้องปลา วันนี้มีคนมาถามฉันเยอะมากเลยนะว่าทำไมนายถึงได้แฮปปี้เบอร์นี้ แต่ฉันไม่ได้บอกใครเลยสักคน ตกลงว่าที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวันเนี่ย เพราะจะได้ไปกินข้าวกับ 'คนนั้น' ใช่ไหมล่ะ"

พอยิงคำถามนี้ออกไป ฉู่อวี๋กลับไม่ยอมรับ ซ้ำยังส่ายหน้าเบาๆ ทำทีเหมือนว่าชวนชวนทายผิดไปไกล

"เป็นไปไม่ได้มั้ง อย่ามาอำกันให้ยาก ถ้าไม่ใช่เพราะมื้อนี้ นายจะดีใจจนเนื้อเต้นขนาดนี้ทำไม"

"ไม่ใช่ไปกินข้าวกับเธอหรอกครับ แต่จะไปป้อนข้าวเธอต่างหาก" ฉู่อวี๋ชะงักมือที่กำลังเก็บของ เงยหน้าขึ้นสบตาแล้วตอบกลับมาเรียบๆ

ชวนชวนที่ตอนแรกยืนฟังแบบไม่ใส่ใจ พอได้ยินคำนี้เข้าไป ถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปทั้งตัว

"เชี่ย ประโยคนี้แกจะอ่อยแรงเกินไปแล้วนะ ฉันแทบจะละลายตายตรงนี้แล้วเนี่ย!"

ชวนชวนกระทืบเท้าเร่าๆ พลางยกสองมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ แม้ว่าประโยคนี้ฉู่อวี๋จะไม่ได้พูดใส่เธอตรงๆ แต่ก็ทำเอาเคลิ้มจนสติสตังแทบจะเตลิดเปิดเปิงไปหมดแล้ว