บทที่ 67 เทพเซียนใจแคบ

ฉู่อวี๋กดเปิดวีแชต พอเห็นเนื้อหาที่ส่งมา มือเขาก็กระตุกจนเกือบทำมือถือร่วง

“ท่านเทพฉู่คะ?” ช่างแต่งหน้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหว จึงอดทักขึ้นเบาๆ ไม่ได้

ฉู่อวี๋รีบโบกมือ ปั้นรอยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติกลับมา ทว่ามุมปากยังดูเกร็งอยู่นิดๆ

“ไม่มีอะไรครับ พอดีสัตว์เลี้ยงที่บ้านส่งรูปมาให้ ทำเอาตกใจหมดเลย” เขาอธิบายเสียงนุ่ม

ช่างแต่งหน้าข้างๆ เป็นคนขี้เล่น พอได้ยินแบบนั้นก็หลุดขำออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ท่านเทพ ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย กฎหมายเขากำหนดไว้ไม่ใช่เหรอคะว่าหลังตั้งประเทศห้ามสัตว์ฝึกตนกลายเป็นปีศาจ ถ้าสัตว์เลี้ยงที่บ้านคุณกลายร่างได้จริง รีบส่งตัวให้ทางการด่วนเลยค่ะ”

ช่างแต่งหน้าคนนี้เส้นตื้น แค่พูดเองก็ขำเองจนหยุดไม่อยู่ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรื่นเริงเบิกบาน

ฉู่อวี๋ยักไหล่ นึกในใจว่าตอนนี้เธอยังไม่ยอมเป็นของเขาไว้รวบหัวรวบหางได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน

ชวนชวนที่นั่งเล่นมือถืออยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาระหว่างฉู่อวี๋กับช่างแต่งหน้าเข้า ก็แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

เธอส่งข้อความหาเซี่ยหานทันที: เมื่อกี้เธอทักไปหาน้องปลามาเหรอ?

เซี่ยหานยังไม่เห็นฉู่อวี๋ตอบกลับ แต่กลับได้ข้อความจากชวนชวนแทน จึงรีบพิมพ์ตอบ: ใช่ เขายุ่งอยู่เหรอ?

— ยุ่ง ยุ่งอยู่กับการแกล้งสัตว์เลี้ยงน่ะ

— สัตว์เลี้ยงเหรอ? วันนี้เขาบอกว่าจะไปถ่ายแบบไม่ใช่เหรอ พาไปด้วยเหรอเนี่ย? คนในกองชอบสัตว์เลี้ยงกันเยอะไหม เป็นแมวหรือหมาล่ะ ถ่ายรูปส่งมาให้ดูหน่อยสิ!

—ได้สิ รอแป๊บนะ

ชวนชวนกระตุกยิ้ม เธอเปิดมือถือค้นหารูปอยู่ครู่เดียวก็เจอรูปที่ต้องการ แล้วกดส่งให้เซี่ยหานทันที

“ครืดๆ—” มือถือสั่นอีกครั้ง เซี่ยหานจึงรีบกดปิดเสียงเงียบๆ

ตอนนี้เจียงเยี่ยกับเหยาเหยากำลังซ้อมต่อบทกันอยู่ เซี่ยหานเลยถือโอกาสแอบแชตคุยกับชวนชวน

พอเปิดดูอีกที ในวีแชตมีรูปส่งมาจริงๆ แต่นั่นกลับเป็นรูปตัวเธอเอง แถมไม่ใช่รูปโพสท่าสวยๆ แต่เป็นรูปหลุดที่ชวนชวนแอบถ่ายตอนเผลอ

ในรูปเธอกำลังถือเจียนปิ่งธัญพืชกินอยู่ สงสัยวันนั้นจะหิวจัดไปหน่อย เลยสวาปามแบบดุเดือดจนสภาพเหมือนคนกำลังสำลักอาหาร ถึงขั้นตาเหลือกมองบนเลยทีเดียว

เธอไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายไปเอารูปนี้มาจากไหน พอเห็นแวบแรกก็ตกใจจนเกือบทำมือถือร่วง

—กรี๊ดดด! เธอไปเอารูปนี้มาจากไหนเนี่ย แอบถ่ายตอนไหน ลบทิ้งเดี๋ยวนี้เลยนะ!

—ไม่ลบหรอก ฉันรักเธอจะตาย ต่อให้เมมมือถือเต็มก็ยังจะเก็บไว้ จะเก็บไว้จนวันตายเลยคอยดู

ชวนชวนยกยิ้ม สารภาพรักกับเซี่ยหานอย่างโจ่งแจ้ง

น่าเสียดายที่เซี่ยหานไม่เล่นด้วย ตอนนี้สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน ดูท่าจะกำลังกลุ้มใจอย่างหนักว่าจะทำยังไงให้อีกฝ่ายยอมลบรูปนี้ทิ้งดี

—ไม่ได้นะ! เจ้าอ้วนหลี่บอกว่าห้ามฉันมีรูปหลุดเด็ดขาด ไม่งั้นฉันตายแน่ๆ ชวนชวน ช่วยฉันด้วยเถอะนะ ถือว่าแม่พระโปรดสัตว์เถอะ!

—ฉันลบในเครื่องแล้วย่ะ แต่แบ็กอัปส่งไปเก็บไว้ในคลาวด์เรียบร้อยแล้ว ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ วันหลังอย่ามาหาเรื่องฉัน ไม่งั้นแม่จะแฉให้ยับเลย!

เซี่ยหานเบะปาก ความจริงแล้วเรื่องรูปหลุดเธอก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรขนาดนั้น

—หลุดก็หลุดสิ ยังไงฉันก็สวยขนาดนี้ ถ่ายมุมไหนก็รอดอยู่ดี แต่อย่าให้เจ้าอ้วนหลี่รู้เด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันโดนสวดหูชาแน่

—แน่นอนจ้า สบายใจได้เลย

ทั้งสองคนคุยตอบโต้กันอีกสองสามประโยค เซี่ยหานก็บอกลาแล้วหันไปตั้งใจดูเหยาเหยากับเจียงเยี่ยซ้อมต่อบทกันต่อ

ตอนที่หลี่เยว่วิ่งกระหืดกระหอบมาหาเซี่ยหาน ก็เห็นเธอกับเหยาเหยาและเจียงเยี่ยนั่งเก้าอี้ตัวเล็กคนละตัว ล้อมวงเป็นรูปสามเหลี่ยมเหล็กอย่างลงตัว

ในมือของแต่ละคนถือถุงกระดาษที่มีโดนัทโผล่ออกมา เซี่ยหานกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยทีเดียว

“เซี่ยหาน!” เขารีบวิ่งเข้าไปหา

เซี่ยหานเห็นเขาวิ่งตรงดิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ในใจก็สะดุดกึก แรงกัดโดนัทพลอยเพิ่มขึ้นตามไปด้วย กัดกินแค่สองสามคำก็ยัดเข้าไปจนหมดปาก

“มะ…มีอะไย (มีอะไร)?” เพราะในปากยัดของกินไว้แน่นเกินไป เวลาพูดจึงฟังดูอู้อี้ไม่ชัดเจน

หลี่เยว่เห็นเธอยอมทำขนาดนี้เพื่อของกิน ก็คันไม้คันมือแทบอยากจะโบกสักที แต่สุดท้ายก็ข่มใจไว้ได้

“พี่หาน ค่อยๆ กินสิคะ” เหยาเหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางกลืนแทบไม่ลงของเธอ ก็อดอมยิ้มไม่ได้ พลางยื่นขวดน้ำแร่ให้

เซี่ยหานยกมือขึ้นตบอกตัวเอง แล้วยังไม่ลืมหันไปกำชับทั้งคู่

“เมื่อกี้ที่ฉันกินโดนัทแบบนั้น อย่าเอาไปบอกใครนะ”

คำพูดของเธอทำเอาเหยาเหยากับเจียงเยี่ยทั้งขำทั้งเอ็นดู แต่ทั้งสองคนก็พยักหน้ารับปากเป็นมั่นเหมาะ สาบานว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เซี่ยหาน และจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด

“ไปเถอะ พวกเธอซ้อมกันไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับยัยนี่หน่อย” หลี่เยว่คว้าหมับเข้าที่แขนของเซี่ยหาน พยักหน้ายิ้มให้ทั้งสองคนเล็กน้อย แล้วลากตัวเธอออกมา

แม้เซี่ยหานจะทำหน้าตาไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ยอมเดินตามเขาออกมาแต่โดยดี

“มีอะไรเหรอ” เซี่ยหานเอียงคอถาม สีหน้ายังคงดูไร้เดียงสา

เมื่อเห็นหัวคิ้วของหลี่เยว่ขมวดมุ่น คล้ายกำลังเผชิญกับเรื่องที่ยากจะรับมืออย่างยิ่ง เธอจึงรีบยกสองมือขึ้นยอมจำนนทันที “ฉันบอกนายไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอยู่เป็นก้างขวางคอซะหน่อย สองคนนั้นนั่นแหละที่ดึงดันจะให้ฉันอยู่ให้ได้ ทำเหมือนกับว่าถ้าฉันไม่อยู่จะต่อบทกันไม่ได้งั้นแหละ จะบอกให้นะ สองคนนั้นน่ะดูเหมือนพวกแอบคบกันลับๆ มากกว่า เหมือนสายลับใต้ดินสมัยก่อนไม่มีผิด”

ช่วงนี้เซี่ยหานอ่านข้อมูลประวัติศาสตร์บ่อย เลยพลอยติดคำว่า “สายลับใต้ดิน” มาใช้ไปด้วย

หลี่เยว่กระตุกมุมปาก ยิ้มเยาะใส่เธอแบบไม่เชิงยิ้ม

“ตกลงเป็นเพราะเขารบเร้าให้อยู่ หรือเพราะโดนัทมันทำให้เธอตัดใจไม่ลงกันแน่ฮะ”

พอได้ยินเขาถามดักคอแบบนี้ สายตาของเซี่ยหานก็เริ่มเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที คล้ายไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี

หลี่เยว่ยื่นมือไปสะกิดเธอทีหนึ่ง ไม่ยอมให้เธอหลบเลี่ยงคำถาม

“ฉันถามอยู่นะ จะมองซ้ายมองขวาทำไม”

“ก็ใช่น่ะสิ โดนัทอร่อยจะตาย แต่นายก็ไม่ยอมให้ฉันกิน ฉันบอกแล้วไงว่าแถวกองถ่ายมีร้านขนมหวานอยู่ร้านหนึ่งที่อร่อยที่สุดในสามโลก แต่นายก็หาว่าฉันเพ้อเจ้อตลอด…”

พอเป็นเรื่องของกิน เซี่ยหานก็เปิดโหมดร่ายยาวทันที สีหน้าไม่สบอารมณ์ของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าคิดถึงรสชาติของโดนัทขนาดไหน

หลี่เยว่ถอนหายใจยาว ทำหน้าเหมือนจนปัญญาจะรับมือกับเธอแล้วจริงๆ

“เพื่อโดนัทจริงดิ ไม่ใช่เพราะเจียงเยี่ยแน่นะ ยังไงหมอนั่นก็หน้าตาดีขนาดนั้น หุ่นก็แซ่บ เธอไม่ได้กินเนื้อมานานแค่ไหนแล้ว แอบปิ๊งเขาเข้าแล้วใช่ไหมล่ะ” เขาหรี่ตาลง ค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เซี่ยหาน พลางกวาดตามองอย่างจับผิด คล้ายไม่เชื่อคำพูดของเธอเลยสักนิด

สีหน้าของเซี่ยหานมีแววงุนงงตกตะลึง ปฏิกิริยาของเธอดูเหมือนคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรทั้งนั้น คล้ายไม่เข้าใจว่าเขาพูดเรื่องอะไรขึ้นมา

“ทำไมฉันต้องไปปิ๊งเจียงเยี่ยด้วย เขาไม่ได้กำลังจะคบกับเหยาเหยาอยู่เหรอ ฉันไม่ไปเป็นมือที่สามแย่งแฟนใครหรอกนะ นายเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย!” เซี่ยหานถลึงตาใส่เขา

“แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมเธอถึงชอบ ก็ไม่ใช่เธอเองหรอกเหรอที่พูด—” หลี่เยว่เริ่มจะหมดความอดทน ถ้าเขารู้แล้วจะมาถามทำไมเล่า

ทว่าประโยคครึ่งหลังกลับหยุดชะงักไปดื้อๆ เห็นได้ชัดว่าพูดต่อไม่ได้แล้ว

“ฉันพูดอะไรของฉัน” คราวนี้เป็นฝ่ายเซี่ยหานที่หรี่ตาลงบ้าง จ้องมองเขาอย่างจับพิรุธ

หลี่เยว่โบกไม้โบกมือตัดบท “สรุปว่าเธออยู่เพื่อดูเจียงเยี่ย หรือเพื่อกินโดนัทกันแน่ พูดมาให้ชัดซิ!”

“ก็ต้องโดนัทอยู่แล้วสิ เจียงเยี่ยจะเอาอะไรมาสู้โดนัทได้ เรื่องกินสำคัญที่สุดย่ะ”

เซี่ยหานยืนยันคำเดิมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แถมยังรู้สึกประหลาดใจกับความคิดพิเรนทร์ของหลี่เยว่อีกต่างหาก

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น หลี่เยว่ก็ถอนหายใจโล่งอกทันควัน เขาโบกมือไล่ให้เซี่ยหานกลับไปซ้อมบทกับสองคนนั้นต่อ ไม่ต้องมาสนใจเขาแล้ว

เซี่ยหานกลอกตาใส่ “ไม่มีอะไรก็อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่สิ เมื่อกี้จู่ๆ นายก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา ฉันนึกว่านายจะถอดรองเท้ามาฟาดโดนัทของฉันซะอีก ตกอกตกใจหมดจนต้องรีบยัดเข้าปากจนแทบติดคอตายเนี่ย ขายหน้าคนอื่นเขาหมด คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม”

ก่อนจะเดินจากไป เธอยังไม่วายเทศนาหลี่เยว่อีกหนึ่งยก พอเห็นหลี่เยว่พยักหน้ารับคำ เธอถึงได้ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วสะบัดตัวเดินนวยนาดกลับไป

หลี่เยว่มองดูเธอเดินกลับไปที่เดิมแล้วหยิบบทขึ้นมาต่อบทกับสองคนนั้นต่อ ความตึงเครียดทั้งตัวจึงค่อยผ่อนคลายลง

เขารีบล้วงมือถือออกมา พอเห็นข้อความที่เทพบุตรฉู่ส่งมา ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเหนื่อยหน่ายเหลือเกิน

สาเหตุที่เขาต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ ก็เป็นเพราะเทพบุตรฉู่บอกกับเขาว่าเซี่ยหานกำลังถูกใจเจียงเยี่ยเข้าแล้ว เลยให้เขามาลองหยั่งเชิงดู แต่มีข้อแม้เด็ดขาดว่าห้ามเปิดเผยเรื่องที่ฉู่อวี๋รู้เห็น ดังนั้นเมื่อกี้หลี่เยว่ถึงได้ไม่อยากจะพูดต่อ

— ท่านเทพ วางใจได้เลยครับ ผมถามมาแล้ว เซี่ยหานสนใจโดนัทมากกว่าเยอะ

หลังจากฉู่อวี๋ได้รับข้อความตอบกลับ เขาก็รีบคว้ามือถือขึ้นมาอ่านดูอย่างละเอียดถึงสองรอบ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มกลับคืนมาบ้าง เห็นได้ชัดว่าพอรู้คำตอบนี้แล้ว ในใจก็เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาหน่อย

— เมื่อกี้คุณไปไหนมา ทำไมถึงปล่อยให้เซี่ยหานอยู่คนเดียวตั้งนาน?

หลี่เยว่เห็นคำถามของฉู่อวี๋ก็อดเบะปากไม่ได้ ท่านเทพช่างเป็นห่วงเป็นใยเซี่ยหานเหลือเกินนะ

เขาก็อยากจะอยู่ติดกับยัยปัญญานิ่มเซี่ยหานไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวเหมือนกันนั่นแหละ แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา เรื่องทุกข์หนักทุกข์เบาของมนุษย์มันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ

— ผมไปเข้าห้องน้ำมาครับ

ฉู่อวี๋กระตุกมุมปาก นิ้วมือรัวพิมพ์บนหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว

— ปัสสาวะบ่อย ปัสสาวะกะปริบกะปรอย ปัสสาวะไม่สุดเหรอครับ?

หางตาของหลี่เยว่กระตุกยิกๆ ท่านเทพก็ช่างชอบเล่นมุกเสียจริง เขาจะรับมือไม่ไหวแล้วนะ

— ท่านเทพ คุณอยากจะลองไปถามเธอดูไหมล่ะครับ ว่าระหว่างคุณกับโดนัท ใครสำคัญกับเซี่ยหานมากกว่ากัน?

หลี่เยว่ไม่ใช่คนใจกว้างอะไร เขารู้ดีว่าท่านเทพกำลังเหน็บแนมเรื่องที่เขาเคยทักว่าฉู่อวี๋มีปัญหาเรื่องต่อมลูกหมาก

แต่พอส่งข้อความนั้นไป หลี่เยว่ก็นึกเสียใจขึ้นมาทันที ทำไมมือบอนพิมพ์ไปแบบนั้นนะ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าท่านเทพซีเรียสเรื่องนี้มากที่สุด แถมตอนนี้ท่านเทพต้องโกรธเขาแน่ๆ ซวยแล้วไง!

ยิ่งคิด ใจคอก็ยิ่งแย่ สุดท้ายเขาก็ได้แต่นั่งจมอยู่กับความเศร้า

— ท่านเทพ อย่าคิดมากนะครับ ผมแค่พูดจาเรื่อยเปื่อยไปงั้นเอง

หลี่เยว่รีบพิมพ์อธิบายเป็นการใหญ่ แต่เขากลับไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากท่านเทพ ตรงกันข้าม ระบบกลับแสดงข้อความแจ้งเตือนสีเทาขึ้นมาแทน

"ข้อความถูกส่งแล้ว แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้รับ"

หลี่เยว่รู้สึกจุกอกขึ้นมาทันที ท่านเทพบล็อกเขาไปแล้ว หึๆ

"ทำไมขี้งอนขนาดนี้เนี่ย ประคบประหงมเซี่ยหานซะดิบดี แต่กับผมทำไมถึงสองมาตรฐานแบบนี้ล่ะ แน่จริงก็ไปถามเจ้าตัวดูสิ ดูซิว่าคุณจะสำคัญกว่าโดนัทไหม!"