บทที่ 66 ถูกใจเซี่ยหานเข้าแล้ว

เซี่ยหานไม่รู้เลยว่าในสมองของหลี่เยว่กำลังเตลิดไปถึงไหนต่อไหน เธอประคองมือถือขึ้นมาแล้วก้มดูอย่างละเอียด

ต้องยอมรับว่าหลี่เยว่พูดถูกเผง รูปนี้ไม่ว่าจะมุมกล้องหรือแสงล้วนปรับมาได้พอดิบพอดี กระตุ้นความอยากอาหารอย่างยิ่ง ชัดเจนว่าคนถ่ายเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ไม่เบา

"จริงด้วยสิ ใครได้น้องปลาเป็นแฟนนี่โชคดีจังเนอะ ผู้กำกับเจิ้งได้ของดีไปครองเฉยเลย" เซี่ยหานพยักหน้าเห็นพ้อง

ฉู่อวี๋: ขอโทษนะ อะไรนะ???

เจิ้งหมิงเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย ทำไมต้องนึกถึงเขาด้วย ในใจของเซี่ยหาน คู่จิ้นชาวประมงมันเหนียวแน่นแยกไม่ออกขนาดนั้นเชียวเหรอ

ขอแค่พูดถึงเรื่องคนรักของฉู่อวี๋ เซี่ยหานเป็นต้องลากเจิ้งหมิงเข้ามาเอี่ยวตลอด ถ้าผู้กำกับเจิ้งที่เป็นชายแท้คนนี้รู้เข้า คงโมโหจนเต้นผางแน่

แต่แน่นอนว่าคนที่น่าสงสารที่สุดไม่ใช่ผู้กำกับเจิ้ง หากแต่เป็นฉู่อวี๋ที่ตามจีบเซี่ยหานอยู่ตลอดต่างหาก

ส่วนเซี่ยหานคนที่ถูกตามจีบกลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวแม้แต่น้อย ทื่อมะลื่อราวกับท่อนไม้ นอกจากเรื่องกินแล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจอะไรอื่นเลยสักนิด

แถมยังไม่วายจับคู่ให้คนที่มาจีบตัวเองอีกต่างหาก

"โง่จริง" หลี่เยว่ยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากเธอทีหนึ่งแล้วถอนหายใจยาว

"นายนั่นแหละโง่!" เซี่ยหานกลอกตาใส่ ไม่สนใจเขาอีก

***

การถ่ายทำซีรีส์ 《วิถีมารสยบฟ้า》 ดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว บทของฉู่อวี๋ก็ปิดกล้องไปแล้วเช่นกัน ยังไงเสียเขาก็เป็นแค่ตัวละครที่เพิ่มเข้ามาทีหลัง ถึงจะมีความรักพัวพันกับอู๋เสวี่ยฉิงที่เซี่ยหานเล่น แต่ก็ไม่มีทางมีบทเยอะเกินไปได้

อีกทั้งด้วยสถานะระดับฉู่อวี๋ ฉากทั้งหมดของเขาจึงถูกเลื่อนขึ้นมาถ่ายก่อน เพื่อให้เขาถ่ายเสร็จเร็วๆ เป็นการประหยัดเวลา

พอฉากของฉู่อวี๋ถ่ายเสร็จ ผู้กำกับเซียวก็ขยับคิวฉากของจูเชี่ยนหรูขึ้นมาถ่ายต่อ

ฉากหน้าในกองถ่าย จูเชี่ยนหรูยังคงดูเป็นมิตรเข้าถึงง่าย แต่ลับหลังคนส่วนใหญ่ต่างมองออกว่า ดาราสาวหน้าใหม่คนนี้ไม่ได้ใส่ใจซีรีส์เรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 สักเท่าไร

นอกจากฉากโคลสอัปที่ดูตั้งใจขึ้นมาหน่อย นอกนั้นเธอก็ไม่ได้ทุ่มเทอะไรเลย หลายฉากจำเป็นต้องใช้นักแสดงแทนมาถ่ายเจาะเสริมทีหลังทั้งนั้น

ไม่นานเธอก็ถ่ายฉากของตัวเองจนเสร็จ แล้วออกจากกองถ่ายไป

กลับเป็นเหยาเหยาที่เพิ่งเข้ากองมาใหม่ที่ตั้งใจทำงานมาก เธอเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาไม่นาน เป็นสายตรงผู้มีทักษะเฉพาะทาง

แถมยังโตมาจากการเป็นดาราเด็ก ฝีมือการแสดงที่ผ่านการขัดเกลามาจึงเป็นของจริงล้วนๆ

ก่อนหน้านี้หลี่เยว่เคยกำชับเซี่ยหานไว้ ว่าถ้าต้องเข้าฉากกับเหยาเหยาต้องตั้งใจให้ดี เพราะเหยาเหยาไม่ว่าจะเป็นเรื่องการออกเสียงบทพูดหรือทักษะการแสดง ล้วนทิ้งห่างพวกดาราสาวหน้าใหม่ยอดนิยมไปหลายขุม

ฝีมือการแสดงของเซี่ยหานเคยเป็นที่เลื่องลือกันทั่ววงการว่าห่วยแตก แม้ช่วงหลังดูเหมือนจะได้รับการเคี่ยวกรำจนดีขึ้นมาบ้าง แต่จะดีขึ้นแค่ไหน หลี่เยว่ก็ยังไม่กล้ารับประกัน กลัวแต่ว่าพอเธอต้องมาปะทะกับคนมีฝีมือตัวจริงอย่างเหยาเหยาแล้วจะเผยไต๋ออกมา

เซี่ยหานเคยเข้าฉากกับเหยาเหยาอยู่สองสามฉาก ตั้งแต่แรกเธอก็มั่นใจได้เลยว่า ขอเพียงเหยาเหยาไม่เดินสะดุดก้าวพลาด อนาคตจะต้องรุ่งโรจน์ทะยานฟ้าแน่นอน

สาเหตุหลักคือเด็กสาวคนนี้มีทักษะการส่งบทที่ยอดเยี่ยมมาก น้ำเสียงเปี่ยมพลังและกังวานมีชีวิตชีวา ราวกับเปล่งเสียงออกมาจากจุดตันเถียน อีกทั้งยังเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

เรื่องฝีมือการแสดงของเธอก็ไร้ข้อกังขา ขนาดเซี่ยหานเองเวลาเข้าฉากด้วย ยังรู้สึกหวั่นใจอยู่เหมือนกันว่าจะถูกกลบรัศมี

หากเป็นคนอื่นก็คงปล่อยผ่านไปได้ เพราะยังไงผู้กำกับเซียวก็เป็นพวกชอบประนีประนอม เขารู้ดีว่านักแสดงในกองมีฝีมือแค่ไหน จึงไม่เคยเคี่ยวเข็ญเข้มงวดจนเกินไป ขอแค่ออกมาดูดีกล่อมแกล้มไปได้ก็พอ ขนาดเจียงเยี่ยยังเคยโดนเหยาเหยาเล่นข่มรัศมีอยู่บางครั้งเลยด้วยซ้ำ

"เธอ…"

"ฉันทำไม คนหน้าตายอย่างเธออย่ามาตามตื๊อผู้ชายของฉันจะได้ไหม ไม่เห็นเหรอว่าเขาทรมานใจแค่ไหน!"

"ผู้ชายของเธอคือใคร"

"จะเป็นใครได้อีกล่ะ ก็ที่รักของฉันน่ะสิ"

เซี่ยหานกำลังซ้อมต่อบทกับเหยาเหยา ทั้งสองคนดูตั้งอกตั้งใจกันมาก

พักนี้เธอชอบมาหาเหยาเหยาเพื่อต่อบทบ่อยๆ เด็กสาวดีใจมาก เธอเป็นคนขยันขันแข็งกว่าใคร ที่จริงฝีมือการแสดงของเธอนั้นทุกคนในกองถ่ายต่างประจักษ์แก่สายตา ทว่าพอมีเวลาว่าง เธอก็ยังคงท่องบทและทำความเข้าใจฉากอยู่ข้างๆ อย่างขยันขันแข็ง

ต่อมาเซี่ยหานสังเกตเห็น จึงขยับเข้ามาซ้อมด้วย ทั้งยังคอยถามเรื่องการออกเสียงกับเธอบ้างเป็นบางครั้ง

เหยาเหยายินดีบอกเธอทุกเรื่อง เพื่อเป็นการตอบแทน เซี่ยหานจึงแบ่งขนมมาให้เธอไม่น้อยเลย

"กำลังต่อบทกันอยู่เหรอ ให้ผมร่วมด้วยคนสิ"

เจียงเยี่ยถือบทเดินเข้ามา ใบหน้าของเหยาเหยาแดงระเรื่อ แต่ก็ยังขยับไปด้านข้างเพื่อเว้นที่ว่างให้เขา

เซี่ยหานพยักหน้าให้เจียงเยี่ย แล้วก้มหน้าตั้งอกตั้งใจอ่านบทต่อ

ทั้งสามคนสุมหัวต่อบทกันได้ไม่ทันไร เซี่ยหานก็โดนหลี่เยว่ดึงตัวออกมา

"อะไรเนี่ย ลากฉันมาทำไม"

เซี่ยหานกำลังอินกับบท ไม่อยากผละออกมาเลยสักนิด จึงรู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่งที่จู่ๆ หลี่เยว่ก็มาฉุดตัวเธอไป

"ยังจะมาไม่อยากออกมาอีก ไม่เห็นเหรอว่าสีหน้าของเจียงเยี่ยมันแปลกๆ"

"แปลกตรงไหน ฉันไม่เห็นรู้สึกว่าแปลกเลย กำลังต่อบทกับเหยาเหยาอยู่ดีๆ ถ้าเขาขัดหูขัดตาก็ทนเอาหน่อยสิ!"

"ถุย ยัยบ๊องเอ๊ย คนเขาจะไปทนอะไรเล่า อย่าไปขัดจังหวะคนหนุ่มสาวเขากำลังจีบกันสิ!"

หลี่เยว่แค่นเสียงอย่างเอือมระอา กับคนไร้เดียงสาจนเข้าขั้นซื่อบื้ออย่างเซี่ยหาน เขาเองก็จนปัญญา ไม่รู้จะทำยังไงกับเธอดีเหมือนกัน

เซี่ยหานเหมือนเกิดมาโดยขาดเส้นประสาทเรื่องพวกนี้ไป โดยเฉพาะเรื่องความรัก เรดาร์จับสัญญาณของเธอพังพินาศอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่กับเรื่องของตัวเองเท่านั้น แต่เรื่องของคนอื่นเธอก็ทื่อมะลื่อขั้นสุดเช่นกัน

"ใครจีบกัน เจียงเยี่ยชอบฉันเหรอ ก็แน่ละ ฉันสวยขนาดนี้ ใครไม่ชอบก็ตาบอดแล้ว!"

เซี่ยหานเอียงคอถาม พอพูดจบก็เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นกะทันหันก่อนจะเบะปากอย่างอดไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าในหัวเธอคิดว่าการที่เจียงเยี่ยจะมาสยบแทบชายกระโปรงเธอนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียเหลือเกิน

“ถุยเหอะ ยัยคนหน้าไม่อาย! ที่ฉันบอกว่าจีบกันน่ะ หมายถึงเจียงเยี่ยกับเหยาเหยาเขาสปาร์กกันต่างหาก แกเกี่ยวอะไรด้วย! อย่างแกน่ะ เป็นได้แค่มนุษย์ป้าแก่ๆ เท่านั้นแหละ!”

หลี่เยว่คว้าแขนเธอไว้หมับ ไม่ยอมให้เธอวิ่งซุกซนไปทั่ว จะได้ไม่ไปพล่ามอะไรไร้สาระให้คนอื่นได้ยิน

“มนุษย์ป้าอะไรกัน เหยาเหยาเด็กกว่าฉันแค่สองปี พวกเราคนยุคเก้าศูนย์ทั้งคู่นะ ถ้าฉันเป็นมนุษย์ป้า แกก็เป็นซากศพพันปีไปแล้ว ส่วนน้องปลาก็กลายเป็นปีศาจเฒ่าไปเลยน่ะสิ! ได้เลย คืนนี้ฉันโทรหาน้องปลาเมื่อไร จะฟ้องเขาว่าแกคอยนินทาเขาตลอด รังเกียจว่าเขาแก่ แถมยังกลัวว่าต่อมลูกหมากเขาจะมีปัญหาด้วย!”

ถ้าจะถามว่าใครแถเก่งที่สุดในปฐพี เซี่ยหานแห่งเอ็มเอ็นต้องติดอันดับหนึ่งแน่นอน

“ยัยเด็กบ้า ใครกันแน่ที่บอกว่าเขาฉี่บ่อย ฉี่กะปริบกะปรอย ฉี่ไม่สุด ปรักปรำกันชัดๆ! ฉันยังต้องมารับเคราะห์รองรับอารมณ์โกรธของราชาจอเงินฉู่แทนแกอยู่เลยเนี่ย เขาไม่กล้าโกรธแก เลยมาระบายใส่คนนอกอย่างฉันยกใหญ่…”

พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หลี่เยว่ก็มีเรื่องทุกข์ใจอัดแน่นเต็มอก อยากจะระบายออกมาให้หมด

เพราะหลี่เยว่บอกว่าเหยาเหยากับเจียงเยี่ยมีใจให้กัน แถมดูทรงแล้วคงคบกันแน่ๆ หลังจากนั้นเซี่ยหานจึงระมัดระวังตัวมากขึ้นเวลาอยู่ในกองถ่าย

เธอยังแอบสังเกตอย่างละเอียด และพบว่าเจียงเยี่ยแทบไม่เคยเข้าใกล้เหยาเหยาตามลำพังเลย เห็นได้ชัดว่ากลัวคนจะนินทา แต่ตราบใดที่มีคนที่สองอยู่ข้างกายเหยาเหยา เจียงเยี่ยจะต้องโผล่มาแน่นอน

“เจ๊หานคะ เรามาต่อบทกันหน่อยไหมคะ” เหยาเหยาถือบทวิ่งเข้ามาหา

เซี่ยหานนึกถึงคำเตือนของหลี่เยว่ขึ้นมาทันที ว่าเธอต้องไม่ทำตัวเป็นก้างขวางคอเด็ดขาด

“แต่ว่าเธอมีเวลาเหรอ ไม่ใช่ว่า…” สายตาของเธอดูลอดแลก แม้ว่าตัวเองจะอยากต่อบทมาก แต่เวลาพวกนี้เหยาเหยาต้องเอาไว้ใช้จีบกันนี่นา

ขณะคิดเช่นนั้น สายตาของเธอก็เลื่อนไปมองเจียงเยี่ยที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยอัตโนมัติ

เหยาเหยามองตามสายตาเธอไป ก็สบตาเข้ากับเจียงเยี่ยพอดิบพอดี ทั้งสองคนทำท่าเหมือนทำความผิดแล้วถูกจับได้ ต่างฝ่ายต่างรีบหลบสายตากันทันควัน ไม่กล้าสบตากันอีก

“ฉันมีเวลาค่ะ มาต่อบทกันเถอะ” เหยาเหยาถือบทแล้วดึงมือเซี่ยหานให้นั่งลงตรงข้ามกัน

เซี่ยหานเห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูมุ่งมั่นขนาดนี้ ก็ไม่อยากเล่นตัวอีก จึงหยิบบทขึ้นมาเริ่มต่อบทโต้ตอบกับเธอไปมา

บทละครเรื่องนี้ไม่ได้มีไว้แค่อ่านเฉยๆ แต่ต้องแสดงรับส่งอารมณ์กับคนอื่นด้วย การอ่านบทออกเสียงซ้ำไปซ้ำมานอกจากจะช่วยให้จำได้ดีขึ้นแล้ว ยังช่วยจุดประกายความรู้สึกข้างในออกมาได้อีกต่างหาก

เมื่อนักแสดงเข้าใจบทอย่างถ่องแท้ในทุกมิติ การส่งอารมณ์ก็จะยิ่งลื่นไหล

"ขอร่วมวงด้วยคนนะครับ"

เจียงเยี่ยเดินเข้ามาสมทบไม่นานนัก เขายังคงประดับรอยยิ้มที่ดูพอเหมาะพอดี สุภาพอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย

เหยาเหยารีบขยับตัวเว้นที่ให้เขา ภาพตรงหน้าช่างดูคุ้นตา เหมือนกับเหตุการณ์ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาไม่มีผิดเพี้ยน

"ถ้าอย่างนั้นพวกเธอต่อบทกันไปเถอะ ฉันขอ—" เซี่ยหานทำท่าจะลุกเดินหนี

"พี่หาน อย่าเพิ่งไปสิคะ ฉากที่พวกเราสามคนเข้าด้วยกันก็มีตั้งเยอะ รวมตัวกันต่อบทแบบนี้ได้ผลดีออกค่ะ"

เหยาเหยาร้องรั้งไว้อย่างกระตือรือร้น ทว่าเซี่ยหานกลับลังเล สาเหตุหลักคือเธอรำคาญที่หลี่เยว่คอยบ่นกรอกหู ไม่อยากโดนเขาจับได้แล้วโดนเทศนายาวอีก ช่วงนี้เธอถึงพยายามเลี่ยงเวลาที่คนพวกนี้อยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องกลายเป็นก้างขวางคอโดยไม่รู้ตัว

"ผู้ช่วยฉันไปซื้อโดนัทมาค่ะ เดี๋ยวต่อบทเสร็จแล้วเรามากินด้วยกันนะ ร้านขนมหวานใกล้ๆ กองถ่ายนี่อร่อยสุดๆ เลยค่ะ!"

เหยาเหยาดึงแขนเสื้อเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ขณะพูดก็แฝงน้ำเสียงออดอ้อนเอาใจอยู่ไม่น้อย

"ได้สิ งั้นค่อยกินกัน" เซี่ยหานยิ้มร่าทันที เธอนั่งแปะลงที่เดิมอย่างว่าง่าย ท่านั่งตัวตรงเป๊ะ ท่าทางเหมือนกำลังประกาศว่า ตอนนี้ต่อให้ใครก็มาลากเธอไปไม่ได้แล้ว

"ตอนกินด้วย ขอผมแจมสักคนนะครับ" เจียงเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยแทรกขึ้นมาอีกคน

เขาใช้โทนเสียงหยอกล้อที่ไม่ทำให้รู้สึกอึดอัด เหมือนกำลังพูดเล่นจริงๆ ทว่าพอพูดจบ เขาก็มองไปยังเหยาเหยาพลางขยิบตาให้เธอทีหนึ่ง

ช่วงนี้เซี่ยหานได้รับแรงกระตุ้นจากเหยาเหยา ทำให้เธอพยายามมองหาความรู้สึกของการแสดงในชีวิตจริงอยู่ตลอดเวลา สายตาของเธอจึงช่างสังเกตเป็นพิเศษ

จังหวะที่เจียงเยี่ยขยิบตาให้เหยาเหยาเมื่อครู่นี้จึงไม่รอดพ้นไปจากสายตาเธอ เซี่ยหานรู้สึกได้ทันทีว่ามีอารมณ์แปลกใหม่บางอย่างผุดขึ้นมาในใจ

เธอยกบทขึ้นมาบังหน้าแล้วแอบหัวเราะคิกคัก พอหัวเราะเสร็จก็อยากจะหันไปเมาท์กับหลี่เยว่ แต่พอกวาดสายตามองไปรอบๆ กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าอ้วนหลี่ของเธอ เรื่องเผือกเรื่องใหญ่ที่อัดอั้นอยู่ในใจทำให้เธอรู้สึกคันไม้คันมือจนแทบทนไม่ไหว

เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะทนเก็บความลับอะไรไว้ได้คนเดียว จึงรีบควักมือถือออกมาเพื่อหาใครสักคนส่งข้อความไปเล่าทันที

ฉู่อวี๋กำลังนั่งอยู่ในห้องแต่งหน้า ช่วงนี้เขารับงานภาพยนตร์เรื่องใหม่ เป็นหนังแนวปัจจุบัน ทรงผมและการแต่งหน้าจึงทำได้ง่ายกว่าปกติ วันนี้เขาเดินทางมาที่กองเพื่อถ่ายภาพฟิตติ้งโดยเฉพาะ

เมื่อมือถือสั่นเตือน เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นข้อความจากเซี่ยหาน มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ช่วงนี้เซี่ยหานติดต่อเขาบ่อยขึ้น ส่วนเขาก็หมั่นส่งข้อความหาเธอไม่ขาด ไม่ว่าเรื่องอะไรก็มักจะทักไปคุยเสมอ เขาตั้งใจจะแทรกซึมเข้าไปในชีวิตของเธอทีละน้อยจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้เธอคุ้นชินกับการแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตประจำวันให้เขาฟัง

ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องกลายเป็นคนที่สนิทสนมที่สุด พอเริ่มเคยชินกันแล้ว ก็คงจะขาดกันไปไม่ได้อีก

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของหลี่เยว่ เขาจะต้องเอ่ยปากชมเปาะแน่นอนว่า สมกับเป็นท่านเทพจริงๆ แม้กระทั่งตอนจีบสาวก็ยังดูสูงส่งสง่างามสมเป็นท่านเทพไม่มีผิด

— จู่ๆ ฉันก็พบว่าไอ้หนุ่มเจียงเยี่ยนี่หล่อไม่เบาเลยแฮะ