บทที่ 65 แฟนสาวผู้มีวาสนา

ในเมื่อเซี่ยหานอยากจะกินเมนูนี้ขึ้นมา ใครหน้าไหนก็ห้ามไม่อยู่ บริกรจึงรีบเดินออกไปสั่งให้พ่อครัวทำให้ทันที

“เซียวปิง ฉันช่วยคุณไม่ได้จริงๆ นะคะ ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณไปเอาข่าวมาจากไหนว่าฉันมีความสัมพันธ์อันดีกับประธานเฟิง คราวก่อนฉันเพิ่งซัดน้องชายเขาจนเข้าโรงพยาบาลไปหยกๆ เขาเป็นคนปกป้องพวกพ้องตัวเองขนาดนั้น คุณคิดว่าเขาจะมองฉันในแง่ดีเหรอคะ ทุกวันนี้เวลาเจอหน้าฉันทีไรก็เอาแต่ขู่จะลากฉันส่งโรงพักทั้งนั้น แถมเหตุผลยังเป็นเพราะฉันไปลวนลามเขาอีกต่างหาก”

พอสั่งอาหารเสร็จ เซี่ยหานก็สบายใจ อารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น จึงพอมีแก่ใจจะคุยกับเซียวปิงขึ้นมาบ้าง

“พูดตามตรงนะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจรอยหยักในสมองของเขาเท่าไหร่เลย ฉันหน้าตาสะสวยขนาดนี้ จำเป็นต้องไปลวนลามเขาด้วยเหรอ มีแต่เขาต่างหากที่ต้องมาลวนลามฉัน ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมว่านเฟิงถึงบีบให้บริษัทเราถอนตัวน่ะ มีใครไปล่วงเกินว่านเฟิงเข้าหรือเปล่าล่ะ”

เธอใช้ตะเกียบเขี่ยกับข้าวที่เย็นชืดบนโต๊ะสองสามที พอเห็นว่าไม่มีอะไรน่ากินก็อดไม่ได้ที่จะเบะปาก

เซียวปิงมีเรื่องทุกข์ใจแต่พูดไม่ออก มันต้องไปล่วงเกินเข้าอยู่แล้วสิ แถมยังล่วงเกินอย่างหนักเสียด้วย

แต่นั่นเป็นการตัดสินใจของระดับผู้บริหาร รายละเอียดลึกๆ เขาเองก็ไม่แน่ใจ ถึงได้คิดจะใช้วิธีแหวกแนวแบบนี้ ลองมาหาทางแก้ปัญหาจากฝั่งเซี่ยหานดู

“เอาเถอะ พวกคุณกินกันตามสบายนะ ผมบอกไว้แล้วว่าให้ลงบิลผม พอดีผมยังมีธุระ ขอตัวก่อนล่ะ”

เซียวปิงไม่อยากอยู่เสียเวลาต่อไปอีกแล้ว หลี่เยว่ก็หัวรั้นพูดอะไรก็ไม่เข้าหู ส่วนเซี่ยหานก็ทึ่มจนไม่รู้จะทึ่มยังไง ไม่มีช่องให้คุยกันรู้เรื่องเลยสักนิด

“อ้าว อย่าเพิ่งไปสิคะ ยังมีจั๊กจั่นทอดอีกตั้งสองจานแน่ะ ฉันได้ยินมาว่าอร่อยมาก อร่อยจนแทบกลืนลิ้นตัวเองลงไปเลยนะ นี่ก็เป็นเมนูเด็ดของร้านอาหารพื้นบ้านเหมือนกัน ในเมนูมีแมลงตั้งหลายอย่าง สั่งมาให้คุณลองชิมให้หมดเลยดีไหม” เซี่ยหานเอ่ยรั้งไว้อย่างกระตือรือร้นพลางคว้าข้อมือของเซียวปิงไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาเดินไปไหน

ความกล้าของเซียวปิงช่างแปรผันตามส่วนสูง เขาค่อนข้างขี้ขลาด และที่สำคัญที่สุดคือเขากลัวแมลงเป็นบ้า

“ไม่ ไม่กิน! ผมไม่ชอบกินของพรรค์นี้!” เขาโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

“คุณเคยกินเหรอคะ”

“มะ ไม่เคยครับ” แค่นึกภาพตาม เซียวปิงก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบทนไม่ไหว พูดจาติดๆ ขัดๆ ไปหมด

เซี่ยหานเลิกคิ้ว “ไม่เคยแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าไม่ชอบ นานๆ ทีจะชวนพวกเราออกมากินข้าวด้วยกัน เอาแต่พูดเรื่องงานตั้งยืดยาว คุณยังไม่ได้กินอะไรจริงจังเลยนะ ดูสิ ตัวผอมกะหร่องแค่นี้ได้ยังไงกัน ถ้ากลับไปรายงานพวกคณะกรรมการบริหารแล้วเขาเห็นคุณซูบผอมลง คงคิดว่าพวกเรากลั่นแกล้ง ไม่ดูแลให้คุณกินอิ่มแน่ๆ รีบนั่งลงเถอะค่ะ แมลงพวกนี้บำรุงสุขภาพสุดๆ เลยนะ…”

เธอพูดจาเป็นจริงเป็นจังเป็นวรรคเป็นเวร ยิ่งตอนพูดถึงตัวแมลง แววตาก็แทบจะเปล่งประกายระยิบระยับ

เซียวปิงยิ่งรู้สึกกดดันเข้าไปใหญ่ เขาพยายามออกแรงสะบัด หวังจะหลุดจากการเกาะกุมของเซี่ยหาน

เธอยังมีหน้ามาพูดเรื่องงานอีก งานยังตกลงกันไม่ได้สักเรื่องแท้ๆ แล้วทำไมเขาต้องมาทนทรมานอยู่ที่นี่ด้วย

คิดได้ดังนั้น เซียวปิงก็เพิ่มแรงที่มือขึ้นอีกหลายเท่า กะจะสะบัดมือเธอออกไปให้พ้นๆ

เซี่ยหานก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องถูกเขาสะบัดจนมือกระเด็นแน่ ต่อให้ท่าทางจะดูน่าเกลียดก็ช่างปะไร ยังไงเขาก็ไม่คิดจะไว้หน้าพวกเธออยู่แล้ว

ทว่าความคิดก็ส่วนความคิด ความเป็นจริงเขากลับทำไม่ได้เลยสักนิด

นอกจากจะสะบัดมือเซี่ยหานไม่หลุดแล้ว เธอยังออกแรงกระชากวูบเดียว ก้นของเขาก็กระแทกลงไปนั่งแหมะที่เดิม

พอเขาคิดจะลุกขึ้นอีกครั้ง จู่ๆ ก็เจ็บแปลบที่ข้อมืออย่างรุนแรง ราวกับถูกบิดจนกระดูกหักทั้งเป็น

“อ๊ากกก—” เขาร้องลั่นออกมาทันที เสียงนั้นฟังดูเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน

หลี่เยว่สะดุ้งโหยง หันขวับไปมองอีกฝ่ายราวกับมองคนบ้า

“เป็นอะไร เป็นอะไรไปน่ะ” ตัวเขาเอาแต่กระดกน้ำอยู่ตลอด ไม่ทันได้สังเกตอะไรเลย

พอได้ยินเสียงเซียวปิงร้องโวยวายขึ้นมาดื้อๆ ก็นึกว่าอีกฝ่ายโดนเตะผ่าหมากเข้าจริงๆ จึงรีบละล่ำละลักถาม

เซี่ยหานปล่อยมือไปนานแล้ว ตอนนี้เธอทำตัวไร้เดียงสายิ่งกว่าใคร นั่งตาแป๋วเบิกตากว้างมองเขาอยู่ข้างๆ

เซียวปิงเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยวไปหมด เขารู้สึกเหมือนมือข้างนั้นกำลังจะพิการ ปวดร้าวราวกับถูกตัดมือสดๆ

“เจ็บมือ เจ็บโว้ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

เขาเค้นเสียงพูดลอดไรฟันออกมาได้ไม่กี่คำ จากนั้นก็กอดแขนตัวเองแล้วปล่อยโฮออกมา

การที่เขาร้องไห้โฮแบบนี้ทำเอาไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ทั้งเซี่ยหานและหลี่เยว่ต่างก็อึ้งค้าง ทำตัวไม่ถูกไปตามๆ กัน

เซียวปิงร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ ราวกับคนในบ้านเพิ่งจะสิ้นใจก็ไม่ปาน

“เกิดอะไรขึ้นคะ เกิดอะไรขึ้น” เสียงของเขาดังลั่นจนพนักงานเสิร์ฟด้านนอกต้องวิ่งหน้าตื่นเข้ามาดู

“ผมเจ็บมือ เจ็บมือ…” เซียวปิงครางหงุงหงิง เสียงร้องไห้ตอนนี้แฝงแววออดอ้อนกระเง้ากระงอดชอบกล ทำเอาเซี่ยหานกับหลี่เยว่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

พนักงานเสิร์ฟเองก็เริ่มลนลาน เห็นสภาพเขาเป็นแบบนี้ ดูท่าเหมือนจะหมดสติไปได้ทุกเมื่อ เปิดร้านค้าขายกลัวเรื่องแบบนี้ที่สุด

“ดะ เดี๋ยวฉันโทรเรียกรถพยาบาลให้นะคะ คุณผู้ชายอดทนไว้ก่อนนะคะ”

“มะ ไม่ต้อง ไม่ต้องแล้วครับ” เซียวปิงกระแอมไอเบาๆ พลางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น

ตอนที่พูดน้ำเสียงเขายังสะอึกสะอื้น ใบหน้าแดงก่ำไปหมด มือข้างหนึ่งประคองอีกข้างไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัสสากรรจ์

“คุณไปทำงานเถอะครับ” ตอนที่พูดคำนี้ เซียวปิงยังสูดน้ำมูกสะอึกสะอื้นอีกยก ดูน่าเวทนาเป็นที่สุด

พนักงานเสิร์ฟเดินออกไปแล้ว ห้องส่วนตัวก็กลับมาตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า น้ำตาของเซียวปิงดูท่าจะยังไหลไม่หยุด

***

“ฉันว่านะ อยู่ดีไม่ว่าดีเธอจะไปแหย่เขาทำไมเนี่ย ให้ตายสิ เกือบทำฉันฉี่ราดแล้วไหมล่ะ เซียวปิงร้องไห้ขนาดนั้น ฉันนึกว่าเขาเจอเรื่องคอขาดบาดตายอะไรเข้าจริงๆ ซะอีก”

สุดท้ายหลี่เยว่กับเซี่ยหานก็แทบจะเผ่นเตลิดออกมาจากร้านอาหาร ยังไม่ทันจะได้ก้าวขึ้นรถ หลี่เยว่ก็เปิดฉากสวดเธอทันที สีหน้าดูแย่ถึงขีดสุด

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงมีคนพิลึกอย่างเซี่ยหานอยู่บนโลกนี้ได้

เซี่ยหานยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ผิดเข้าไปใหญ่ "ฉันแค่แตะเขาเบาๆ เองนะ ใครจะไปคิดล่ะว่าจะเปราะบางเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขนาดนั้น แถมยังขี้แยชะมัด ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายซะจนฉันนึกว่าตัวเองไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ บอบบางยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงซะอีก ทนเจ็บนิดเจ็บหน่อยแค่นี้ก็ไม่ได้…"

เซี่ยหานแสดงท่าทางไม่สำนึกผิดออกมาอย่างชัดเจน ปากยื่นบ่นพึมพำงึมงำไม่หยุด

"พอเลย คราวนี้พวกเราล่วงเกินเขาเข้าเต็มเปาแน่ ไม่รู้พอกลับไปเขาจะฟ้องพวกตาแก่ในบอร์ดบริหารว่ายังไงบ้างเนี่ย เฮ้อ…"

หลี่เยว่ทำหน้าอมทุกข์จนคิ้วขมวดเป็นปม เห็นได้ชัดว่าจนปัญญาแล้วจริงๆ

"นายจะกังวลไปทำไม ถ้าเขาพล่ามซี้ซั้ว อย่างมากฉันก็แค่ฉีกสัญญาลาออกจากบริษัท เฟิงฉีบอกเองว่าว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์พร้อมจะเซ็นสัญญากับฉัน แถมยังยินดีจะดึงตัวนายไปด้วยกันอีก พวกเราน่ะเนื้อหอมจะตาย ไม่ต้องกลัวน่า มีเจ๊หานคอยหนุนหลังซะอย่าง!"

เซี่ยหานกินอิ่มหนำสำราญเลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงได้มีแก่ใจมาเอ่ยปากปลอบเขา

พอหลี่เยว่ได้ยินก็ถึงกับยืนอึ้งตาค้าง "เธอว่าไงนะ ประ…ประธานเฟิงจะดึงตัวพวกเราไปเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ คนที่นายชอบแซวว่าเป็นพวกบ้ากามอะไรนั่นไง เขาหมายตาเธอกับฉันไว้นานแล้ว"

"แล้วยังจะมัวรออะไรอยู่อีกเล่า! รีบไปคุยเรื่องฉีกสัญญากับบริษัทสิ พวกเราจะได้ย้ายค่ายกันไปเลย ถ้าว่านเฟิงยอมดันซะอย่าง เธอก็ได้เป็นราชินีจอเงิน ส่วนฉันก็สบายเป็นเสี่ยได้เลยนะเนี่ย!"

หลี่เยว่ตื่นเต้นยกใหญ่จนถึงขั้นฟาดมือลงบนหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ ใบหน้าเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มแป้น

เซี่ยหานเบะปาก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยชาสุดๆ "ฉันปฏิเสธไปแล้ว"

"หา!? Why?!" เขาตกใจจนหลุดภาษาอังกฤษออกมาทันควัน

เห็นเขาโวยวายเสียยกใหญ่ เซี่ยหานกลับยังคงมีท่าทีนิ่งเฉยตามปกติ

"คนเก่งกาจยอดเยี่ยมอย่างฉัน จะให้ตามเขาไปง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะ เขาคิดจะดึงฉันเข้าว่านเฟิง มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ นายลองคิดดูสิ ฉันสวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ เกิดเขาอยากเป็นเจ้านายฉันขึ้นมาเพื่อจะได้สะดวกต่อการใช้กฎลับในวงการกับฉันจะทำยังไงล่ะ"

พอพูดถึงตรงนี้ เซี่ยหานก็ตีหน้าเศร้าสร้อยอย่างจริงจัง เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวเฟิงฉีจะคิดไม่ซื่อกับเธอขึ้นมาจริงๆ

หลี่เยว่: …

กับความหลงตัวเองอย่างไร้ยางอายระดับนี้ของเซี่ยหาน หลี่เยว่ยอมใจเธอเลยจริงๆ

"ประธานเฟิงเขาโลดแล่นอยู่ในวงการนี้มาตั้งกี่ปี สาวงามแบบไหนบ้างที่เขาไม่เคยเห็น อย่าว่าแต่ชอบผู้หญิงเลย ฉันยังไม่เคยเห็นเขาชายตามองผู้ชายด้วยซ้ำไปมั้ง ถ้าเธอทำให้เขาหวั่นไหวได้จริงๆ นะเซี่ยหาน ต่อไปเวลาเจอหน้ากัน ฉันจะยอมเรียกเธอว่าคุณปู่เลยเอ้า!"

หลี่เยว่พ่นลมหายใจเหอะออกมาอย่างเอือมระอาในความหลงตัวเองของเซี่ยหานแบบสุดกลั้น

เซี่ยหานไม่โกรธเลยสักนิด เธอเอียงคอครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกกับหลี่เยว่ว่า "คุณปู่มันจะไปเจ๋งอะไร ถ้าแน่จริงต่อไปนายต้องเรียกฉันว่าท่านบรรพบุรุษสิ!"

“ได้สิ ขอแค่เธอไปอ่อยเขามาได้ก็แล้วกัน!”

ทั้งสองคนเถียงกันไปตลอดทางจนกระทั่งกลับถึงที่พัก ยังดีที่คราวนี้เซี่ยหานไม่ได้ทำเรื่องขายหน้าไปมากกว่านี้ ถ้าขืนเหมือนคราวที่แล้วที่กินจนแน่นท้องแล้วสะอึกไม่หยุด หลี่เยว่คงอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ

การมีดาราในสังกัดเป็นพวกเห็นแก่กินเนี่ย ชวนปวดหัวที่สุดเลย โชคดีที่วันนี้ยัยตัวกินจุกระเพาะครากคนนี้ไม่ได้ก่อเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นมา

ตอนที่เซี่ยหานนั่งอยู่บนรถ มือถือก็เริ่มสั่น ตอนอยู่บนโต๊ะอาหารเธอเอาแต่กินลูกเดียว เลยไม่ได้สนใจมือถือเท่าไหร่

เธอรีบหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นฉู่อวี๋ที่ส่งข้อความทางวีแชตมาหา พอเปิดดูก็รู้สึกใจหายวาบทันที

“กรี๊ดดด คืนนี้พวกน้องปลาได้กินของดีๆ กันทั้งนั้นเลย ปิ้งย่างล่ะคุณเอ๊ย หมูสามชั้น เนื้อวัวนุ่มๆ ชุดเห็ดรวม…”

เธอร่ายยาวพลางกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างหมดฟอร์ม เห็นได้ชัดว่าโดนภาพอาหารตรงหน้าล่อตาล่อใจเข้าอย่างจัง

หลี่เยว่ชะโงกหน้าเข้ามาดูจอมือถือ ก็เห็นว่าในวีแชตมีแต่รูปภาพส่งมารัวๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นของกินทั้งนั้น

เริ่มจากรูปแรกเป็นโต๊ะที่วางจานอาหารไว้เต็มพรึ่บ เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้เอาลงเตาย่าง จากนั้นพอย่างสุกทีละอย่าง เขาก็ส่งรูปมาอวดเซี่ยหานทีละรูป สีสันน่ากิน มีน้ำมันเยิ้มๆ วาววับ ชวนให้น้ำลายสออย่างที่สุด

อย่าว่าแต่เซี่ยหานที่เป็นสายกินเลย แม้แต่หลี่เยว่เองยังเหมือนได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูก จนอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายตาม

ยังดีที่เมื่อกี้เขากินอิ่มมาแล้ว ความเย้ายวนของเนื้อย่างพวกนี้จึงยังพอต้านทานไหว แต่ในใจแอบหมายมั่นปั้นมือไว้เงียบๆ ว่าพรุ่งนี้ถ้าสบโอกาส จะต้องไปกินเนื้อย่างให้ได้

“ท่านเทพฉู่นี่เก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ รอบด้านไปหมด แม้แต่ถ่ายรูปของกินยังถ่ายออกมาได้ดูดีขนาดนี้ ฉันจะบอกให้นะ ต่อไปใครได้เทพบุตรไปเป็นแฟนนี่โชคดีตายเลย เทพบุตรมีฝีมือถ่ายรูปยอดเยี่ยมขนาดนี้ วันข้างหน้าถ่ายรูปแฟนสาวออกมา รับรองว่าต้องสวยเป๊ะสามร้อยหกสิบองศาไม่มีมุมบอดแน่นอน เฮ้อ…”

หลี่เยว่เขยิบเข้าไปมองใกล้ๆ พลางเอ่ยปากชมเปาะเป็นระยะๆ

เขาจงใจพูดชมฉู่อวี๋ต่อหน้าเซี่ยหานเพื่อจะรอดูท่าทีของเธอ

ในเมื่อฉู่อวี๋มีใจให้เซี่ยหาน เขาก็มองทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว ตอนนี้เลยอยากจะลองหยั่งเชิงดูสักหน่อย ถ้าเซี่ยหานมีใจให้เหมือนกัน ไม่แน่ว่าเขาอาจจะช่วยเป็นพ่อสื่อจับคู่ให้ซะเลย

ในฐานะผู้จัดการ หลี่เยว่กลัวเซี่ยหานมีข่าวฉาวกับฉู่อวี๋ที่สุด เพราะคนที่โดนด่าว่าเกาะกระแสย่อมหนีไม่พ้นเซี่ยหานแน่ๆ

แต่ถ้าข่าวลือนั้นกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา หลี่เยว่ก็พร้อมจะสนับสนุนเต็มที่ ตำแหน่งภรรยาของท่านเทพบุตรน่ะมีภาษีและจับต้องได้มากกว่าตำแหน่งแฟนสาวในข่าวลือตั้งเยอะ!