บทที่ 64 เซียวปิงกินจักจั่น

พอทั้งคู่เดินเข้าไปข้างในแล้วแจ้งชื่อเซียวปิง บริกรก็นำทางพวกเขาไปยังห้องส่วนตัวทันที

ในห้องมีเพียงเซียวปิงอยู่คนเดียว พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มประจบเอาใจเต็มใบหน้า ท่าทางสุภาพและมีมารยาทอย่างยิ่ง

การได้รับการให้เกียรติขนาดนี้ทำให้คนรู้สึกสบายใจไม่น้อย

เซี่ยหานถอนหายใจอย่างโล่งอก การที่เซียวปิงมาคนเดียว แปลว่าเธอคงไม่ต้องนั่งร่วมโต๊ะดื่มเหล้ากับใคร

"เซี่ยหาน พี่เยว่ รอพวกคุณสองคนมาถึงจะได้สั่งเสิร์ฟอาหารเลยครับ!"

เขารีบโบกมือให้บริกรยกอาหารมาเสิร์ฟทันที พอเซี่ยหานได้ยินคำว่า 'เสิร์ฟอาหาร' ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา สีหน้าแสดงความดีใจอย่างปิดไม่มิด

เซียวปิงเป็นคนที่ต้องพบปะผู้คนอยู่บ่อยๆ พอเห็นสีหน้าของเซี่ยหานก็รู้ทันทีว่าเธอเป็นพวกสายกินตัวยง

"เซี่ยหานถ่ายละครเหนื่อยแย่เลย ตอนนี้คงหิวแล้วใช่ไหม ที่นี่รสชาติใช้ได้เลยนะ ไก่บ้านของเขาทำอร่อยกว่าข้างนอกเยอะ แถมยังมีปลาแล้วก็อาหารพื้นบ้านอีกหลายอย่างเลย"

กลุ่มลูกค้าของร้านสไตล์บ้านสวนก็คือพวกที่อยากสัมผัสธรรมชาติ ร้านดีๆ จึงไม่ได้ให้ความรู้สึกซอมซ่อแต่อย่างใด

เซี่ยหานนั่งลงอย่างเรียบร้อยพลางถูมือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจอยากกินเต็มแก่

ตอนนี้เธอหิวโซมากจริงๆ ยิ่งพอเซียวปิงพูดสะกิดขึ้นมา เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหิวกว่าเดิม

ความรู้สึกตอนท้องว่างมันทรมานมาก ระหว่างทางที่มา หลี่เยว่ถึงขั้นทำเรื่องประหลาดอย่างการยัดถุงขนมขบเคี้ยวให้เธอ บอกว่าถ้าหิวก็กินรองท้องไปก่อน

ไม่นึกเลยว่าเซี่ยหานจะปฏิเสธอย่างหนักแน่น ถึงคำพูดของเธอจะฟังดูดี แต่หลี่เยว่อยู่กับเธอมานานขนาดนี้ มีหรือจะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่

ก็แค่กลัวว่าถ้ากินขนมถุงนั้นเข้าไปแล้วจะเปลืองพื้นที่ในกระเพาะ ถึงเวลากินข้าวเดี๋ยวจะกินได้ไม่คุ้มต่างหาก

แน่นอนว่าพฤติกรรมขายหน้าแบบนี้ หลี่เยว่ไม่มีทางเล่าให้เซียวปิงฟัง ตรงกันข้าม ท่านั่งนิ่งเรียบร้อยของเซี่ยหานในตอนนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มอย่างมีมารยาท ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูสง่างามดั่งนางฟ้า

แต่ความจริงแล้ว ที่เธออารมณ์ดีได้ขนาดนี้ เป็นเพราะคิดว่าอาหารกำลังจะมาเสิร์ฟจนกลั้นยิ้มไม่อยู่ต่างหาก

เดิมทีเซียวปิงมีเรื่องค้างคาใจและอยากรีบเข้าประเด็น แต่ท่าทางการกินของเซี่ยหานทำเอาเขาตกใจจนพูดไม่ออก ราวกับว่าเป้าหมายเดียวในการมาครั้งนี้ของเธอคือการกิน

ไก่บ้านของร้านนี้ทำออกมาได้อร่อยมากจริงๆ และในเมื่อหลี่เยว่รับปากไว้แล้วว่าจะให้เธอกินให้หนำใจ เขาจึงสั่งปลากระทะร้อนมาเพิ่มอีกจาน

ทั้งสองคนกลายร่างเป็นสายกินเต็มตัว ตั้งแต่วินาทีที่เซี่ยหานหยิบตะเกียบขึ้นมา เธอก็ไม่หยุดมืออีกเลย

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข้างชามของเธอก็มีกระดูกไก่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

เซี่ยหานเป็นคนที่กินดุที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา อย่าว่าแต่ในหมู่นักแสดงหญิงที่หาดูได้ยากเลย ต่อให้เป็นคนทั่วไป ใครเขาจะกินแบบไม่เกรงอกเกรงใจตั้งแต่เริ่มเปิดโต๊ะขนาดนี้ กวาดเรียบด้วยพลังถล่มขุนเขาคว่ำนภา ราวกับอาหารทั้งโต๊ะนี้สั่งมาให้เธอคนเดียว

ท่าทางของเธอทำเอาเซียวปิงไม่กล้าแม้แต่จะแตะตะเกียบ ได้แต่นั่งมองตาค้างอยู่อย่างนั้น

"พี่เยว่ ครั้งนี้ผมมีเรื่องอยากขอร้องให้พวกพี่ช่วยจริงๆ ครับ"

เซียวปิงถือตะเกียบค้างอยู่นานสองนาน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเซี่ยหานกับหลี่เยว่จะกินอิ่มเสียที ในที่สุดเขาก็กัดฟันเปิดปากพูดออกมาก่อน

ทว่าพูดไปก็เท่านั้น เพราะเซี่ยหานยังคงจดจ่ออยู่กับของกินตรงหน้า มีเพียงหลี่เยว่ที่ไว้หน้าด้วยการปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"เวลากินข้าวอย่าเพิ่งพูดเรื่องงานเลย นายไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้เซี่ยหานกลุ้มใจจนผอมลงไปตั้งเยอะ อยู่ในกองถ่ายก็แทบไม่ได้กินข้าวดีๆ กลัวแต่ว่าจะมีเรื่องวุ่นวายวิ่งมาหาอีก มรสุมลูกใหญ่คราวก่อน แม้แต่คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะอย่างฉันยังขยาดเลย กินๆ ไปเถอะ ถือว่าปล่อยให้เซี่ยหานได้กินข้าวให้อิ่มท้องอย่างสงบสุขสักมื้อแล้วกัน!"

หลี่เยว่โบกมือด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ พอพูดจบก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ

เอาจริงๆ พอเห็นสภาพของสองคนนี้ เซียวปิงแทบจะคิดว่าทั้งคู่หลุดมาจากยุคหิน ทำไมถึงได้คลั่งไคล้การกินขนาดนี้ เหมือนคนที่ไม่ได้เห็นอาหารมาแปดร้อยปีไม่มีผิด

พอกว่าหลี่เยว่จะกินอิ่ม เซียวปิงก็รีบขยับเข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มประจบประแจงทันที

"พี่เยว่ เช็ดปากก่อนครับ ผมรู้ว่าช่วงก่อนหน้านี้เซี่ยหานต้องลำบาก ตอนนั้นบริษัทติดธุระ ผมเองก็ปลีกตัวมาช่วยไม่ได้ทันที กระแสมันถึงได้แย่ขนาดนั้น แต่หลังจากนั้นพีอาร์ของบริษัทก็เข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์แล้วนี่ครับ ชื่อเสียงของเซี่ยหานก็กู้กลับมาได้แล้ว พี่วางใจได้เลย ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแน่นอน"

หลี่เยว่รับกระดาษทิชชูที่อีกฝ่ายยื่นให้มาเช็ดปาก ส่วนเรื่องที่พูดน่ะหรือ เขาไม่เชื่อเลยสักนิด

เขาแค่นเสียงเหอะ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"เซียวปิง คนฉลาดเขาไม่พูดอ้อมค้อมกันหรอก ท่าทีของบริษัทเป็นยังไง ฉันว่านายรู้ดีกว่าฉัน เรื่องของเซี่ยหานคราวก่อน สรุปว่าบริษัทไม่ใส่ใจ หรือว่าช่วยไม่ได้จริงๆ กันแน่ ฉันไม่อยากมานั่งต่อความยาวสาวความยืดกับนายตรงนี้ เถียงกันไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะมองหน้ากันไม่ติดเปล่าๆ นายมีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องมาเล่นลิ้น เสียเวลา"

พอกินอิ่มหนำสำราญแล้ว น้ำเสียงของหลี่เยว่ก็เริ่มแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

ความนิ่งเฉยของเอ็มเอ็นในตอนนั้นเกือบทำให้เซี่ยหานต้องตกเป็นแพะรับบาปจากข่าวฉาวของเว่ยเวยกับจูเชี่ยนหรูแล้ว พอนึกย้อนไป หลี่เยว่ก็ยังรู้สึกใจหายใจคว่ำไม่หาย

ถ้าไม่ได้ราชาจอเงินฉู่ยื่นมือเข้าช่วย ถ้าประธานเฟิงไม่ได้จัดการกับพวกแอ็กเคานต์ปั่นกระแส ป่านนี้เซี่ยหานคงต้องแบกรับความผิดนี้ไปเต็มๆ แล้ว

คำพูดขวานผ่าซากของเขาทำเอาเซียวปิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาหัวเราะแห้งๆ พลางเอ่ยเรียก "พี่เยว่" ซ้ำอีกสองหน สีหน้าของหลี่เยว่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ดูเหมือนจะเริ่มรำคาญและอยากให้เขารีบพูดให้จบๆ จะได้แยกย้ายกันไปเสียที

เซียวปิงหันไปมองเซี่ยหาน ก็เห็นเธอยังคงนั่งนิ่งสงบดั่งขุนเขา ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะอิ่มแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมวางมือจากอาหารตรงหน้าอยู่ดี

"เซี่ยหาน เรื่องคราวก่อนต้องขอโทษจริงๆ นะ ละครเรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 เนี่ย บริษัททุ่มเงินไปมหาศาลจริงๆ ตั้งใจจะดันเธอให้ดัง ต่อไปพอมีละครฟอร์มยักษ์แบบนี้อีก เธอจะได้คว้าบทนางเอกเบอร์หนึ่งมาครองได้สบายๆ ไม่ต้องมานั่งลำบากใจแบบนี้ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์จะเบียดเอ็มเอ็นกระเด็นออกไปได้ ฉันได้ยินมาว่าคราวก่อนประธานเฟิงแวะไปที่กองถ่ายด้วย มันจะมีผลเสียอะไรกับเธอหรือเปล่า"

เซียวปิงอัดอั้นมานาน ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

พอได้ยินแบบนี้ หลี่เยว่ก็เข้าใจจุดประสงค์ของเขาทันที มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเยาะ

"เรื่องการลงทุนของบริษัท มาพูดกับเซี่ยหานก็ไม่มีประโยชน์หรอก นายดูเธอสิ นอกจากเรื่องกินแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง พูดกับเธอไปก็เปล่าประโยชน์!"

หลี่เยว่แสดงจุดยืนชัดเจน กรรมการบางคนในบริษัทคงว่างมากสินะ ถึงได้คิดจะใช้เซี่ยหานเป็นสะพานเชื่อมเรื่องพรรค์นี้

จะว่าไปแล้ว หากไม่มีเส้นสายของตระกูลเซี่ย เซี่ยหานก็เป็นแค่ดาราสาวหน้าใหม่ที่ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย

กระแสนิยมของเธอในตอนนี้ยังไม่มั่นคง ความภักดีของแฟนคลับก็ต่ำ หากไม่ได้เล่นละครดีๆ ก็ตกอับได้ง่ายๆ

ในวงการบันเทิงตอนนี้ สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือดาราสาวหน้าใหม่กับดาราหนุ่มหน้าใส ใครจะสามารถก้าวขึ้นไปอยู่แถวหน้าได้นั้นยังบอกไม่ได้ ต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

ไม่เพียงแต่ต้องดูฝีมือการแสดงเท่านั้น แต่ยังต้องดูบริษัทที่หนุนหลัง คอนเนกชัน รวมถึงสายตาและรสนิยมในการเลือกรับบทด้วย

ค่ายอื่นเขาคิดแต่จะหาทางป้อนงานดีๆ ให้ แต่เอ็มเอ็นกลับคอยแต่จะดึงแข้งดึงขา ตอนนี้พอโดนว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์บีบจนหลุดจากสถานะผู้ร่วมลงทุน ก็ยังคิดจะอาศัยเซี่ยหานแทรกตัวกลับเข้าไปอีก ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี

"ฉันขอพูดต่อหน้าพวกพี่สองคนตรงนี้เลยนะ คนของว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์แม่งไม่ใช่คนจริงๆ ข่าวฉาวของจูเชี่ยนหรูและเว่ยเวยคราวก่อนไม่เกี่ยวกับเอ็มเอ็นของเราเลยสักนิด ตอนนั้นคนที่ชวนพวกเธอไปกินข้าวคือผู้จัดการเว่ย ซึ่งเป็นคนของว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์แท้ๆ แต่สุดท้ายคนที่ต้องเสียสิทธิ์ผู้ลงทุนไปกลับกลายเป็นพวกเรา มันยังมีความยุติธรรมอยู่อีกเหรอ!" พอพูดถึงเรื่องนี้ เซียวปิงก็ดูโมโหเป็นพิเศษ สีหน้าดูย่ำแย่จนแทบจะแข็งค้าง

ทว่าทั้งเซี่ยหานและหลี่เยว่ต่างก็ไม่ได้เอ่ยปากตอบ พวกเขาไม่ใช่คนโง่

ตอนนั้นเฟิงฉีโทรศัพท์มา แล้วก็ทำให้พวกแอ็กเคานต์ข่าวพาเซี่ยหานหลุดพ้นจากวิกฤตการโดนลูกหลงได้สำเร็จ

แค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็เพียงพอให้เซี่ยหานจดจำบุญคุณของเฟิงฉีแล้ว ถึงแม้ในใจเธอจะยังจดบัญชีแค้นกับเฟิงอวิ๋นเอาไว้ วันหน้าถ้าเจอไอ้เวรนั่นอีกจะต้องซัดให้จำทางกลับบ้านไม่ได้ก็ตาม

"เซียวปิง นายมาพูดเรื่องนี้กับฉันก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ"

"ทำไมจะไม่มีประโยชน์ล่ะครับ ผมได้ยินมาว่าราชาจอเงินฉู่สนิทกับเซี่ยหานดี แล้วความสัมพันธ์ระหว่างประธานเฟิงกับเซี่ยหานก็ไม่ได้แย่ เซี่ยหานช่วยพูดให้หน่อยไม่ได้เหรอ ถึงพวกนั้นจะช่วยเซี่ยหาน แต่ยังไงก็สู้บริษัทตัวเองไม่ได้หรอก เอ็มเอ็นถึงจะเป็นที่พึ่งให้เธอได้ คนพวกนั้นน่ะคนนอกทั้งนั้น"

เซียวปิงพูดอย่างกระตือรือร้น พยายามหว่านล้อมสุดกำลัง

คิ้วของหลี่เยว่ขมวดเข้าหากันทันที คำพูดของเซียวปิงชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว กล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไง

"เซียวปิง นายก็อยู่ในวงการนี้มาตั้งนาน ก็น่าจะรู้ว่าคำพูดบางคำพูดซี้ซั้วไม่ได้ เซี่ยหานกับราชาจอเงินฉู่จะสนิทกันแค่ไหน ก็แค่สนิทกันบนเวยปั๋วเท่านั้น เรื่องพรรค์นี้นายก็น่าจะเข้าใจนี่ ส่วนเรื่องประธานเฟิงยิ่งไร้สาระไปกันใหญ่ นายไปได้ยินมาจากไหน เรื่องของจูเชี่ยนหรูกับเว่ยเวยยังไม่ทันจะซาเลยนะ อย่ามาหาเรื่องใส่ตัวให้เซี่ยหานหน่อยเลย การไปมีข่าวพัวพันกับพวกผู้ชายมันไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ!"

หลี่เยว่ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบก็สวนกลับทันที

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับคำพูดของเซียวปิงเอามากๆ

เซียวปิงรู้สึกกระอักกระอ่วน เขารู้สึกว่าหลี่เยว่เหมือนเม่นที่พองขนหนามแหลมคมรอบตัวจนเจาะไม่เข้า ทำเอาเขาจนปัญญา

"เซี่ยหาน เธอว่ายังไงล่ะ อย่ามัวแต่ให้พี่เยว่ตัดสินใจแทนสิ นี่มันอนาคตของเธอเลยนะ บริษัทตั้งใจจะดันเธออยู่แล้ว ละครฟอร์มยักษ์อย่าง 《วิถีมารสยบฟ้า》 ต่อไปต้องดังเปรี้ยงแน่นอน บริษัทพร้อมจะเซ็นสัญญาฉบับพิเศษกับเธอ นอกจากค่าตัวแล้ว ยังแบ่งเปอร์เซ็นต์กำไรให้ได้อีก นี่ไม่ได้พูดเล่นๆ นะ ต่อไปบทนางเอกก็ให้เธอเลือกได้ตามใจชอบเลย…"

พอเห็นว่าคงกล่อมหลี่เยว่ไม่สำเร็จ เซียวปิงจึงรีบหันมาเบนความสนใจไปที่เซี่ยหานแทน ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ

"บริกรคะ"

เซี่ยหานไม่สนใจเขา เธอหันไปกดกริ่งเรียก ไม่นานนักบริกรก็เดินเข้ามาในห้อง

"ขอจักจั่นทอดเพิ่มอีกสองที่ค่ะ เอาแบบคั่วพริกเกลือน่ะ"

"เซี่ยหาน เธอสั่งบ้าอะไรน่ะ จักจั่นทอดเนี่ยนะ!" หลี่เยว่ที่กำลังยกน้ำดื่มอยู่แทบจะพ่นพรวดออกมา

"ฉันได้ยินชวนชวนบอกว่าอร่อย เลยอยากลองชิมดูน่ะ" สีหน้าของเซี่ยหานยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น