บทที่ 63 ไก่บ้านในร้านอาหารบ้านสวน

เซี่ยหานยู่ปากทันที เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับคำตอบนี้

"แล้วเซียวปิงจะเลี้ยงของที่ฉันอยากกินไหมล่ะ ฉันไปร่วมโต๊ะอาหารเพราะอยากกินข้าวจริงๆ นะ ไม่ได้จะไปคุยธุระสักหน่อย ถ้าถึงเวลาพวกนายไม่ยอมให้ฉันกินดีๆ มัวแต่ดึงฉันไปคุยเรื่องแปลกๆ ฉันจะคว่ำโต๊ะจริงๆ ด้วย"

เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด ราวกับกำลังฉีดวัคซีนป้องกันไว้ให้หลี่เยว่ล่วงหน้าอย่างเต็มที่

พอหลี่เยว่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็ฉายแววจนปัญญา

"รู้แล้ว เรื่องคุยธุระน่ะฉันคุยเองแน่นอน เธอแค่นั่งอยู่ข้างๆ ทำตัวเป็นสายกินเงียบๆ ไปก็พอ ฉันยังกลัวเธออ้าปากพูดจนเรื่องมันแย่ลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ!"

หลี่เยว่โบกมือไปมาอย่างเอือมระอา เอาเข้าจริงเขายังไม่ได้รังเกียจเซี่ยหานเลย แต่เซี่ยหานกลับมารังเกียจเขาก่อนซะงั้น

"เธอคุยกับท่านเทพฉู่ดีๆ ล่ะ อย่าไปล่วงเกินเขาอีกล่ะ คราวก่อนเรื่องต่อมลูกหมากนั่น ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะ!"

สุดท้ายหลี่เยว่ก็ไม่ลืมกำชับเซี่ยหานให้พูดจาอธิบายกับฉู่อวี๋ให้ชัดเจน เรื่องคราวก่อนเล่นเอาโรคหัวใจของเขาแทบกำเริบ ชาตินี้ไม่อยากเจอประสบการณ์แบบนั้นเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว

ถ้าเป็นเขาโดนเข้าใจผิดว่าใช้งานไม่ได้ขึ้นมาบ้าง คงต้องตามไปสั่งสอนล้างแค้นกันถึงที่สุด มองคนที่เข้าใจผิดเป็นศัตรูคู่อาฆาตไปแล้ว แต่นี่ท่านเทพฉู่กลับไม่ถือโทษโกรธเซี่ยหานเลยแม้แต่นิดเดียว

แถมยังไม่เคยแกล้งขัดขาเซี่ยหานเลยสักครั้ง เวลาเข้าฉากก็เข้าถึงบทบาทก่อนเซี่ยหาน พอช่วงไหนเซี่ยหานหลุดสมาธิ เขายังเจียดเวลามาช่วยประคับประคอง ช่วยดึงเซี่ยหานเข้าสู่บทบาทให้เร็วที่สุด สมกับเป็นสามีแห่งชาติจริงๆ ทำเอาเขาตื่นเต้นจนแทบจะหุบขาไม่ลงอยู่แล้ว

"เรื่องคราวก่อนคุยกันเข้าใจแล้ว น้องปลาสบายดีมาก ทุกอย่างปกติดี แถมยังมีพลังล้นเปี่ยมสุดๆ ด้วย"

เซี่ยหานพยักหน้า เธอจ้องหน้าจอมือถือพลางอธิบายอย่างจริงจัง เธอต้องทำให้หลี่เยว่เข้าใจว่าตอนนี้น้องปลาเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว จะได้ไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดอะไรขึ้นมาอีก เดี๋ยวจะไปทำร้ายศักดิ์ศรีของน้องปลาเข้า

ตอนที่คิดแบบนี้ เธอคงลืมไปสนิทว่าเรื่องเข้าใจผิดที่ว่านั่น ตัวเองเป็นคนเริ่มแท้ๆ

หลี่เยว่จ้องมองเซี่ยหานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา อั้นอยู่นานจนหน้าดำหน้าแดง ถึงได้เอ่ยถามออกไปอย่างลังเล

"เธอลองมาแล้วเหรอ ถึงได้พูดมั่นใจขนาดนั้น"

นิ้วของเซี่ยหานที่กำลังจิ้มหน้าจอพิมพ์ข้อความพลันชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมามองหลี่เยว่อย่างจริงจัง

"นายคิดจะทำลามกกับน้องปลาเหรอ ถึงขนาดต้องไปลองด้วยตัวเองเลยเหรอ"

หลี่เยว่ได้ยินคำถามนั้นก็น้ำลายแทบติดคอ สำลักจนเกือบตาย จินตนาการของเซี่ยหานนี่มันชักจะล้ำเลิศเกินไปแล้ว

"ฉันไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น จะไปลองบ้าบออะไรล่ะ อย่ามาตีความมั่วซั่ว ฉันถามว่าเธอน่ะไปลองมาแล้วเหรอ!"

เซี่ยหานกลอกตาใส่เขา "ฉันจะไปลองได้ยังไงล่ะ ฉันเป็นผู้หญิง เข้าห้องน้ำชายไม่ได้สักหน่อย จะให้ลองยังไง ถ้าเกิดนายอยากรู้จริงๆ ก็แอบตามเขาเข้าห้องน้ำไปดูสิ แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ทางที่ดีนายอย่าไปมีใจให้น้องปลาเลย ยังไงเขาก็มีผู้กำกับเจิ้งอยู่แล้ว…"

เซี่ยหานรัวคำพูดออกมาเป็นชุดใหญ่ แถมยังเอ่ยเตือนไม่ให้หลี่เยว่ไปหลงรักฉู่อวี๋อีกต่างหาก

เห็นได้ชัดว่าท่าทางแบบนี้ของเธอ คือแฟนคลับเดนตายของคู่จิ้นชาวประมงตัวจริงเสียงจริง

แต่น่าเสียดายที่หลี่เยว่ไม่เข้าใจความคิดของพวกติ่งไร้สติแบบนี้เลย ในทางกลับกัน พอได้ยินสิ่งที่เซี่ยหานพล่ามออกมา เขาก็โมโหจนแทบกระอักเลือด

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอแล้วโว้ย ฉันเป็นผู้ชายแท้ ฉันสนใจแต่ผู้หญิงเท่านั้น!"

เซี่ยหานชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยกสองมือขึ้นมากอดอก แล้วร้องอุทานด้วยความตกใจ "งั้นฉันก็ตกอยู่ในอันตรายสุดๆ เลยน่ะสิ!"

"ไสหัวไปเลย!"

หลี่เยว่แจกคำนี้ให้เธอคำเดียว แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดหนีไปด้วยความโมโห

เขาล่ะยอมใจเซี่ยหานจริงๆ เรื่องอะไรก็แถออกนอกโลกไปได้หมด แถมยังไม่รู้เลยว่าในสมองของยัยนี่คิดอะไรอยู่กันแน่

ความหมายของเซี่ยหานเมื่อกี้คือ ที่ผ่านมาคิดว่าเขาเป็นเกย์ ชอบผู้ชายมาตลอดงั้นเหรอ

หลี่เยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห แถมยังกลับไปวีนใส่เซี่ยหานไม่ได้แล้วด้วย เพราะตอนนี้จะย้อนกลับไปเถียงก็สายเกินไป ด้วยขนาดรอยหยักในสมองของเซี่ยหาน ป่านนี้คงลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ไปหมดแล้ว

ถึงเขาจะเดินกลับไปหา เซี่ยหานก็คงไม่พ้นทำหน้าตายแถไปเรื่อย หรือไม่ก็บอกว่าเขาคิดมากไปเอง เธอไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย

หลี่เยว่แทบจะจินตนาการสีหน้าไร้เดียงสากับท่าทางน่าโดนทุบของเซี่ยหานในตอนนั้นออกเลย

"เจ้าอ้วนหลี่บอกว่าตอบตกลงไปกินข้าวเย็นกับเซียวปิงแล้ว เพื่อเป็นการปลอบใจคุณ คืนนี้ฉันจะพยายามให้เต็มที่ ตั้งเป้าว่าจะกินจนเซียวปิงหมดตัวไปเลย!"

สุดท้ายข้อความที่เธอส่งตอบกลับไปให้ฉู่อวี๋ก็มีเนื้อหาตามนี้ พอฉู่อวี๋ได้ยินเสียงมือถือสั่น ก็รีบหยิบขึ้นมาดูทันที ผลปรากฏว่าเห็นข้อความบอกว่าเซี่ยหานมาทานข้าวด้วยไม่ได้

ในใจย่อมมีความเสียดายอยู่มาก แต่เซี่ยหานก็สมกับเป็นตัวสร้างรอยยิ้มของเขาจริงๆ แม้จะเป็นข้อความปฏิเสธ แต่พอดูแล้วก็ทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาได้

"เอาเถอะ ชวนชวนบอกว่าร้านนั้นเนื้อย่างอร่อยมาก มีทั้งปลาหมึกวง กุ้งลายเสือ ไว้คราวหน้าค่อยไปด้วยกันนะ"

"อ๊ากกกกก"

"อ๊ากกกกกกกกก"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"

ฉู่อวี๋เพิ่งจะส่งข้อความตอบไป มือถือก็สั่นแจ้งเตือนไม่หยุด มีข้อความเด้งมารวดเดียวสามข้อความ แถมยังมีเนื้อหาแบบเดียวกันเป๊ะ

คำว่า "อ๊าก" มากมายขนาดนี้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่า ในใจของเซี่ยหานอยากกินเนื้อย่างขนาดไหน และรู้สึกเสียดายกับมื้อเย็นที่พลาดไปนี้มากเพียงใด แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

"เยว่เยว่ เยว่เยว่!" เซี่ยหานวางมือถือลง แล้วตะโกนเรียกหลี่เยว่ด้วยความตื่นเต้น แถมยังเรียกเสียหวานเลี่ยนขนาดนั้น

หลี่เยว่ที่กำลังก่นด่าเซี่ยหานอยู่ในใจ พอได้ยินเสียงเรียกแบบนี้เข้าก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก

"จ้ะ องค์หญิงฮั่น มีอะไรจะบัญชาหรือขอรับ!"

หลี่เยว่อดไม่ได้ที่จะปรับน้ำเสียงประชดประชัน เจอเสียงออดอ้อนแบบนี้ของเซี่ยหานเข้าไป เขาก็ตอบกลับไปได้แค่นี้แหละ

"นายไปคุยธุระกับเซียวปิงก็ไม่ได้ใช้ฉันสักหน่อย ให้ฉันไม่ไปไม่ได้เหรอ นายไปคนเดียวเถอะนะ ฉันจะตามน้องปลากับชวนชวนไปกินข้าว พวกเขาจะไปกินบาร์บีคิวกัน ฉันอยากกินอะ มีปลาหมึกย่างด้วยนะ ไม่ไหวแล้ว น้ำลายฉันจะไหลแล้วเนี่ย!"

เธอพูดไปพลางกลืนน้ำลายไปพลาง ทำหน้าตาละห้อยหิวโซถึงขีดสุด

หลี่เยว่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ อารมณ์จริงจังที่เตรียมไว้เมื่อครู่ก็มลายหายไปในพริบตา แถมยังกลอกตาใส่เธอไปทีหนึ่ง

ตอนที่เซี่ยหานร้องเรียกเขาเสียงกระเส่าว่า "เยว่เยว่" นั้น เขาคิดว่าเซี่ยหานมีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรจะมาขอร้องเขาเสียอีก

เขายังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ ถึงได้หลงคิดว่าคนไม่เต็มเต็งอย่างเซี่ยหานจะมีเรื่องเป็นงานเป็นการอะไร เหอะๆ ประสบการณ์เขายังน้อยไปสินะ

"หัดมีศักดิ์ศรีหน่อยได้ไหม! บาร์บีคิวมื้อเดียวก็ล่อซื้อเธอไปได้แล้ว ถ้าไม่มีเธอ แล้วฉันจะไปคุยอะไรกับเซียวปิงล่ะ เขาระบุมาชัดเจนเลยนะว่าต้องพาเธอไปด้วย!"

"อ้าว ไม่ใช่ว่าจะให้ฉันไปนั่งดริงก์หรอกนะ มีเรื่องอะไรทำไมต้องลากฉันไปด้วยล่ะ ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าถึงตอนนั้นมีใครมาบังคับให้ฉันดื่มเหล้า ฉันจะตบคว่ำจริงๆ ด้วย!"

เซี่ยหานตีหน้าขรึมขึ้นมาทันควัน แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังอารมณ์บ่จอย

หลังจากเกิดเรื่องของเว่ยเวยกับจูเชี่ยนหรูคราวนั้น หลี่เยว่ก็ติวเข้มให้ความรู้แก่เธอชุดใหญ่ ว่าจะปฏิเสธการชนแก้วอย่างไรให้รอดตัว

ธรรมเนียมการคุยธุระบนโต๊ะเหล้าแบบนี้ ไม่มีวันเปลี่ยนไปได้หรอก

หรือต่อให้ไม่ได้คุยธุระอะไร เพื่อกระชับมิตร ก็ยังต้องนัดกันออกไปสังสรรค์ดื่มกันให้หัวราน้ำอยู่ดี

"ไม่หรอก เซียวปิงคงไม่กล้าจัดงานเลี้ยงแบบนั้นหรอก ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ถ้าเขายังกล้าทำเรื่องพรรค์นั้นอีก ก็คงสมองโดนลาเตะเข้าแล้วล่ะ แต่พอไปถึงที่นั่น เธอก็ต้องไว้หน้าเขาหน่อย ชนแก้วกับเขาพอเป็นพิธีสักแก้ว" หลี่เยว่ส่ายหน้า น้ำเสียงเจือความมั่นใจอยู่หลายส่วน

"อ้อ งั้นฉันก็ดื่มแค่แก้วเดียว เกินกว่านั้นแม้แต่คำเดียว ฉันจะซัดคนเดี๋ยวนั้นเลย"

เซี่ยหานพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ทว่าประโยคที่ตามมาข้างหลังยังคงน่าโดนฟาดเหมือนเดิม

หลี่เยว่ถลึงตาใส่เธอ จนแทบจะโมโหจนพูดไม่ออก

"หุบปากไปเลย อยากจะทำให้ฉันโมโหตายให้ได้ใช่ไหม!"

เซี่ยหานยู่ปากอย่างน้อยใจ รู้สึกไม่สบอารมณ์สุดๆ กับท่าทางเกรี้ยวกราดของเขา

"เยว่เยว่ นายดุจัง ทีเมื่อก่อนยังเป็นคนบอกฉันเองแท้ๆ ว่าอย่าออกไปดื่มเหล้ามั่วซั่ว พอตอนนี้กลับเปลี่ยนสีไวกว่าพลิกหน้าหนังสือซะอีก ไม่เข้าใจจุดยืนของผู้ชายอย่างพวกนายเลยจริงๆ"

เธอเบะปาก ทำท่าเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกรังแกเต็มประดา

สำหรับคำตัดพ้อต่อว่าพวกนี้ หลี่เยว่ฝึกวิชาเปิดโหมดคัดกรองเสียงทิ้งไปโดยอัตโนมัติแล้ว เขาล่ะเอือมระอาเซี่ยหานเต็มทน

การมีอยู่ของยัยผู้หญิงคนนี้ มันคือบทลงโทษทรมานชีวิตเขาชัดๆ

ถ้าเฟิงฉีมายืนอยู่ตรงนี้ และล่วงรู้ความคิดของเขาเข้าล่ะก็ ทั้งสองคนคงมีเรื่องให้คุยกันถูกคอเพียบแน่นอน

ก็แหม เซี่ยหานน่ะเป็นตัวป่วนชวนปวดประสาทขนานแท้เลยนี่นา ในความหมายเชิงลบน่ะนะ

ความสนใจของเธอกลับไปอยู่ที่หน้าจอมือถืออีกครั้ง นิ้วทั้งสิบพลิกพลิ้ว รัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วต่อไป

"น้องปลา ฉันอยากกินเนื้อย่างมากเลย แต่เจ้าอ้วนหลี่ใจร้ายมาก ไม่ยอมให้ฉันไปกิน เพราะงั้นพวกเรารีบนัดวันกันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะคลาดกันอีก ฉันต้องได้กินให้ได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ!!!"

ฉู่อวี๋หยิบมือถือขึ้นมา พอเห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัวท้ายข้อความของเซี่ยหาน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

"ได้สิ งั้นเรานัดกันมื้อเย็นของวันที่ไม่มีฉากใหญ่ ไม่ต้องกินข้าวกล่องของกองถ่าย แล้วแอบหนีออกไปกินเนื้อย่างกัน"

"ดีลเลย! เพื่อที่จะได้มีแรงกินเนื้อย่าง คืนนี้ฉันจะกินให้เยอะหน่อย เก็บแรงเอาไว้ รอไปลุยศึกใหญ่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า!"

ฉู่อวี๋มองดูข้อความในมือถือ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหายไปเลย เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ฝีมือการแถน้ำขุ่นๆ ของเซี่ยหานนี่ชักจะเก่งกาจขึ้นทุกวัน

ขอแค่เป็นเรื่องกิน เธอก็สามารถขุดหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาสนับสนุนการกินของตัวเองได้อย่างชอบธรรมเสมอ

เรื่องกินเนี่ย ในบรรดาดาราสาวทั้งหมด ฉู่อวี๋ยอมซูฮกให้เซี่ยหานคนเดียวเลยจริงๆ

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เซี่ยหานก็โยนมือถือทิ้งไว้ข้างๆ แล้วเริ่มถอนหายใจยาวเหยียด

"เนื้อย่างจ๋า เจ้าคงต้องรอข้าไปอีกสองสามวัน ถึงจะได้ไปกินเจ้า เจ้าช่างอาภัพนัก คืนนี้ต้องพลาดการออกเดตกับคนงามล่มเมืองอย่างข้าไป ไม่รู้ว่าจะไปตกเป็นลาภปากของอาหารจานไหนแทนเสียแล้ว…"

เสียงบ่นพึมพำงึมงำของเซี่ยหาน ช่างเหมือนเสียงปีศาจคอยหลอกหลอนข้างหูไม่มีผิด

หลี่เยว่ทนฟังต่อไปไม่ไหวจริงๆ จึงล้วงเอาหน้ากากอนามัยออกจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้เธอ

"เอาหน้ากากไปใส่ซะ ฉันไม่อยากฟังเธอพูดแล้ว ออกเดินทางไปเจอเซียวปิงได้แล้ว"

เซี่ยหานไม่สนใจเขา เพียงแต่ทำท่ารูดซิปปิดปากตัวเอง เพื่อสื่อว่ายอมหุบปากไม่พูดแล้วก็ได้

รถแล่นมาถึงที่หมายอย่างราบรื่น ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ

เซี่ยหานยังคงสวมหน้ากากอนามัยไว้ ที่นี่จัดว่าเป็นร้านอาหารสไตล์บ้านสวน บรรยากาศค่อนข้างร่มรื่นทีเดียว แน่นอนว่าระดับความหรูหราก็ไม่ได้ไก่กา

"มากินไก่บ้านอีกแล้วเหรอเนี่ย"

เธอเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงดูเหมือนจะแฝงความไม่สบอารมณ์อยู่นิดๆ

"หุบปากไปเลย ไก่มันอร่อยจะตาย เธอจะมาเรื่องมากเลือกกินอะไรนักหนา ตอนนี้เทรนด์กินอาหารบ้านสวนเขากำลังฮิต เธอจะไปรู้อะไร!"

หลี่เยว่แสดงท่าทีดูถูกพฤติกรรมเรื่องมากของเซี่ยหาน คำพูดที่หลุดออกมาเลยฟังดูกระด้างไปบ้าง

ในฐานะคนที่ข้ามภพมาจากยุคโบราณ เซี่ยหานไม่ได้รู้สึกชอบบรรยากาศร้านอาหารบ้านสวนพวกนี้เลยสักนิด เหมือนพยายามโหยหาชีวิตความเป็นอยู่อันแร้นแค้นในอดีตอย่างนั้นแหละ

เธอชอบกินพวกอาหารขยะที่คนยุคนี้เรียกกันมากกว่า แน่นอนว่าเพราะเรื่องนี้ เธอก็เลยโดนหลี่เยว่ด่าเปิงอยู่บ่อยๆ เช่นกัน